Πόσο μπολιάζουμε με τη δική μας δημιουργία τον οικουμενικό πολιτισμό που δημιουργείται ή απλώς ομφαλοσκοπούμε στις πέτρες που κάποτε σημάδευαν το κέντρο της Γης;

Στην Ελλάδα η βία διαχύθηκε πρώτα στον λόγο και μετά στους δρόμους. Κάθε κακό ή κάθε θεωρούμενο κακό χαρακτηρίζεται βία.

Δίχως τάξη ακόμη και η επανάσταση εκφυλίζεται σε «υπερεπανάσταση»…

Το Σύνταγμα, όμως, και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών δεν έχει διαφορετικά κριτήρια ενοχής ή αθώωσης ενός κατηγορουμένου. Τα στοιχεία δεν λογίζονται διαφορετικά, αναλόγως της προηγούμενης θέσης αυτού που κατηγορείται.

Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να είναι μοναδικό παράδειγμα απονομής δικαιοσύνης παγκοσμίως, ο οποίος όχι μόνο δεν αποκλείει από την απόφαση τους φίλους, γνωστούς ή αντιπάλους του εξεταζόμενου για κάποιο αδίκημα, αλλά τους επιβάλλει!

Ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από τη Βουλή με ευρύτερες συναινέσεις, αντί να τοποθετείται από το υπουργικό συμβούλιο, θα θωρακίσει τη δικαιοσύνη από τις κατηγορίες ότι λειτουργεί προς όφελος της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ολοι διαπίστωσαν ότι η απόφαση του κ. Σανιδά να μην στείλει την δικογραφία στη Βουλή του δεν είναι νομικά ορθή. Το πρόβλημα όμως είναι μεγαλύτερο. Η απόφαση δεν έχει καν λογική συνοχή.

H αλλαγή της συνταγματικής διάταξης περί ευθύνης υπουργών είναι μερική απάντηση στο πρόβλημα της διαφθοράς υψηλών κυβερνητικών στελεχών.

Το ζητούμενο για τους δικαστές δεν πρέπει να είναι το απυρόβλητο από την κριτική. Εκείνο που πρέπει να απαιτήσουν είναι να κανονίζουν οι ίδιοι τα του οίκου τους.

Οι κοινωνίες, οι άνθρωποι προχωρούν, μιμούνται, αντιγράφουν παθογένειες του εξωτερικού και σ’ αυτό χρειάζεται απάντηση. Οχι με ένα στείρο συντηρητισμό, αλλά με ενεργές πολιτικές που θα απαντήσουν σε εκφυλιστικά φαινόμενα.

Η εξάλειψη του ρατσισμού δυστυχώς δεν γίνεται με δικαστικές αποφάσεις. Γίνεται διά της παιδείας.

Είναι οι αποφάσεις των δικαστηρίων τυπικές;

Ηρθε η ώρα να δούμε πιο ψύχραιμα ολόκληρο το ζήτημα πανεπιστημίων. Να καταλάβουμε ότι η ανώτατη εκπαίδευση είναι κάτι σημαντικό, αλλά δεν αποτελεί το άπαν, ούτε είναι η ιερή αγελάδα της κοινωνίας.

Τι θα κάνει ένας εισαγγελέας αν χίλιοι φωνάζουν υβριστικά συνθήματα σε μια διαδήλωση; Θα τους συλλάβει όλους ή απλώς θα κάνει ότι δεν ακούει;

Η ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει εκατομμύρια νουνεχείς ανθρώπους για να διαχειριστούν τα του οίκου της χωρίς την κηδεμονία του κράτους. Οι διακριτοί ρόλοι πρέπει να είναι ζητούμενο προς κάθε κατεύθυνση.

Με δεκάδες παιδιά στους δρόμους, είναι διπλά σημαντικό να διδάξουν οι πνευματικοί ότι άλλο είναι ο βανδαλισμός, άλλο η εξέγερση, άλλο η υποταγή και άλλο η αδιαφορία.

Υπάρχει ένα δέος στην ελληνική κοινωνία για την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, δέος που επιτρέπει σε κάποιους επιτήδειους να κάνουν διάφορα, έχοντας τη σιγουριά πως δεν θα μιλήσει κανείς.

Η επιβολή της επιθυμίας του ενός επί της επιθυμίας του άλλου λέγεται βιασμός. Ασχετα αν ο βιαστής θέλει να πιστεύει ότι είναι «ανθός της ζωής».

Mία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

Το χειρότερο αυτού που ζούμε δεν είναι η αναταραχή. Δεν είναι καν η απουσία νοήματος. Είναι κυρίως η παραίτηση από το νόημα.