Υπάρχει ένα δέος στην ελληνική κοινωνία για την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, δέος που επιτρέπει σε κάποιους επιτήδειους να κάνουν διάφορα, έχοντας τη σιγουριά πως δεν θα μιλήσει κανείς.

Η επιβολή της επιθυμίας του ενός επί της επιθυμίας του άλλου λέγεται βιασμός. Ασχετα αν ο βιαστής θέλει να πιστεύει ότι είναι «ανθός της ζωής».

Mία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

Το χειρότερο αυτού που ζούμε δεν είναι η αναταραχή. Δεν είναι καν η απουσία νοήματος. Είναι κυρίως η παραίτηση από το νόημα.

Στη Δύση η θρησκεία έγινε θέμα ταμπού. Ενώ οι άθεοι τη θεωρούσαν μια ιδεολογία σαν όλες τις άλλες, απέφευγαν να κριτικάρουν τα δόγματά της.

Η δημοκρατία φέρνει καλά αποτελέσματα, αλλά μακροχρόνια. Τα συστήματα με κεντρικές ιεραρχίες φέρνουν άμεσα αποτελέσματα, αλλά αυτά είναι συνήθως κακά αποτελέσματα.

Ολοι ψάχνουν την λυδία λίθο, εκείνη τη μαγική φόρμουλα που θα λύσει κάθε πρόβλημα της Παιδείας και το χειρότερο είναι ότι όλοι οι αρμόδιοι υπουργοί νομίζουν ότι τη βρίσκουν.

Πρόβλημα ελεύθερης διακίνησης των ιδεών δεν υπάρχει ούτε εκτός των πανεπιστημίων. Το μόνο πρόβλημα που έχουμε είναι η ελεύθερη μετακίνηση των κουκουλοφόρων εντός και εκτός πανεπιστημίων.

Ακομη και η εξέγερση ενάντια σε άδικους νόμους πρέπει να έχει τους κανόνες της.

Συγκλονιζόμαστε πολύ και κανείς δεν έχει τον χρόνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Αν αλλάζαμε λίγο κάθε φορά που συγκλονιζόμαστε πολύ, σίγουρα δεν θα φτάναμε ώς εδώ.

Η ελληνική κοινωνία είναι σε φάση μετάβασης, όπως θα έγραφε ο Τόμας Κουν, σε φάση «κλονισμού της φυσιολογικής δραστηριότητας» αφήγησης του κόσμου. Γι’ αυτό κάθε εξήγηση είναι δεκτή. Αλλά ταυτοχρόνως πρόωρη και μερική.

Πώς απάντησε η Πολιτεία στο φουσκωμένο κύμα οργής; Στον πραγματικό κόσμο το είδαμε στις τηλεοράσεις. Στον κυβερνοχώρο απάντησε με το fonitonmathiton@ypepth.gr

Το σκάνδαλο Βατοπεδίου έχει μια θρησκευτική πτυχή, που αφορά τις σχέσεις της εκκλησίας με τον Μαμωνά. Εχει μια πολιτική πτυχή που αφορά τον απίστευτο συντονισμό της ελληνικής διοίκησης για να παραδοθεί στη Μονή η περιουσία του ελληνικού κράτους. Εχει όμως και μια διαχρονική πτυχή που αφορά τις σχέσεις κράτους κι εκκλησίας.

Ολοι αυτοί οι πανεπιστημιακοί που ανήκουν στους συλλόγους διδασκόντων οι οποίοι απαρτίζουν την ΠOΣΔEΠ δεν ντρέπονται σήμερα για τη σιωπή του κλάδου τους;

Αν είναι να σπας αυγά και να ρίχνεις μέσα και τα τσόφλια, τότε και τα αυγά χάνεις και ομελέτα δεν τρως. Αυτό έκανε και ο κ. Στυλιανίδης: υιοθέτησε ένα νεωτερικό μέτρο για το μάθημα των θρησκευτικών, το μπόλιασε με προνεωτερικές παραμέτρους για να καταλήξουμε στον τέλειο παραλογισμό.

Το ζήτημα με τη δικαιοσύνη είναι αντίστοιχο με τη «γυναίκα του Καίσαρα». Δεν αρκεί να είναι ανεξάρτητη, πρέπει και να το δείχνει.

Tο ανακοινωθέν της Διπλής Συνάξεως στην Αθωνική Πολιτεία γεννάει ερωτήματα. Πόθεν τέτοια τεράστια περιουσία και γιατί τόσοι ακτήμονες που τη χρειάζονταν;

Η λύση δεν είναι να ψηφιστεί γρήγορα η ρύθμιση που θα κάνει τα πτυχία των Πολυτεχνείων «μάστερ», αλλά να μη χρειάζονται τα Πολυτεχνεία πολιτική απόφαση για να πράξουν το αυτονόητο.

Eίπαμε, ότι το κράτος έχει συνέχεια, αλλά τόσο πολύ; Είναι συνέχεια μέχρι και των Οθωμανών κατακτητών;

H χιλιοπαιγμένη άρνηση για έργα υποδομής με βάση το ιστορικό ενδιαφέρον ενός τόπου, όταν μάλιστα αυτός ο τόπος έχει βουλιάξει από τα μικρά ιδιωτικά συμφέροντα, δεν πείθει πλέον…