Iσως η ΔΟΕ θα πρέπει να ξεκινήσει ένα νέο είδος ελέγχων. Να ψάχνει για ψηφιακό ντόπινγκ των τελετών έναρξης.
Μέγα θέμα προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποιοι ιεράρχες για την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας που επιτρέπει στους γονείς να μην δίνουν λόγο γιατί τα παιδιά τους δεν θα παρακολουθούν την κατήχηση στα σχολεία.
Η χώρα που το 2004 ένιωθε ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, τώρα νιώθει ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει.
Οι παραλογισμοί με την αναγνώριστη πτυχίων…
Η παραπαιδεία δεν είναι πρόβλημα. Είναι παράγωγο των προβλημάτων που έχει η παιδεία.
Η μάχη για τη δημόσια παιδεία τώρα ξεκινάει και τώρα θα φανεί ποιοι και πόσο κόπτονται για το δημόσιο πανεπιστήμιο.
Oι μετανάστες είναι ο εύκολος στόχος των πολιτικών για να δείξουν ότι κάτι κάνουν για το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, κι αυτό γιατί η μετανάστευση είναι η ορατή επίπτωσή της.
Αλήθεια, αν τα δύο παιδάκια που εξαφανίστηκαν στην Ορεστιάδα δεν ήταν Ρομά θα γινόταν τόσο εύκολα αποδεκτή η εξήγηση της «πώλησης»;
Τα παιδιά που καίνε τις κάλπες είναι παιδιά μας. Εμείς τους δώσαμε τον δαυλό. Ετσι τα μάθαμε κι έτσι πορεύονται.
Ολόκληρη η εκπαιδευτική ιδεολογία του ’68 θεμελιώνεται στην ιδέα του ξεπεράσματος, της “αυτοκαταστροφής” των κατεστημένων γνώσεων.
Οι πανελλήνιες εξετάσεις έχουν πάψει εδώ και πολλά χρόνια να εξετάζουν οτιδήποτε. Εχουν γίνει ένα σύστημα που απλώς βάζει ποσοστώσεις για να κόβεται η υπερβάλλουσα ζήτηση για θέσεις στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.
Η συμμετοχική διοίκηση στα ΑΕΙ εκφυλίστηκε. Οι φοιτητικές παρατάξεις έκαναν πρώτα το πανεπιστήμιο πεδίο κομματικών ανταγωνισμών και κατόπιν χώρο φτηνών συναλλαγών.
Το άσυλο δεν προστατεύει πια την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών μέσα στα πανεπιστήμια. Περισσότερο προστατεύει τα πανεπιστήμια μην τυχόν και τρυπώσει καμιά καινούργια ιδέα σ’ αυτά…
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι η επιστροφή σε ένα παρωχημένο παρελθόν με την απόσυρσησ του βιβλίου της κ. Έρσης Σωτηροπούλου «Ζικ – ζακ στις νερατζιές». Είναι η έλλειψη λογικής που διέπει μια δικαστική απόφαση.
Η ελευθερία διακίνησης των επιστημονικών ιδεών κινδυνεύει. Οχι από την αστυνομία, όπως φοβούνται κάποιοι, αλλά από τα άκρα του πολιτικού συστήματος.
Θα περισσέψουν οι οιμωγές για το ντόπινγκ. Θα ακούσουμε υπουργούς και τον πρωθυπουργό να μας λένε ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» και τελικά δεν θα γίνει τίποτε. Πού το ξέρουμε; Κοιτάμε τέσσερα χρόνια πίσω…
Κουβεντιάζουμε περί νομιμοποίησης κάποιων σχέσεων από το κράτος, όταν το κράτος δεν έχει καμιά δουλειά ούτε να νομιμοποιεί, ούτε να απονομιμοποιεί σχέσεις ανθρώπων.
Θα υποκύψει η Πολιτεία σε εκείνους που θέλουν να μονοπωλήσουν τη σύναψη συμβολαίων συμβίωσης, ή θα απελευθερώσει τη διαδικασία και για εκείνους που δεν θέλουν να περάσουν από το τυπικό κάποιας θρησκείας;
Το πιο θλιβερό στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι πλέον τα φαινόμενα βίας των μειοψηφιών. Αυτά τα συνηθίσαμε. Είναι η έκλειψη του ορθού λόγου σε χώρους οι οποίοι στον υπόλοιπο κόσμο είναι ναοί του ορθού λόγου.
Ας δεχθούμε ότι «όταν ο πολιτισμός γίνεται εμπόρευμα», χάνουμε κάποιους Ιψεν και Ντοστογιέφσκι. Ενα πράγμα δεν χάνουμε: τα λογικά μας. Διότι το εμπόρευμα προϋποθέτει πωλητές κι αγοραστές, ενώ η διαπλοκή προϋποθέτει πωλητές και κράτος.
