Αυτό που πρέπει να μας ανησυχήσει είναι ότι τέσσερα κόμματα –έστω αυτά τα κόμματα– υιοθέτησαν την ανοησία του κατηγορητηρίου περί «εσχάτης προδοσίας».

Το ετοιμόρροπο κτίσμα του Αργους, για το οποίο έκανε φασαρία η υπουργός Πολιτισμού επειδή είχε γκράφιτι, θα κατεδαφιστεί!

Μια «παρέμβαση» με κουτσουλιές σε μπαρ, επειδή λέει σύχναζαν Ισραηλινοί!

Ο όρος «αντισημίτης» έχει γίνει κάτι σαν το «νεοφιλελεύθερος» της προηγούμενης εποχής.

Η κυβέρνηση πρέπει να πανηγυρίζει με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, και αυτό διότι η αντιπολίτευση επικροτεί την πολιτική της περί αυστηροποίησης των πάντων.

Το έπος της «εμπορικής εκμετάλλευσης των μνημείων», όχι καθαυτών, αλλά του… εναέριου χώρου τους.

Πριν πούμε «μπράβο!» στην ευαισθησία της ΠΟΕΒ και πριν φτάσουμε στο κάψιμο βιβλίων ως «έκφραση αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό», έχουμε ένα ερώτημα: Αυτή η ευαισθησία δεν φτάνει μέχρι την Αίγυπτο;

Η κυβέρνηση ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια των πανεπιστημίων με νόμους 203.000(!) λέξεων. Αυτοί δεν μπορούν να εφαρμοστούν διότι είναι διαφορετική η φυσιογνωμία, αλλά και οι ανάγκες κάθε ΑΕΙ.

Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι, πέρα από τα επικοινωνιακά τερτίπια, υπάρχει και η ουσία· για όλα τα προβλήματα, και όχι μόνο των ΑΕΙ.

Εχουμε φτιάξει ένα σύστημα τόσο καλής ποδηγέτησης των πάντων από το κεντρικό κράτος, που ακόμη και άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Πως αυτοματοποιούνται «οι πειθαρχικές συνέπειες για εκείνους τους φοιτητές οι οποίοι έχουν μπλέξει την ελευθερία της έκφρασης με την οργανωμένη βία»;

Τα τηλεοπτικά θεάματα δημιουργούν μόνο εντυπώσεις χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, η οποία είναι τα ερωτήματα «πού πήγαν τα λεφτά;» κι αν υπήρχαν επιπλέον 45.000 ευρώ για το Άργος.

Από τις μεγάλες θρησκευτικές διαμάχες του παρελθόντος απομένει ζωντανό ένα κήρυγμα –έστω συγκεκαλυμμένου– μίσους. Ο αντισημιτισμός.

Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες συγκεντρωτισμού, οι αρχαιοσυντηρητικοί των ΗΠΑ έτρωγαν βελανίδια.

Ποια θα ήταν η εναλλακτική για την Λεπέν; Να αθωωθεί επειδή είναι πολιτικός; Να πέσει στα μαλακά λόγω πρότερου ακροδεξιού βίου;

Τα τηλεοπτικά θεάματα δημιουργούν μόνο εντυπώσεις χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, η οποία είναι τα ερωτήματα «πού πήγαν τα λεφτά;» κι αν υπήρχαν επιπλέον 45.000 ευρώ για το Άργος.

Ο αείμνηστος Σταύρος Τσακυράκης γινόταν έξαλλος κάθε φορά που οι δικαστές προφυλάκιζαν υπόπτους υπό την πίεση της κοινής γνώμης.

Η πλειοψηφία –που δεν χαίρει πλέον μεγάλης εμπιστοσύνης– αποφασίζει δίχως να λαμβάνει υπόψη της τις θεμιτές ή αθέμιτες ενστάσεις της μειοψηφίας, τις αντιρρήσεις της πλειονότητας των συνταγματολόγων.

Τα έργα του κ. Χριστόφορου Κατσαδιώτη θα μπορούσαν να είναι μία από εκείνες τις απόπειρες που οδηγούν σε νέα μονοπάτια της τέχνης. Ορθώς, λοιπόν, η Εθνική Πινακοθήκη αποφάσισε να συμβάλει σε αυτήν τη ροή του αισθητικού προβληματισμού εκθέτοντάς τα.

Στην τουρκική δικαιοσύνη έχουμε εμπιστοσύνη;