Για κάθε αλλαγή υπάρχει μια ίση ή και μεγαλύτερη αντίδραση.
Οι προφυλακίσεις δεν πρέπει να θεωρούνται «προκαταβολή ποινής».
Οι αυστηρές ποινές είναι άχρηστες όταν ουδείς τις επιβάλλει. Οριακώς μπορεί να λειτουργήσουν και στην αντίθετη κατεύθυνση.
Το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστικών μπερδεύει την περιφρόνηση του δικαστηρίου με την έκφραση γνώμης για αυτό, πρέπει να μας προβληματίσει.
Η μεγάλη σιωπή για όσα ακούγονται στο δικαστήριο (έστω πλημμελημάτων) για τις υποκλοπές.
Ενώ –όχι πολύ παλιά– τα δικαστήρια αθώωναν δράστες πραγματικών αδικημάτων, επειδή αυτά είχαν γίνει στο πλαίσιο κάποιας διαμαρτυρίας, τώρα τιμωρείται η απλή έκφραση σε «απαγορευμένους τόπους».
Το πρόβλημα είναι η αισθητική του κοινού μας χώρου, είτε αυτή αφορά το πεζοδρόμιο μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, είτε τα συνθήματα σε δύο δρόμους παρακάτω, είτε το άγαλμα του μικρομεσαίου στο Πεδίον του Αρεως.
Η δουλειά του υπουργείου δεν είναι η μικροδιαχείριση σε κάθε πτυχή του κοινού μας βίου. Πρέπει να χαράσσει πολιτικές για τις νέες προκλήσεις που έρχονται και ουχί να κυνηγάει τους τυπογράφους.
Πως μπαίνουν στον ανταγωνισμό τα κρατικά ΑΕΙ έχοντας το ένα χέρι πίσω από την πλάτη, με τον/την εκάστοτε υπουργό να το κρατάει σφιχτά;
Η απόδοση κοινών χαρακτηριστικών σε πληθυσμιακές ομάδες είναι ρατσισμός.
Οι ανισότητες θα έπρεπε να είναι αέρας στα πανιά της Αριστεράς, η οποία έχει την ισότητα στον πυρήνα της ιδεολογίας της, αλλά αυτό που βλέπουμε παντού είναι η άνοδος της Ακροδεξιάς.
Ο νυν δήμαρχος, που φημίζεται για τις σχέσεις του με συλλογικότητες, οφείλει να ξεκινήσει έστω μια καμπάνια αντιρύπανσης των τοίχων, από τα γκράφιτι.
Θα είναι ακαδημαϊκώς επαρκής κάποιος συνομήλικος του καθηγητή του που μπορεί να έχει περάσει ένα μάθημα με τη μέθοδο «βάλε μου ένα 5 γιατί θα με διαγράψουν»;
Την εποχή που οι πολιτικοί ήξεραν γράμματα, ακόμη και οι προσβολές –συστατικό στοιχείο του διαλόγου– είχαν χάρη.
Ωμός και κυνικός ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης, αλλά σε ό,τι αφορά την διαδικασία διαλέυκανσης σκανδάλων, λέει την αλήθεια.
Κατά την κυβέρνηση, τα στοιχεία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που βγήκαν στην δημοσιότητα «δεν είναι επαρκή» ούτε καν για να ερωτηθούν οι υπουργοί: «Πώς έγιναν όλα αυτά στη βάρδιά σας;».
Βεβαίως και οι κατηγορούμενοι, ακόμη και για κατά συρροήν βιασμούς, πρέπει να έχουν δικηγόρο, αλλά δεν είναι ανάγκη να είναι και βουλευτής.
Είναι ακατανόητο το επικοινωνιακό δούλεμα της κυβέρνησης σχετικώς με την ορθή απόφασή της για τα παραρτήματα ξένων («μη κερδοσκοπικών», λέει) πανεπιστημίων.
Η εικονική προσβολή, με αποστολή φωτογραφίας γεννητικών οργάνων σε δημοσιογράφο τιμωρείται με 3 έτη φυλάκιση, ενώ η ζωντανή επίδειξη σε ανηλίκους κάτω των 12 ετών, π.χ. σε μια παιδική χαρά, τιμωρείται με φυλάκιση «έως 2 έτη».
Αυτό που πρέπει να μας ανησυχήσει είναι ότι τέσσερα κόμματα –έστω αυτά τα κόμματα– υιοθέτησαν την ανοησία του κατηγορητηρίου περί «εσχάτης προδοσίας».
