…και το «συμφέρον των πολιτών να μην υπάρχουν συμφέροντα»

Συνεχίζουν να πορεύονται με μισές αλήθειες, ολόκληρα ψέματα και τερατώδεις καταγγελίες.

Υπάρχει δίλημμα ευρώ ή δημοκρατία;

Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος έχουν μπει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.

Προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Θα βρούμε πολλά κοινά στην πρόσφατη πολιτεία του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κ. Σαμαρά· πλην, φυσικά, των Ζαππείων που ήταν η άλλη όψη της Θεσσαλονίκης.

Ακούσαμε πολλά σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και περισσότερα κατά την περίοδο της κρίσης. Για «σχέσεις εκμετάλλευσης», για «λαϊκή κυριαρχία και μετασχηματισμό της οικονομίας». Ολα αυτά, δυστυχώς, συνεθλίβησαν κάθε φορά που δοκιμάστηκαν στην πραγματική ζωή. Οχι γιατί ζούμε σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά διότι ακόμη και η επανάσταση θέλει δουλειά.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έστω ρητορικώς, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν εκλογές «για να λύσουν τα προβλήματα του λαού». Τώρα ένα κόμμα στήνει κάλπες για να λύσει το δικό του πρόβλημα.

Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα δημιουργηθεί ένας νέου τύπου διπολισμός Δεξιάς -Αριστεράς στη χώρα, αλλά ο πελατειακός δικομματισμός της μεταπολίτευσης έχει τελειώσει.

Το παλιό μοντέλο μοιάζει να μη λειτουργεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλο που έταξε στους πάντες τα πάντα, πήρε ένα πενιχρό σε σχέση με το δικομματικό παρελθόν 36%.

Ολοι θα φροντίσουν, όλα τα ρουσφέτια, ακόμη και των αντιπάλων. Ειδικά όσοι προΐστανται παραγωγικών υπουργείων.

Ακόμη και στο μεταναστευτικό, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολλές ευαισθησίες και κανένα σχέδιο.

Το βασικότερο πρόβλημα του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν ζει στο παρόν· απλώς έχει γινάτια από το παρελθόν και γι’ αυτό δεν μπορεί να σχεδιάσει τίποτε για το μέλλον.

Το βασικότερο πρόβλημα της κυβέρνησης, πέρα από τη διαχειριστική ανεπάρκεια.

Αν «η αντίληψη περί προσωπικής ευθύνης για την υγεία είναι νεοφιλελευθερισμός», τότε…

Η κυβέρνηση σπατάλησε το πολιτικό της κεφάλαιο και τα λεφτά μας κάνοντας φιγούρα.

Οι χώρες πρέπει να έχουν σχέδια διά παν ενδεχόμενο. Οι δημοκρατίες όμως απαιτούν και τη δημοκρατική νομιμοποίηση αυτών…

Οι νέες γραμμές μετρό μπήκαν στο χρονοντούλαπο της τραπεζικής αργίας.

Μιας αντιμνημονιακής ανοησίας μύριες έπονται. Ακόμη και διάλογος για την διαμονή της τρόικας.

Οι Ελληνες πολίτες, πότε θα τα μάθαιναν αυτά, που γνωστοποιήθηκαν στους «εκπροσώπους του διεθνούς κεφαλαίου»;