Το ερωτηματικό «;» δεν είναι απλώς σημείο στίξης, αλλά και δείκτης υγείας μιας Δημοκρατίας. Οσο περισσότερα ερωτήματα διατυπώνονται για ένα συμβάν, ακόμη και για κάτι που βλέπουμε με τα μάτια μας, τόσο καλύτερα λειτουργεί το πολίτευμα.
Παλιά, δηλαδή πριν από 40 χρόνια, τα περισσότερα σπίτια στην Ελλάδα είχαν μεγάλη στενότητα χώρου.
Ο όρος «αλλοίωση» κατέχει μια ξεχωριστή θέση στο συντηρητικό λεξιλόγιο. Κάθε λίγο ακούμε για τον «κίνδυνο αλλοίωσης των παραδοσιακών αξιών».
Αν η κυβέρνηση επιθυμεί ουσιαστική κοστολόγηση προεκλογικών προγραμμάτων, η λύση είναι να αποκτήσουμε διαφάνεια στα δημόσια δεδομένα.
Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ιθαγένεια, οι αυτοαποκαλούμενοι «πρίγκιπες». Η πρώτη ειναι να διαλέξουν επώνυμο…
Για πρώτη φορά μετά το 1974 τα δεξιά κόμματα συγκέντρωσαν άνω του 50%· την Κυριακή έφτασαν το 55%.
Το πρόβλημα δεν είναι αν η ΝΔ θα έχει 155 ή 170 βουλευτές, αλλά τι κάνουν αυτοί. Νομοθετούν και ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία, κατά το συνταγματικό τους καθήκον, ή είναι απλώς ο «ευρύτερος κύκλος του βασιλιά»;
Όσοι πιστεύουν ότι η «επίλυση του μεταναστευτικού» είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης, θυμίζουν εκείνον που νόμιζε ότι θα βαράει το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές.
Η αμετροέπεια του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να απαντάται με την ίση και αντίθετη αμετροέπεια.
Δεν γνωρίζουμε τα πραγματικά περιστατικά της Πύλου και γι’ αυτό προσφέρουν άθλια υπηρεσία στη χώρα, αλλά και στον εαυτό τους, όσοι βγάζουν πρόωρα συμπεράσματα.
Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός δεν είναι υπουργός του κ. Μητσοτάκη για να συνεχίσει το «επιτελικό κράτος» και να έχει επιχειρησιακά ορόσημα.
Αρχίσαμε άραγε να κατανοούμε ότι με κραυγές δεν βάφονται αυγά και ό,τι λάμπει στην τηλεόραση δεν είναι χρυσός;
Το 3% ή 4% που εμφάνιζε στις δημοσκοπήσεις το κόμμα Ελληνες του κ. Ηλία Κασιδιάρη είναι το κακό σπυρί μιας προηγούμενης μόλυνσης.
Η χώρα που ξεσηκωνόταν για ψύλλου πήδημα –πολλάκις επινοημένο– τώρα απλώς αδιαφορεί για καραμπινάτες παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων· βλέπε υποκλοπές κ.λπ.
Η κουβέντα περί των κυβερνήσεων της επόμενης ημέρας έχει ένα κακό κι ένα καλό.
Το βαρύ θεσμικό και αντιδημοκρατικό ατόπημα των υποκλοπών ελάχιστα επηρέασε τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και η βαριά στραβή των Τεμπών για ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Δεν υπάρχει σχεδόν παρανομία, ούτε σχεδόν τετραετία.
Υπάρχει και κάτι άλλο που αναποφεύκτως θα συναντήσουμε στο μέλλον. Τις κυβερνήσεις συνεργασίας.
Καλό είναι να μη μιλάμε για σταθερή κυβέρνηση, αλλά για σταθερό πρωθυπουργό.
Πληθαίνουν οι άσκοποι πυροβολισμοί και οι καουμπόηδες στην Αστυνομία.
