Τέτοια µπερδέµατα έχουμε να δούμε από το 1952, τότε που ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου.

Η παρανομία έχει γίνει κανόνας και αυτό έχει επιπτώσεις και στην ποιότητα της νομοθέτησης και στην εκπαιδευτική λειτουργία της δημοκρατικής διαδικασίας, που οι κυβερνήσεις έπρεπε πρώτες να ασκούν

Υπάρχει πρόβλημα με την εργασία βουλευτών, πέρα από το γεγονός ότι έχουν ήδη μια δουλειά πλήρους απασχόλησης στη Βουλή.

Οι αυτοδιοικητικοί, όντες πολιτικοί, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι η επανεκλογή τους.

Οι προδιαγραφές ασφαλείας είναι ψιλά γράμματα για άρχοντες και αρχομένους.

Οταν υπάλληλοι της ΕΥΠ ή ιδιωτικών ενώσεων περιγελούν τις ερωτήσεις των εκπροσώπων του ελληνικού λαού, το θέμα δεν είναι μόνο ηθικό.

Ποια ναυτοσύνη και εκπαίδευση επιτρέπει εκατοντάδες πλοία (φανταζόμαστε όλα) να αποπλέουν με χαμηλωμένο τον καταπέλτη;

Στο μόνο που αριστεύει αυτή η κυβέρνηση είναι η επικοινωνία, μέρος της οποίας είναι οι διαρκείς εξαγγελίες και η νομοθέτηση στο γόνατο αυστηρότερων ποινών.

Το ερωτηματικό «;» δεν είναι απλώς σημείο στίξης, αλλά και δείκτης υγείας μιας Δημοκρατίας. Οσο περισσότερα ερωτήματα διατυπώνονται για ένα συμβάν, ακόμη και για κάτι που βλέπουμε με τα μάτια μας, τόσο καλύτερα λειτουργεί το πολίτευμα.

Παλιά, δηλαδή πριν από 40 χρόνια, τα περισσότερα σπίτια στην Ελλάδα είχαν μεγάλη στενότητα χώρου.

Ο όρος «αλλοίωση» κατέχει μια ξεχωριστή θέση στο συντηρητικό λεξιλόγιο. Κάθε λίγο ακούμε για τον «κίνδυνο αλλοίωσης των παραδοσιακών αξιών».

Αν η κυβέρνηση επιθυμεί ουσιαστική κοστολόγηση προεκλογικών προγραμμάτων, η λύση είναι να αποκτήσουμε διαφάνεια στα δημόσια δεδομένα.

Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ιθαγένεια, οι αυτοαποκαλούμενοι «πρίγκιπες». Η πρώτη ειναι να διαλέξουν επώνυμο…

Για πρώτη φορά μετά το 1974 τα δεξιά κόμματα συγκέντρωσαν άνω του 50%· την Κυριακή έφτασαν το 55%.

Το πρόβλημα δεν είναι αν η ΝΔ θα έχει 155 ή 170 βουλευτές, αλλά τι κάνουν αυτοί. Νομοθετούν και ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία, κατά το συνταγματικό τους καθήκον, ή είναι απλώς ο «ευρύτερος κύκλος του βασιλιά»;

Όσοι πιστεύουν ότι η «επίλυση του μεταναστευτικού» είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης, θυμίζουν εκείνον που νόμιζε ότι θα βαράει το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές.

Η αμετροέπεια του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να απαντάται με την ίση και αντίθετη αμετροέπεια.

Δεν γνωρίζουμε τα πραγματικά περιστατικά της Πύλου και γι’ αυτό προσφέρουν άθλια υπηρεσία στη χώρα, αλλά και στον εαυτό τους, όσοι βγάζουν πρόωρα συμπεράσματα.

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός δεν είναι υπουργός του κ. Μητσοτάκη για να συνεχίσει το «επιτελικό κράτος» και να έχει επιχειρησιακά ορόσημα.

Αρχίσαμε άραγε να κατανοούμε ότι με κραυγές δεν βάφονται αυγά και ό,τι λάμπει στην τηλεόραση δεν είναι χρυσός;