Ο διαχωρισμός των εξουσιών δεν είναι διακοσμητικός. Χρειάζεται ώστε αυτές οι εξουσίες να αλληλοελέγχονται και καμία να μην μπορεί να απειλήσει τα δικαιώματα ούτε ενός πολίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε σε νέο επίπεδο αντισυνταγματικότητας, αφού «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή (…) προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας».

Το «Μένουμε Ευρώπη» είναι μια επέτειος σαν του Πολυτεχνείου ή μήπως είναι ένα διαρκές αίτημα για τον εκσυγχρονισμό της χώρας;

Η «Χρυσή Αυγή» δεν λειτούργησε από γεννησιμιού της ως απλό νεοναζιστικό κόμμα, αλλά ως συμμορία του κοινού ποινικού δικαίου.

Βεβαίως, θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία αν συγκρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τους σημερινούς, αλλά θα συμφωνήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι βασιλείς που ήταν καλύτεροι από κάποιους πρωθυπουργούς και αντιστρόφως.

Ο έκπτωτος μονάρχης αμφισβητούσε τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, που θέλει όλους τους πολίτες ίσους με ίδιες υποχρεώσεις.

Ο συγχωρεμένος αμφισβήτησε την Δημοκρατία δι’ έργων και την αμφισβητούσε διαρκώς διά παραλείψεών του.

Η κηδεία μπορεί να ήταν (όπως ορθώς ανακοίνωσε η κυβέρνηση) ιδιωτική υπόθεση της φαμίλιας των εστεμμένων, αλλά ο κόσμος που θα συγκεντρωνόταν είναι θέμα δημόσιας ασφάλειας.

Υπάρχει ο φόβος που εκφράζεται διά της σιωπής και ο φόβος που εκδηλώνεται με φωνασκίες.

Οι μνήμες από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα τραύματα, οδηγούν πολλούς να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα της κυβέρνησης.

Δεν υπήρξε ποτέ στη Μεταπολίτευση πρόταση μομφής που να τελεσφόρησε. Εκτός από το 2011 δεν υπήρξε Βουλή που να συνέχισε το έργο της με νέο πρωθυπουργό.

Κάθε υπουργός Υγείας πρέπει να επικρίνεται όταν κάνει τα στραβά μάτια στο παράνομο κάπνισμα και όχι όταν τα ανοίγει, έστω περιστασιακώς…

Αν υπάρχουν «δραστηριότητες εκτός πλαισίου στο εσωτερικό της ΕΥΠ» και για «ρυπαρά δίκτυα», προς όφελος ποίων είναι οι «δραστηριότητες εκτός πλαισίου» και για ποιον δουλεύουν αυτά τα «ρυπαρά δίκτυα»;

Εκλογές έρχονται, λεφτά υπάρχουν και η κυβέρνηση αποφάσισε να χαρίσει και τα χρέη των ανεμβολίαστων.

Στην Ελλάδα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αν «τα όρια της γλώσσας μας καθορίζουν τα όρια του κόσμου μας», ο κόσμος της πολιτικής βρίσκεται εκεί κοντά στη δεκαετία του ’80.

Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία έκρινε ότι η συνεδρίαση, που αφορούσε αποκλειστικώς το Predator, έπρεπε να είναι απόρρητη;

Το κομβικό ερώτημα για όλες τις υποθέσεις των υποκλοπών είναι: «Ποιος και με τι εργαλεία ορίζει το εθνικό συμφέρον;»

Χειρότερο από το «λάθος των υποκλοπών» είναι η διαχείρισή του.

Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.