Η 20ή Σεπτεμβρίου είναι μια επανάληψη της 25ης Ιανουαρίου κι ας ελπίσουμε ότι θα αποφύγουμε τις υπόλοιπες επαναλήψεις.

Η οικονομική προσαρμογή, που έτσι κι αλλιώς θα γίνει, θα είναι υπό την ευρωπαϊκή ομπρέλα ή υπό την προστασία των εγχώριων λαμόγιων που πουλάνε φύκια για εθνική ανεξαρτησία;

Από την άποψη της παραγωγικότητας της κυβέρνησης ο κ. Τσίπρας δεν ωχριά μόνο έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ακόμη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Aκούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να θέτει τον παλιό στόχο (αυτοδυναμία), ενώ από την Νέα Δημοκρατία τον νέο (αλλά και εφικτό) την κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.

Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος έχουν μπει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.

Προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Θα βρούμε πολλά κοινά στην πρόσφατη πολιτεία του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κ. Σαμαρά· πλην, φυσικά, των Ζαππείων που ήταν η άλλη όψη της Θεσσαλονίκης.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έστω ρητορικώς, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν εκλογές «για να λύσουν τα προβλήματα του λαού». Τώρα ένα κόμμα στήνει κάλπες για να λύσει το δικό του πρόβλημα.

Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα δημιουργηθεί ένας νέου τύπου διπολισμός Δεξιάς -Αριστεράς στη χώρα, αλλά ο πελατειακός δικομματισμός της μεταπολίτευσης έχει τελειώσει.

Το παλιό μοντέλο μοιάζει να μη λειτουργεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλο που έταξε στους πάντες τα πάντα, πήρε ένα πενιχρό σε σχέση με το δικομματικό παρελθόν 36%.

Ολοι θα φροντίσουν, όλα τα ρουσφέτια, ακόμη και των αντιπάλων. Ειδικά όσοι προΐστανται παραγωγικών υπουργείων.

Η κυβέρνηση σπατάλησε το πολιτικό της κεφάλαιο και τα λεφτά μας κάνοντας φιγούρα.

Οι χώρες πρέπει να έχουν σχέδια διά παν ενδεχόμενο. Οι δημοκρατίες όμως απαιτούν και τη δημοκρατική νομιμοποίηση αυτών…

Οι νέες γραμμές μετρό μπήκαν στο χρονοντούλαπο της τραπεζικής αργίας.

Μιας αντιμνημονιακής ανοησίας μύριες έπονται. Ακόμη και διάλογος για την διαμονή της τρόικας.

Οι Ελληνες πολίτες, πότε θα τα μάθαιναν αυτά, που γνωστοποιήθηκαν στους «εκπροσώπους του διεθνούς κεφαλαίου»;

Τα ηλεκτρονικά στικάκια και η φωτοτυπίες της Βουλής.

Αφού έγινε η οριζόντια (δια ΦΠΑ) μείωση εισοδημάτων άρχισαν τα δάκρυα για τις δομικές αλλαγές.

Κάποιος να ψάξει τι έγινε τους πέντε μήνες της καταστροφής…

Δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια κρίση να έχει το μισό υπουργικό συμβούλιο στα πρωινάδικα και το άλλο μισό στα δελτία των οκτώ.