…παρεμβαίνουν υπουργοί ώστε να μην κατεδαφιστούν αυθαίρετα. Κι ας είναι υπουργοί της «Πρώτης Φοράς».

Ολα τα μνημόνια είναι υπό συνεχή διαπραγμάτευση και προσαρμογή, αλλά το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν ότι αυτό αποτελούσε μοναδικό στόχο του πολιτικού συστήματος.

 Κάθε υπουργός λέει το κοντό του και το μακρύ του και το χειρότερο είναι ότι τα νομοθετεί.

Από τότε που η χώρα αφρόνως εγκλωβίστηκε στην ονοματολογία της πΓΔΜ ο κόσμος άλλαξε συθέμελα…

Η επιστροφή της ΝΔ στο Ζάππειο θα είναι καταστροφική. Για την ίδια και για την χώρα.

Ο πάλαι ποτέ αγαπημένος πρωθυπουργός της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τους φράχτες…

Η Περιστέρα Μπαζιάνα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα διπλά μέτρα και σταθμά της Αριστεράς.

Τι είναι χειρότερο; Να ήξεραν στο Μαξίμου για τον κ. Δημήτρη Καμμένο ή να έπεσαν από τα σύννεφα;

Η διακυβέρνηση δεν είναι συνταγή για γεμιστά. Χρειάζεται σχέδιο, συνοχή, ικανά και μορφωμένα στελέχη.

Είναι περίεργο να μιλά για βαρίδια ο κ. Τσίπρας, ο οποίος με προσωπική του επιλογή έκανε την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου πρόεδρο της Βουλής, τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών και πριν από οκτώ μήνες έδωσε μάχη να ενταχθεί η κ. Ραχήλ Μακρή στα ψηφοδέλτια της Κοζάνης.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει κάποια καινούργια αφήγηση ή θα συνεχίσει να παραμυθιάζει τους πολίτες;

Η 20ή Σεπτεμβρίου είναι μια επανάληψη της 25ης Ιανουαρίου κι ας ελπίσουμε ότι θα αποφύγουμε τις υπόλοιπες επαναλήψεις.

Η οικονομική προσαρμογή, που έτσι κι αλλιώς θα γίνει, θα είναι υπό την ευρωπαϊκή ομπρέλα ή υπό την προστασία των εγχώριων λαμόγιων που πουλάνε φύκια για εθνική ανεξαρτησία;

Από την άποψη της παραγωγικότητας της κυβέρνησης ο κ. Τσίπρας δεν ωχριά μόνο έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ακόμη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Aκούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να θέτει τον παλιό στόχο (αυτοδυναμία), ενώ από την Νέα Δημοκρατία τον νέο (αλλά και εφικτό) την κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.

Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος έχουν μπει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.

Προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Θα βρούμε πολλά κοινά στην πρόσφατη πολιτεία του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κ. Σαμαρά· πλην, φυσικά, των Ζαππείων που ήταν η άλλη όψη της Θεσσαλονίκης.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έστω ρητορικώς, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν εκλογές «για να λύσουν τα προβλήματα του λαού». Τώρα ένα κόμμα στήνει κάλπες για να λύσει το δικό του πρόβλημα.

Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα δημιουργηθεί ένας νέου τύπου διπολισμός Δεξιάς -Αριστεράς στη χώρα, αλλά ο πελατειακός δικομματισμός της μεταπολίτευσης έχει τελειώσει.