Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος μας συρρικνώνεται στα όρια του παρελθόντος. Νέες πολύπλοκες καταστάσεις απλοποιούνται μέχρι στρέβλωσής των, επειδή περιγράφονται με όρους του παρελθόντος.

Πώς θα ζούσαμε αν δεν νομοθετούσε το ελληνικό κράτος ότι «ερασιτέχνης αλιέας είναι το φυσικό πρόσωπο που ασκεί ερασιτεχνική αλιεία»;

Τμήματα ΑΕΙ και νοσοκομεία αδειανά μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικοί παραγοντίσκοι…

Εκτός από τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, υπάρχουν και τα δικαιώματα εκείνων που τους πληρώνουν.

Το να δηλώσει ένας πολιτικός ότι ο αντίπαλος σε κάποιο θέμα είχε δίκιο, αποτελεί πρόοδο για τη χώρα.

Στην εποχή των social media υπάρχουν πράγματα που γίνονται αλλά δεν πρέπει να λέγονται και υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να λέγονται.

Στην πανευρωπαϊκή συζήτηση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης δεν θα ήταν κακή ιδέα να θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένα «μέτρο ορμπανοποίησης» των χωρών και να διανείμει τα λεφτά αναλόγως.

Μυστήριαι αι βουλαί του κυρίου Μαυρουδή Βορίδη αλλά μια τέτοια τράπεζα θεμάτων είναι ο καλύτερος τρόπος ένταξης των αλλοδαπών στην ελληνική πραγματικότητα.

Το αποκαλυπτικό και με πολλά ντοκουμέντα ρεπορτάζ της «Αυγής», όχι μόνο δεν αποδεικνύει ότι ο κ. Φουρθιώτης ήταν «αγαπημένο παιδί του Μαξίμου», αλλά δείχνει το ακριβώς αντίθετο.

Γιατί παραπονιόμαστε για την τυπολατρία και γραφειοκρατία στο Δημόσιο αν οι λειτουργοί του είναι δικαστικώς υπόλογοι για «γνώμη και ψήφο»;

Όταν η ανυπακοή, διακηρυγμένη ή μουλωχτή, γίνεται κανόνας, δεν υπάρχει κυβερνητικό μέτρο που μπορεί να την ανακόψει.

Τα tweets της κυβερνητικής εκπροσώπου αποδεικνύουν ότι δεν χαριζόταν σε κανέναν· ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε στη Ν.Δ.

Πανδημία έχουμε και είναι η χαρά του πολιτικού συστήματος να ξοδεύει ό,τι έχουμε και προπαντός όσα δεν έχουμε και θα φορτώσουμε στο χρέος.

«Σε σοβαρό πολιτικό σκάνδαλο εξελίσσεται η υπόθεση Φουρθιώτη ύστερα από τις καταγγελίες Βρούτση»;

Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που να μη θέλει τα μαγαζιά ανοικτά.

Ετσι ενώ η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ ανακοινώνει στον δικτυακό της τόπο ότι απασχολεί για την προστασία του προέδρου, Αντιπροέδρου κ.λπ. «3.200 πράκτορες», στην Ελλάδα αυτά δεν μπορεί να τα μάθει ούτε η Βουλή!

Όταν ο κ. Τσίπρας λέει «Με το ΕΣΥ να έχει ξεπεράσει τα όριά του, (…) εσείς να μηχανορραφείτε για να εξουδετερώσετε τους πολιτικούς σας αντιπάλους;», κάποιος μπορεί να θυμηθεί το μορατόριουμ που είχε προτείνει.

Οι αποφάσεις περί προστασίας προσώπων «είναι μια σύνθετη διοικητική πράξη και διαδικασία» στην οποία εμφιλοχωρεί η πιθανότητα λάθους ή ακόμη και αυθαιρεσίας.

Το στοίχημα στην παρούσα συγκυρία είναι να μάθουμε περισσότερα, παθαίνοντας λιγότερα…

Το πρώτο ερώτημα δεν είναι αν η πλούσια βουλευτική αποζημίωση δεν φτάνει για τις ανάγκες των εκπροσώπων του έθνους και γι’ αυτό πρέπει να κάνουν και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα…