Τον καιρό της πανδημίας, το «δεν έγινε καλή διαπραγμάτευση» μεταμορφώθηκε σε «δεν υπάρχει σχέδιο».

Αφού συμφωνήσουμε ότι «η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας», πρέπει να αναρωτηθούμε: έχει μήπως η αντιπολίτευση;

Η κυβέρνηση μιλάει για προληπτικά μέτρα ώστε να μη διαδίδεται, έστω διά των συγκεντρώσεων σε εξωτερικούς χώρους, ο ιός, η αντιπολίτευση προτείνει μέτρα θεραπείας μετά τη διάδοση του ιού.

Αν «η αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη (…) δεν έτυχε, είναι επιλογή της κυβέρνησης και προσωπικά του κ Μητσοτάκη», τότε οι τραμπούκοι με στολή που έδειραν έναν πολίτη στη Νέα Σμύρνη είναι αθώοι.

Στην Ελλάδα έχουμε ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, εκτεταμένη, άναρχη και αναποτελεσματική δευτεροβάθμια και επιβαρυμένη τριτοβάθμια.

Πολλά από τα τρολ του έχουν αυτονομηθεί και με την «εγγραμματοσύνη» που δέρνει τον χώρο, βλέπουμε κάτι παράδοξο. Αντί το κόμμα να δίνει γραμμή, είναι τα τρολ που δίνουν γραμμή στα στελέχη του κόμματος.

Γιατί σκέτο «Μενδώνη παραιτήσου» και όχι «Μητσοτάκη – Μενδώνη παραιτηθείτε»;

Χρειάζεται ιδιαίτερη ευαισθησία σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά το ερώτημα είναι ο τρόπος που αυτή εκδηλώνεται.

Ο Στέφανος Μάνος δεν είναι νεοφιλελεύθερος και δεν είναι κρατιστής. Είναι απλώς ένα πρακτικό μυαλό.

Πόσες φορές θα ακούσουμε για «αξιοκρατικό σύστημα προσλήψεων», «έγκαιρο προγραμματισμό», «στοχοθεσία» και λοιπά φληναφήματα;

Εγινε μια καταγγελία για ένα χαρτί που δεν ξέρουμε από πού κρατά η σκούφια του. Η αντιπολίτευση ζήτησε εξηγήσεις. Ο υπεύθυνος της ΕΡΤ έδωσε αδιάψευστα στοιχεία. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει…

Κάποιος από το επιτελείο ή και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης να ξέρει ότι: α) ουδέν κρυπτόν πλέον από τα κινητά, β) όταν κάνεις θέμα το τραπέζωμα των δέκα, θα γίνει πολλαπλάσιο θέμα η σύναξη των (τουλάχιστον) τριάντα.

Ενώ ήμασταν πολύ απασχολημένοι με την ελληνοπρεπή τυπολογία της γλώσσας, έσκασε στον δημόσιο διάλογο ο λυρισμός, και τώρα δεν έχουμε ούτε ελληνικές, ούτε τούρκικες λέξεις, ούτε αγγλικούς όρους για να συνεννοηθούμε.

Κάποιοι θεώρησαν ότι είναι ιεροσυλία να μπαίνουν στην ίδια πρόταση τα ονόματα Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Τσίπρας.

Φοιτητές ή αστυνομικοί;» στην πρώτη σελίδα, «αστυνομικοί ή γιατροί;» στην τελευταία…

Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει άλλη χώρα στην οποία περιμένουν τόσο πολύ τον ανασχηματισμό και τόσα πολλά από αυτόν. 

Σάμπως δεν υπάρχουν τομείς της ιδιωτικής οικονομίας «που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν» για να πληρώνουν όλους αυτούς που θα συμβολίσουν τη «συνέχεια του κράτους»;

Δομική αντιπολίτευση –και όχι παίξε-γέλασε– θεωρείται αυτό: σε κάθε «ναι» της κυβέρνησης, να υπάρχει ένα «όχι» της αντιπολίτευσης.

Ελλείψει «χρυσού αριθμού» για τα τραπέζια, η μόνη ασφαλής κριτική που μπορεί να γίνει αφορά τις εσωτερικές ασυνέπειες του μοντέλου που επέλεξε η κυβέρνηση.

Είναι η δημοκρατία το βασίλειο της ανευθυνότητας όλων και λειτουργεί κάτι σαν το αόρατο χέρι της αγοράς ή όπως θα έλεγε ο Κέινς: «Κοινωνική υπευθυνότητα είναι η καταπληκτική δοξασία πως οι πιο ανεύθυνοι άνθρωποι θα κάνουν τα πιο ανεύθυνα πράγματα για το καλό όλων μας»;