Είναι η δημοκρατία το βασίλειο της ανευθυνότητας όλων και λειτουργεί κάτι σαν το αόρατο χέρι της αγοράς ή όπως θα έλεγε ο Κέινς: «Κοινωνική υπευθυνότητα είναι η καταπληκτική δοξασία πως οι πιο ανεύθυνοι άνθρωποι θα κάνουν τα πιο ανεύθυνα πράγματα για το καλό όλων μας»; 

Μια παρασπονδία του πρωθυπουργού μπορεί να οδηγήσει σε μαζική διάδοση του ιού και θα ξεκινήσει κατά κάποιον τρόπο μια επανάληψη του «αντιμνημονιακού αγώνα» και των αποτελεσμάτων του.

Το πρωθυπουργικό αμάρτημα ήταν η παραβίαση των κανόνων, τους οποίους ο ίδιος ζητούσε από τηλεοράσεως να εφαρμοστούν με ευλαβική προσοχή.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε καταφερθεί ποτέ εναντίον των τσουρεκιών με τον τρόπο που είχε κάνει παλιότερα ο κ. Τσίπρας για τα κότερα.

H διασωλήνωση είναι το έσχατο και ανεπαρκές μέσο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Τσάμπα ξοδεύει το βιτριόλι του ο ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον όσο διαρκούν οι συγκεκριμένες συνθήκες.

Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που δεν κάνει διακρίσεις αναλόγως των θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Επομένως οι νόμοι πρέπει να είναι ενιαίοι.

Με βάση ποιο Σύνταγμα απαιτεί ο κ. Βαρουφάκης να ασκήσει το «συνταγματικό του δικαίωμα (…) να κάνουμε πορεία»;

Εκ των πραγμάτων λοιπόν η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη στον τοίχο των Εντατικών, και το μόνο που μπορεί να απαντήσει ο κ. Μητσοτάκης είναι το Αισώπειο: ου συ με λοιδορείς αλλ’ η πανδημία.

Οι μαθητές μαζί με όλα όσα διά των αγώνων διδάσκονται, πρέπει να μάθουν να σέβονται και τους κανόνες έκφρασης της διαμαρτυρίας.

Η Πολιτεία έχει αντικειμενική ευθύνη για τα αποτελέσματά όσων γίνονται στις διαδηλώσεις, πόσο δε μάλλον όταν τα παράγουν όργανά της, διά έργων ή παραλείψεων.

Η δημοκρατία δεν αναγνωρίζει ιερούς σκοπούς, αλλά θεωρεί τα μέσα ιερά.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα που έχει σίγουρα δύο ετήσιες εκδηλώσεις βίας και καταστροφών: τη 17η Νοεμβρίου, και την 6η Δεκεμβρίου.

Είναι να απορεί κανείς που η Αστυνομία δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει κάποιον που συμμετείχε σε καταστροφές, αλλά πάντα μαζεύει από τον σωρό των παρισταμένων. Ενας νεοφιλελεύθερος θα σάρκαζε: «Κρατική υπηρεσία… τι περίμενες;».

Δεν ξέρουμε πόσες πιθανότητες επιτυχίας έχει η κ. Διαμαντοπούλου για αυτή την θέση, αλλά η κ. Διαμαντοπούλου έχει τις περισσότερες πιθανότητες από όλους στην Ελλάδα.

Ούτε οι ψηφοφόροι είναι αθώοι. Είτε επειδή –επί αρχηγίας Σαμαρά– έφυγαν από τη Ν.Δ., είτε επειδή –επί Μητσοτάκη– γύρισαν στη Ν.Δ.

Δεν αρκεί η φραστική καταδίκη του φασισμού, αλλά η αποκοπή των ριζών που τον τρέφουν: ο εθνικισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, ο διαχωρισμός των ανθρώπων αναλόγως καταγωγής, πεποιθήσεων, σεξουαλικών προτιμήσεων κ.λπ.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν «πονηρά κίνητρα» για τη δίωξη της Χ.Α. και ότι ο κ. Σαμαράς είναι ακροδεξιός. Πώς τον θέτουν, όμως, όλα αυτά εκτός δημοκρατικού τόξου;

Ορθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποποινικοποίησε τις καταλήψεις, διότι αυτές είναι στέρηση του βασικού δικαιώματος των πολιτών να κινούνται ελευθέρως στους δημόσιους χώρους.

Οι ετήσιες καταλήψεις αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο του ’73, με τον ίδιο τρόπο που οι φονιάδες της «17 Νοέμβρη» αμαύρωναν τον αντιδικτατορικό αγώνα.