Είναι άχαρος ο ρόλος της αντιπολίτευσης κατά την αλλαγή μιας διακυβέρνησης.
Την ατομική ευθύνη υμνολόγησαν και όσοι τις προηγούμενες μέρες ελεεινολογούσαν τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, που την ζητούσε.
Εχει πέσει πανικός στην αντιπολίτευση μετά την παγκόσμια αναγνώριση ότι η κυβέρνηση τα πήγε καλά σε σχέση με την πανδημία.
Το θέμα είναι με πόση θέρμη αγκάλιασε ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ τα παραληρήματα Κραουνάκη.
Αν «το Σύνταγμα ρυθμίζει και την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας των πολιτών», τότε γιατί να υπάρχουν κοινοί νόμοι;
Είναι πολλοί και αστάθμητοι οι παράγοντες που αποκλείουν την πρόβλεψη για πρόωρες εκλογές.
Όσοι πάνε στην εκκλησία να πατήσουν τον κωδικό 7, της Αγανάκτησης που διδάχθηκε έξω από τον Ευαγγελισμό. Κι αν πάνε αστυνομικοί να τους ελέγξουν θα φωνάξουν «η τρομοκρατία δεν θα περάσει, του Χριστού η πίστη θα την σπάσει»…
Είναι αναγκαία τα μέτρα προστασίας του πληθυσμού. Πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε και μέτρα προστασίας αυτών των μέτρων από τη γελοιότητα της υπερβολής των.
Για μία ακόμη φορά ο δημόσιος διάλογος γίνεται με κραυγές, χωρίς μελέτες και στοιχεία.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ιδρυτική αποστολή του κράτους δεν είναι η πρόνοια, αλλά η καταστολή.
Στον μεγάλο πόλεμο κατά της πανδημίας, άρχισαν οι θεωρίες περί «υπαρξιακής κρίσης του συστήματος».
Μεγάλη πολιτική και συνδικαλιστική σπέκουλα πάνω στις πλάτες των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ, οι οποίοι πραγματικώς κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για την αναχαίτιση της επιδημίας.
Στην Ελλάδα οι σπέκουλες δεν είναι κεντρικώς σχεδιασμένες, αλλά γίνονται με βάση τις εντυπώσεις.
Αυτό που με μεγάλο κόστος κατανοήσαμε για την οικονομία, δεν έγινε κανόνας για την επίλυση προβλημάτων που δημιουργεί η κακούργα πραγματικότητα.
Σαμαράς-Δρυμιώτης-Παπανδρέου. Τι είναι προσφορότερο για τη χώρα. Να κυβερνά ένας πρωθυπουργός με τους κολλητούς του ή να προσελκύονται ειδήμονες κάθε τομέα;
Πριν η κυβέρνηση βάλει τάξη στον παγκόσμιο χάρτη των ΜΚΟ (θα γελάνε στη Γενεύη όταν ζητηθεί π.χ. από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ο κατάλογος όσων ασχολούνται με το μεταναστευτικό.
Το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που πρέπει και εμείς να διαχειριστούμε με αποτελεσματικότητα και ψυχραιμία.
Το περίεργο είναι πως φωνασκούν περισσότερο εκείνοι οι αριστεροί (όπως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ) που έλεγαν ότι ο καπιταλισμός διά του λιγνίτη σκοτώνει ανθρώπους και το περιβάλλον.
Γενικώς η δημοκρατία έχει διαδικασίες και χρονοτριβή. Κατ’ απαίτηση όμως των πολιτών που ψηφίζουν.
Διατυπώνονται μόνο νεφελώδεις καταγγελίες του στυλ «ναι μεν υπάρχουν ΜΚΟ που επιτελούν έργο, αλλά υπάρχουν και οι “άλλες” (το πιάσατε το υπονοούμενο;) και χρέος της πολιτείας είναι να ξεκαθαρίσει το τοπίο».
