Περνάμε ωραία στη χώρα των καλαμπουριών. Εγινε χαμός, αλλά σε λίγες ημέρες θα το έχουμε ξεχάσει. Οι νόμοι θα συνεχίζουν να ισχύουν αλλά και να μην εφαρμόζονται.

Η τάση παγκοσμίως είναι να ψηφίζουν οι κάτοικοι εξωτερικού κι αυτό είναι πολύ λογικό σε εποχές μεγάλης κινητικότητας των ατόμων.

Πριν το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015, υπήρξε και το πρώτο εξάμηνο του 2012 με τις διπλές εκλογές που έφεραν την χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας.

Διαβάζοντας ιστορία βλέπουμε ότι η κριτική για τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην χρεοκοπία του 1932, ήταν όμοια με την κριτική για το πρώτο μνημόνιο…

… για την ψήφο των απόδημων.

Ίσως ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ να μην είχαν σκοπό την έξοδο από τη Ζώνη του Ευρώ, αλλά άλλα παράκεντρα εντός της κυβέρνησης να το επιδίωκαν. Ή, ακόμη χειρότερα, δεν καταλάβαιναν τι έκαναν.

Η πρότασή του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των αποδήμων είναι σαν τις ρήσεις του Παΐσιου: «Θα ’ναι σαν να ψηφίζεις, αλλά δεν θα ψηφίζεις».

Στον αιώνα των κοινωνικών δικτύων, της παγκόσμιας διασύνδεσης και της συνεχούς ενημέρωσης, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των αποδήμων επικαλείται στην «ελλιπή πληροφόρηση».

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων «παλαβών», που κούρσεψαν τη χώρα για να την κάνουν Βενεζουέλα, αλλά η συνισταμένη των επιδιώξεων ενός ολόκληρου συστήματος…

Στη χώρα του διάχυτου κεϊνσιανισμού δεν ασχολούμαστε με τον βασικό μοχλό ανάπτυξης που είχε προτείνει ο Κέινς ως αντίδοτο στην ύφεση, και αυτό δεν είναι άλλο από τις δημόσιες επενδύσεις.

Για το καλό της χώρας, οι παραπομπές για δίωξη ακόμη και απλών πολιτών πρέπει να γίνονται με εξαιρετική προσοχή.

Η ανάγκη δημιουργίας σταθερών κυβερνήσεων δεν είναι το άπαν της πολιτικής. Υπάρχει και η διαφθορά του πολιτικού συστήματος. 

Οι φωτογραφίες με τα μωρά έδιναν κι έπαιρναν, οι συγκινητικές λεζάντες το παράκαναν.

Είναι επικίνδυνος ο μπιζιμποντισμός του «η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει» τις καλές κοινοβουλευτικές πρακτικές και τον σεβασμό των άρρητων κανόνων της Δημοκρατίας.

Χώρος για αντιπολίτευση υπάρχει. Αρκεί να υπάρχει κι όρεξη για δουλειά ώστε να επικριθούν οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης με όρους μέλλοντος και ουχί με τις ευκολίες του παρελθόντος.

Το νομοσχέδιο-Γεραπετρίτη που πέρασε στην Βουλή μπορεί να οργανώνει καλύτερα την κυβέρνηση, αλλά δεν φτιάχνει επιτελικό κράτος.

Ο,τι κάνει ένας υπουργός δεν εμπίπτει αυτομάτως στα υπουργικά του καθήκοντα. Μπορεί να είναι και προσωπικό.

Παρακολουθούμε τις δοκιμαστικές δοκιμές του αριθμού έκτακτης ανάγκης «112», όπως οι Αμερικανοί παρακολουθούσαν κατά τη δεκαετία του ’60 τις δοκιμαστικές πτήσεις του προγράμματος «Απόλλων» για να πάνε στο φεγγάρι.

Όσο καλούς τεχνοκράτες και αν επιλέξει ο πρωθυπουργός, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο πανούργα.

Ολοι οι κρατικοπαρεμβατιστές για κάθε πρόβλημα έχουν μια απαγόρευση.