H εξουσία εκείνων που πιστεύουν ότι «νόμος είναι όποιο δίκιο κατεβάσει η κούτρα τους» δεν εκτείνεται μόνο επί της Πατησίων. Υπάρχει μια ολόκληρη περιοχή στην οποία διάφοροι φεουδάρχες ασκούν τη δικαιοδοσία τους.
Στην πολιτική –και δη στην καθοδηγούμενη από τα σόσιαλ μίντια–, αν δεν υπογραμμίσεις το «και», δημιουργείς την ευκαιρία να σε χτυπήσουν σαν χταπόδι.
Το «La Strategia» –αν εξαιρέσουμε τα σκηνικά και τα κοστούμια– δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, τουλάχιστον σε σχέση με τον ντόρο που γίνεται.
Το μεταναστευτικό/προσφυγικό είναι μια παγκόσμια πρόκληση που ξεπερνά κάθε κυβέρνηση και κάθε χώρα· ακόμη και τις μεγάλες και ισχυρές.
Τα ρουσφέτια του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου, θυμίζουν την π.Χ. (προ Χρεωκοπίας) εποχή…
Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια και η Βουλή από ανιστόρητες εξάψεις, ειδικώς στην πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι ακριβώς πάει να πει «με τη βία της πλειοψηφίας αποφασίζετε να μετατρέψετε την επιτροπή σε χούντα»;
Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε δημόσια υπηρεσία για να διεκδικήσουμε αυτό που προβλέπει ο νόμος θα πάρουμε την απάντηση «δίκιο έχετε, αλλά ο νόμος δεν προβλέπει πως πρέπει να εφαρμόσουμε τον νόμο. Δεν προβλέπεται κύριε…».
Οι συμβιβασμοί για την ψήφο των αποδήμων έγιναν για να πετύχει η κυβέρνηση τον «λευκό καπνό», κατά πως γράφουν οι εφημερίδες, μόνο που τελικώς πέτυχε μια τρύπα στον καπνό.
Μετά από το «τι εστί νόμος και ποιος υποχρεούται να τον εφαρμόζει;» φτάσαμε στο άλλο μεγάλο ερώτημα της Φιλοσοφίας του Δικαίου: «Πώς εφαρμόζεται ένας νόμος;».
Περνάμε ωραία στη χώρα των καλαμπουριών. Εγινε χαμός, αλλά σε λίγες ημέρες θα το έχουμε ξεχάσει. Οι νόμοι θα συνεχίζουν να ισχύουν αλλά και να μην εφαρμόζονται.
Η τάση παγκοσμίως είναι να ψηφίζουν οι κάτοικοι εξωτερικού κι αυτό είναι πολύ λογικό σε εποχές μεγάλης κινητικότητας των ατόμων.
Πριν το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015, υπήρξε και το πρώτο εξάμηνο του 2012 με τις διπλές εκλογές που έφεραν την χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας.
Διαβάζοντας ιστορία βλέπουμε ότι η κριτική για τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην χρεοκοπία του 1932, ήταν όμοια με την κριτική για το πρώτο μνημόνιο…
… για την ψήφο των απόδημων.
Ίσως ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ να μην είχαν σκοπό την έξοδο από τη Ζώνη του Ευρώ, αλλά άλλα παράκεντρα εντός της κυβέρνησης να το επιδίωκαν. Ή, ακόμη χειρότερα, δεν καταλάβαιναν τι έκαναν.
Η πρότασή του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των αποδήμων είναι σαν τις ρήσεις του Παΐσιου: «Θα ’ναι σαν να ψηφίζεις, αλλά δεν θα ψηφίζεις».
Στον αιώνα των κοινωνικών δικτύων, της παγκόσμιας διασύνδεσης και της συνεχούς ενημέρωσης, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των αποδήμων επικαλείται στην «ελλιπή πληροφόρηση».
Το πρώτο εξάμηνο του 2015 δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων «παλαβών», που κούρσεψαν τη χώρα για να την κάνουν Βενεζουέλα, αλλά η συνισταμένη των επιδιώξεων ενός ολόκληρου συστήματος…
Στη χώρα του διάχυτου κεϊνσιανισμού δεν ασχολούμαστε με τον βασικό μοχλό ανάπτυξης που είχε προτείνει ο Κέινς ως αντίδοτο στην ύφεση, και αυτό δεν είναι άλλο από τις δημόσιες επενδύσεις.
Για το καλό της χώρας, οι παραπομπές για δίωξη ακόμη και απλών πολιτών πρέπει να γίνονται με εξαιρετική προσοχή.
