Ολη η χώρα έχει φυσική ομορφιά, αλλά επίσης όλη η χώρα έχει και τεχνητή ασχήμια. Το δομημένο της περιβάλλον.
Mansplaining, Womansplaining, Ενσυναίσθηση και άλλα ατοπήματα στην Βουλή…
Οταν δεν υπάρχει νόμιμη διέξοδος για να καλυφθούν οι οικιστικές ανάγκες δημιουργούνται μαφίες για να τις ικανοποιήσουν.
Δεν γνωρίζουμε –και δεν θα μάθουμε πριν γίνει ενδελεχής μελέτη– αλλά μπορούμε να θεωρούμε σίγουρο ότι το μοντέλο των εκκενώσεων εφαρμόστηκε καθ’ υπερβολήν.
Οι θύμησες από την τραγωδία στο Μάτι είναι νωπές και σίγουρα έπαιξαν βαρύνοντα ρόλο στην επιχείρηση αντιμετώπισης των φετινών πυρκαγιών.
H φαντασία του ανθρώπου είναι απεριόριστη, το ίδιο και η βλακεία. Συνεπώς η συνωμοσιολογία βρίσκει πάντα διεξόδους.
Μετά το Μάτι μετράμε (και φοβόμαστε) τις δασικές πυρκαγιές αλλιώς: με νεκρούς και όχι με καμένα στρέμματα και σπίτια.
Καύσωνες, χιονιάδες, πλημμύρες κ.ά. μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη. Χρειάζεται συνολική στρατηγική αντί για μπαλώματα με αεργίες μόνο στο Δημόσιο.
Η δομή του Μέσου καθοδηγεί τον λαϊκισμό του πλήθους. Μόνο (εισαγόμενα) συνθήματα του στυλ #NotMyPresident χωρούν σε ένα tweet και γίνονται δημοφιλή.
Εθιμικώς και σιωπηρώς προστέθηκε ένα ακόμη άρθρο στα 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Αν μας δίδαξε κάτι η κρίση, είναι πως οι παλιές βεβαιότητες δεν υπάρχουν πια· ποιος θα φανταζόταν το 2010 τη σύνθεση της επόμενης Βουλής;
Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος μας συρρικνώνεται στα όρια του παρελθόντος. Νέες πολύπλοκες καταστάσεις απλοποιούνται μέχρι στρέβλωσής των, επειδή περιγράφονται με όρους του παρελθόντος.
Πώς θα ζούσαμε αν δεν νομοθετούσε το ελληνικό κράτος ότι «ερασιτέχνης αλιέας είναι το φυσικό πρόσωπο που ασκεί ερασιτεχνική αλιεία»;
Τμήματα ΑΕΙ και νοσοκομεία αδειανά μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικοί παραγοντίσκοι…
Εκτός από τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, υπάρχουν και τα δικαιώματα εκείνων που τους πληρώνουν.
Το να δηλώσει ένας πολιτικός ότι ο αντίπαλος σε κάποιο θέμα είχε δίκιο, αποτελεί πρόοδο για τη χώρα.
Στην εποχή των social media υπάρχουν πράγματα που γίνονται αλλά δεν πρέπει να λέγονται και υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να λέγονται.
Στην πανευρωπαϊκή συζήτηση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης δεν θα ήταν κακή ιδέα να θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένα «μέτρο ορμπανοποίησης» των χωρών και να διανείμει τα λεφτά αναλόγως.
Μυστήριαι αι βουλαί του κυρίου Μαυρουδή Βορίδη αλλά μια τέτοια τράπεζα θεμάτων είναι ο καλύτερος τρόπος ένταξης των αλλοδαπών στην ελληνική πραγματικότητα.
Το αποκαλυπτικό και με πολλά ντοκουμέντα ρεπορτάζ της «Αυγής», όχι μόνο δεν αποδεικνύει ότι ο κ. Φουρθιώτης ήταν «αγαπημένο παιδί του Μαξίμου», αλλά δείχνει το ακριβώς αντίθετο.
