Ένα μεγάλο κομμάτι της κυβερνώσας παράταξης σκιαμαχεί με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» που δεν υπάρχει. Ενώ υπάρχουν διάσπαρτα μικρά και μεγάλα συμφέροντα, κοινωνικές συμπεριφορές που γιγαντώθηκαν επί ΠΑΣΟΚ, διάχυτος λαϊκισμός που πρέπει να ηττηθεί για να πάει ο τόπος μπροστά, ένα μεγάλο κομμάτι του δυναμικού της «Νέας Δημοκρατίας» παγώνει στον φόβο του αόρατου εχθρού.
Δημιουργείται μια περίεργη ηθική πλειοψηφία στη χώρα η οποία έχει περισσότερο να κάνει με τη ρήση του Ιταλού σκηνοθέτη Βιτόριο Ντε Σίκα: «Η ηθική αγανάκτηση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις 2% ηθική, 48% αγανάκτηση και 50% ζήλια».
ΤΑ στοιχήματα της επόμενης μέρας των 30ων γεννεθλίων της Ν.Δ.
Η αποθέωση της επικοινωνίας δείχνει την φτώχεια της ανάλυσης συνοδευόμενη από την σχεδόν έμφυτη συνωμοσιολογία μας. Αφαιρούμε από την πολιτική την ουσία της, που είναι οι λύσεις των προβλημάτων του τόπου, και την συρρικνώνουμε σε ασκήσεις επικοινωνίας.
Κάθε κόμμα έχει σημαντικό ρόλο μέσα στην κοινωνία. Είναι η συλλογική έκφραση μιας ομάδας ανθρώπων. Διαμορφώνεται και διαμορφώνει ιδεολογικά την κοινωνία φτιάχνει πολιτικές. Δεν είναι μεσάζων αιτημάτων της βάσης του, είτε της κομματικής είτε της κοινωνικής.
Η υπόθεση Τσιτουρίδη είναι η κορυφή μιας αντίληψης που σέρνεται και κυριαρχεί στα στελέχη και τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος. Αυτή θεωρεί ότι η πολιτική διαδικασία τέλειωσε στις 7 Μαρτίου και ότι στις 8 ξεκίνησε μια περίοδος γαλάζιας ευημερίας κι ανεμπόδιστης άσκησης εξουσίας. Τουλάχιστον για οκτώ χρόνια.
Μόλις σβήσουν τα φώτα της γιορτής η κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας θα κληθεί να διαχειριστεί τον λογαριασμό της Ολυμπιάδας και τις (σκληρές πλέον) παθογένειες της ελληνικής οικονομίας.
Το 6ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ήταν πανηγυρικό. Είχε λάμψη και ενθουσιασμό. Δεν θα μείνει όμως στην ιστορία. Δεν συζητήθηκαν σε βάθος πολιτικές, δεν αγγίχτηκαν καν τα μεγάλα ζητήματα που πρέπει να είναι αντικείμενο κάθε συνεδρίου.
Καλός και χρυσός είναι ο «μεσαίος χώρος», καλύτερο και το «κοινωνικό κέντρο». Μόνο που αυτοί οι όροι δεν πρέπει να σταθούν στην εκλογική μηχανική, στην διαδικασία της πολιτικής. Πρέπει να γίνουν πολιτική.
Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας επισφραγίζει την στροφή του κόμματος στο κοινωνικό κέντρο. Μόνο που το τελευταίο είναι ένας όρος που χρειάζεται αποσαφήνιση.
Σύμφωνα με τις διηγήσεις ανθρώπων της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει ένα υπόγειο δίκτυο στελεχών του πρώην κυβερνώντος κόμματος στο κράτος το οποίο είναι έτοιμο να σαμποτάρει κάθε πρωτοβουλία. Αν δεν το κάνει ήδη…
Αν κοιτάξουμε προσεκτικά τα τελευταία χρόνια θα δούμε ότι οι κυβερνήσεις στη Γηραιά Ήπειρο, μονίμως υπολείπονται των απαιτήσεων που έχουν οι ψηφοφόροι.
Έχει μια χρυσή ευκαιρία ο κ. Κώστας Καραμανλής. Μπορεί να γίνει έκτος από πρωθυπουργός της Ελλάδος και αναμορφωτής της χώρας.
Ως προς το ήθος τα πράγματα είναι απλά. Ήθος πρέπει να έχουν όλοι είτε ασκούν εξουσία, είτε όχι. Ως προς το ύφος ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;
Ακούγονται ήδη πολλά για την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άδικα κι επιφανειακά. Η νέα κυβέρνηση έχει ένα μόνο πρόβλημα. Είναι κυβέρνηση όλης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχει σαφές πολιτικό στίγμα.
Η ευρύτατη συζήτηση που άνοιξε περί «κοινωνικού κέντρου» μπορεί να είναι δείγμα νέας πολιτικής κυριαρχίας. Όπως όταν παλιότερα μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε και η συζήτηση περί εκσυγχρονισμού.
Το ασφαλιστικό δεν θα το ανοίξει η Νέα Δημοκρατία. Είναι διαρκώς ανοιχτό. Σαν πληγή χαίνουσα.
Οι διανοούμενοι πρέπει συνεχώς να προβάλουν το ιδανικό να εκπαιδεύουν τους πολίτες γι’ αυτό, οι δε πολιτικοί να πράττουν με βάση την πραγματικότητα και τις επιθυμίες των πολιτών.
Οι εκλογές ποτέ δεν ήταν περίπατος. Μπορεί να έμοιαζε τέτοια. Μπορεί κάποιοι αφρόνως να διακινούσαν υπέρμετρη αισιοδοξία. Όλες οι Κυριακές των εκλογών είναι δύσκολες μέρες. Για όλα τα κόμματα.
Αλλάζουν πολλά στη χώρα με αυτές τις εκλογές. Μόνο οι τυφλοί και οι παραδοσιακοί Αριστεροί δεν το βλέπουν. Οι δεύτεροι βλέπουν «βαθιά αντιδραστικές τομές» που ετοιμάζουν τα δύο κόμματα.
