Ο Γ. Παπανδρέου ανοίγει φιλελεύθερη ατζέντα για συζήτηση. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να τον προλάβει. Να καταθέσει χωρίς φόβο και πάθη ακόμη πιο ριζοσπαστικές, πιο φιλελεύθερες απόψεις.
Όταν όλη η κοινωνία στρέφεται σε πιο φιλελεύθερες απόψεις, είναι απορίας άξιον γιατί η Ν.Δ. δεν περιφρουρεί το τέρμα της. Ο φιλελεύθερος χώρος είναι δικός της. Γιατί τον χαρίζει στους αντιπάλους;
Πόσοι άραγε από τους βουλευτές της Ν.Δ. ακούν τι λέει ο αρχηγός τους; Πόσοι το ασπάζονται και κυρίως: πόσοι μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα του στους ψηφοφόρους;
Το πρόβλημα της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα είναι ότι θα κληθεί να χειριστεί μια μεγάλη κρίση του συστήματος, σε πολλές περιπτώσεις ενάντια και στην εκλογική της βάση.
Ήρθε η ώρα του «επιθετικού φιλελευθερισμού», ενός συστήματος που δεν θα φοβάται τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας αλλά θα τις απελευθερώνει.
Το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που οι λίγοι λιβάνιζαν (και πληρωνόταν) και οι πολλοί το ασπαζόταν (και πλήρωναν) έχει φτάσει στα όρια του.
Ένα μήνα μετά την περιοδεία του κ. Καραμανλή στον Αϊ-Στράτη 34 βουλευτές του κόμματος αποφάσισαν να εκθέσουν με τις ενέργειες τους τον πρόεδρό τους…
Μέχρι την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απομένουν 19 μήνες γεμάτοι προβλήματα και προκλήσεις.
Eπόμενο είναι στα σχολεία να εξετάζονται μόνο Κορνήλιο Καστοριάδη και στη Ρηγίλλης να θρονιάζεται ο Τόνι Νέγκρι. Να μην παρεξηγηθούμε: είναι πολύ αξιόλογοι και ο μεν και ο δε. Απλώς είναι η έλλειψη των Νόζικ, Χάγιεκ, Αιν Ραντ και λοιπών πολλών πρωτοκλασάτων στοχαστών, που πικραίνει…
Δύο κείμενα (των κ.κ. Γιάννη Λούλη και Ανδρέα Ανδριανόπουλου) για την ιδεολογία και την πολιτική της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα, με αφορμή το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη «Η πολιτική κακοδαιμονία του κεντροδεξιού Τύπου». Γιάννης Λούλης: H κεντροδεξιά οφείλει να γίνει ακόμη πιο κεντρώα… Ανδρέας Ανδριανόπουλος: Η κεντροδεξιά και η διαμόρφωση πολιτικής…
Στη Νέα Δημοκρατία ισχύει το «Αν όλα πάνε άσχημα, ρίξτε το φταίξιμο στην επικοινωνία». Αυτό όμως είναι εν μέρει αληθές, καθ’ ολοκληρίαν παραπλανητικό και εξόχως βολικό για τα στελέχη της φιλελεύθερης παράταξης.
Οι δύο πόλοι μιας παράταξης
Η σιωπηρή πλειοψηφία που δίνει τις εκλογικές νίκες είναι πεπεισμένη ότι τα μαγικά ραβδιά του λαϊκισμού, που με μαεστρία χειριζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, συσσωρεύουν αντί να λύσουν προβλήματα.
Φτάσαμε στην Ελλάδα να θεωρούμε κάποιον κεντρώωο, όταν ασπάζεται μέρος των δεξιών θέσεων και μέρος των αριστερών. Μόνο που αυτό δεν είναι «κέντρο», είναι αχταρμάς, τον οποίο ανακατεύει ο κ. Λαλιώτης για να τον σερβίρει προς τ’ Αριστερά.
Το ιδεολογικό κενό που αφήνει ο κεντροδεξιός χώρος στην Ελλάδα δεν είναι κακό μόνο για την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας αλλά και για την χώρα.
Tην επαύριο των γαλλικών εκλογών οι νεοδημοκράτες πρέπει να θυμηθούν και να θυμίσουν την μεγάλη αστική φιλελεύθερη παράδοση του κόμματός τους. Γιατί μερικές φορές ακόμη και τα χωριά που φαίνονται θέλουν κολαούζο.
Tο παράδοξο είναι ότι ενώ η κεντροαριστερά είδε τα αδιέξοδα του λαϊκισμού και αριστερού νεφελοβατισμού και στράφηκε σε πιο κεντροδεξιές θέσεις, η κεντροδεξιά άρχισε να αλληθωρίζει προς τα Aριστερά.
H κεντροδεξιά δεν θέλει να επενδύσει στον ιδεολογικό προφίλ που πρέπει να αποκτήσει.
