Στην Ελλάδα της αβαθούς αμφισβήτησης, οι λέξεις ξοδεύτηκαν ταχύτερα από τα λιγοστά αποθέματα του δημόσιου κορβανά μας.
Η ψευδεπίγραφη συναίνεση είναι ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης για να μοιράσει το κόστος της αποτυχίας της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι oι αντιθέσεις που δεν επιλύονται στη Βουλή καταλήγουν να γίνονται συγκρούσεις στους δρόμους.
Η διαρκής επίκληση της κυβέρνησης για συναίνεση είναι άλλοθι απραξίας. Δεν θέλει να κάνει τίποτε, διότι θα έχει πολιτικό κόστος, και επιζητεί να την χειροκροτούμε γι’ αυτό.
Κάθε απαγόρευση, όσο κι αν φαντάζει ότι είναι λύση, κατ’ ουσία προσθέτει μεγάλο κόστος στην κοινωνία, ενώ έχει πενιχρά αποτελέσματα στις διωκτικές αρχές.
Ο επικοινωνισμός ως πολιτική έχει πάντα κοντά ποδάρια. Μόνο που άρχισε να γίνεται επικίνδυνος, όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών.
Αργησε η Ενωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) να εκδώσει ανακοίνωση για τις απειλές των τρομοκρατών κατά δημοσιογράφων, και ίσως γι’ αυτό αποφάσισε να θάψει πέντε έξι.
According to a police statement issued in the wake of Wednesday’s grenade attack on the premises of an immigrant support network in Exarchia, the suspects left the scene in a vehicle bearing “unregistered [false] number plates.” It’s hard to see why the perpetrators went to all this trouble.
Aν σώνει και καλά θέλουν να επιδείξουν ένα νέο μέτρο, γιατί δεν ονομαστικοποιούν τις ανεμόσκαλες; Είναι πιο χρήσιμες στις αποδράσεις και επειδή τις κατέχουν λιγότεροι το συνολικό κόστος της κοινωνίας θα είναι μικρότερο.
Οι μικρές μονάδες διοίκησης, σε αντίθεση με τους σοβιετικού τύπου κεντρικούς μηχανισμούς, δεν είναι μόνο πιο ευέλικτες. Είναι και πιο διαφανείς. Το έργο τους ή οι αποτυχίες τους δεν χάνονται στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας.
Κυρίαρχη είναι η κακομοιριά να δείχνουν όλοι με το δάχτυλο τους υφισταμένους τους. Ο πρωθυπουργός «οργίζεται» και δείχνει τους υπουργούς του, οι υπουργοί «δυσφορούν» και δείχνουν τα στελέχη του τομέα ευθύνης τους και τα στελέχη δείχνουν τους υπαλλήλους που πυροβόλησαν ή δεν πυροβόλησαν.
Ενας πρωθυπουργός διαβάζοντας εφημερίδες θα μπορούσε να δει ότι το χρυσοπληρωμένο σύστημα ασφάλειας της χώρας (πυροσβεστική, αντιτρομοκρατική, σωφρονιστικό σύστημα) σταδιακά αποδιαρθρωνόταν.
Μια δημοκρατία χρειάζεται συναινέσεις, αλλά πρωτίστως χρειάζεται την έκφραση των αντιθέσεων. Αυτό είναι το μεγαλείο της: κατάφερε τη συμφωνία όλων στους κανόνες της πολιτικής ώστε να εκφράζονται και να επιλύονται διά του κανόνα της πλειοψηφίας οι αντιθέσεις.
Η απουσία της πολιτικής από τον δημόσιο βίο έχει να κάνει περισσότερο με τα ΜΜΕ, παρά με τους πολιτικούς.
OK, sure: All leftists are terrorists but, on the other hand, all terrorists claim to be leftists. The same goes for the hooded rioters: Not all leftists wear hoods, but then again, all hooded rioters claim to be leftists.
Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία έχει χρέος να απομονώσει τη βία, αλλά η Αριστερά έχει έναν επιπλέον λόγο…
Υπάρχει ένα δέος στην ελληνική κοινωνία για την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, δέος που επιτρέπει σε κάποιους επιτήδειους να κάνουν διάφορα, έχοντας τη σιγουριά πως δεν θα μιλήσει κανείς.
Ενώ εμείς κοιτάμε τον τραπεζικό τομέα πιθανώς να ξεκινά η κατάρρευση στον παρατραπεζικό τομέα, ο οποίος υπήρξε αιμοδότης της μικρής ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Ολα αυτά τα χρόνια, που κυριαρχούσαν τα αποκαλούμενα σήμερα «τοξικά προϊόντα», το χρήμα ήταν άφθονο και φθηνό στις διεθνείς αγορές. Το αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μην το πολυσκέφτεται κάθε φορά που υπέγραφε για επιπλέον δαπάνες.
Ο φράχτης που χώριζε την εκκλησία με το εργαστήριο άρχισε να καταρρέει μόλις η θρησκευτική δεξιά διά του Τζορτζ Μπους και των νεοσυντηρητικών πήρε την εξουσία.
Μεγαλύτερο πρόβλημα και από ό,τι κι αν δείξει η ΕΔΕ για τον τραγικό χαμό του 53χρονου σε ασθενοφόρο στη Θεσσαλονίκη, είναι το γεγονός ότι χρειαζόταν αίτηση για μια προμήθεια των εκατό ευρώ.
