Σκόρπιες αυτές μαρτυρίες εβραίων που είχαν απομείνει από την ναζιστική φρίκη και αγωνιζόταν για μια πατρίδα στην Παλαιστίνη.
Ανδρέας Παπανδρέου – Κώστας Καραμανλής. Πόσο παράλληλοι ήταν οι πρωθυπουργικοί τους βίοι;
Αυτό που ζούμε σήμερα εμφανίζεται ως πολλαπλή κρίση. Στην ουσία όμως είναι μία κρίση με πολλά πρόσωπα.
Οι πρόεδροι των συντεχνιών κάνουν αυτό που τόσα χρόνια έμαθαν. Το ζήτημα είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση.
Για το «πλούσιο» έργο του ΕΚΕΜΕΛ υπάρχουν πολλά ερωτήματα. Για το «απαραίτητο» γύρω στα τέσσερα εκατομμύρια.
Δεν μας χρειαζόταν σε περίοδο κρίσης τέτοιος πρόεδρος της Βουλής.
Πρέπει να υπάρχουν πολλοί υπουργοί που χρόνια ονειρευόταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης εκείνη την ημέρα που θα βάζουν υπογραφές και θα κερδίζουν το χειροκρότημα των προσοδοθήρων.
Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το παρόν. Πρέπει να αφορά και τα παιδιά μας…
Η περήφανη ελληνική αντίσταση δεν τελειώνει στον δρόμο, αλλά πέρασε και στα μεσημεριανάδικα της TV.
Στην Ελλάδα η σύνταξη υπολογίζεται ανεξαρτήτως των συσσωρευμένων εισφορών.
Στην Ελλάδα πολλοί δεν ψάχνουν καν για επιχειρήματα. Ξεκινούν πάντα με δίκες προθέσεων.
Η Ιστορία είναι σεβαστή, αλλά όχι στα διοικητικά.
Η αναδιάρθρωση του χρέους σε μία μόνο χώρα θα δημιουργούσε κραδασμούς και ίσως να επιτάχυνε τις εξελίξεις, αλλά για τις αγορές θα ήταν ασυγχώρητη.
Τα ελληνικά αρχεία -ειδικά του υπουργείου Εξωτερικών- είναι απροσπέλαστα. Οχι μόνο δεν δημοσιοποιούνται κατ’ έτος αλλά ακόμη κι αν τα ψάξει κάποιος, δύσκολα θα τα βρει.
Το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται για τα πεπραγμένα των εντολοδόχων τους υπερτερεί του δικαιώματος κάποιου στην ιδιωτική ζωή σε ό, τι αφορά -αποκλειστικά- τη σχέση του με το κράτος.
Aν στο μικροπολιτικό όφελος (που εκ των πραγμάτων προσφέρει η σπατάλη), προστεθεί και πολιτικό κόστος, τότε σίγουρα κάθε πολιτικός θα πράξει το σωστό.
Πως τα ελληνικά ΜΜΕ έχασαν το μεγαλύτερο νέο της Μεταπολίτευσης, την χρεοκοπία της χώρας.
Ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου οι αντιφάσεις επιλύονται με διαβούλευση και αμοιβαίους συμβιβασμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων ή/και επιδιώξεων, στην Ελλάδα οι αντιφάσεις επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό.
«Ο λαός με την πλειοψηφία του μπορεί να αλλάζει τους νόμους». Αλλά μέσω διαδικασιών που προβλέπονται πάλι από νόμους· διά του Κοινοβουλίου.
Oποιοσδήποτε εξορθολογισμός στη χώρα είναι για το ελληνικό πρότυπο ανάπτυξης… αντιαναπτυξιακός.
