Αντί τα συνδικάτα να πάρουν θέση στο νέο τοπίο, το αρνούνται, με αποτέλεσμα τελικά να βρεθούν σ’ αυτό με τους χειρότερους δυνατόν όρους.

Στον δημόσιο τομέα υπάρχει διαφθορά που δεν είναι χτυπητή, επειδή τα μεμονωμένα νούμερα είναι πολύ μικρά, αλλά αθροιζόμενα γίνονται ιλιγγιώδη.

Στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα.

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

Επειδή αυτή η χώρα παράγει περισσότερη ιστορία απ’ όση θα της επέτρεπε να γίνει βιώσιμη, θα πρέπει να την περιφράξουμε ολόκληρη και να δώσουμε στους αρχαιολόγους το κλειδί.

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

Τα νέα μέτρα κάνουν τις απολύσεις ευκολότερες. Αληθές, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ευκολότερες και τις προσλήψεις· ειδικά των νέων.

Οι συμβάσεις αυτών που προσλήφθηκαν αντικανονικά έληξαν νομίμως και όπως είναι φυσικό δεν ανανεώνονται. Οι συνδικαλιστές, τι προτείνουν; Την επιβράβευση πράξεων που, αν τις έψαχνε η Δικαιοσύνη, θα τις τιμωρούσε ως παράνομες;

Πώς και με ποιους όρους πρέπει να παραχωρούνται μνημεία του πολιτισμού για εκδηλώσεις;

Ζούμε στη χώρα των υπερβολικών ΜΜΕ που διαμορφώνουν την εθνική μας μανιοκατάθλιψη.

Η κρίση είναι πραγματική και μεγάλη. Η κινδυνολογία όμως είναι μεγαλύτερη. Κάθε δύο μήνες, η χώρα χρεοκοπεί και κάθε τρεις και λίγο τυπώνει δραχμές.

Ελέω «ιδιωτικής ζωής», δεν μαθαίνουμε ποιοι κατηγορούνται για φοροδιαφυγή, αλλά δεν μαθαίνουμε και ποιους οι αρχές κατηγορούν για φοροδιαφυγή.

Στην Ελλάδα, η τηλε-εργασία είναι όνειρο μακρινό. Ούτε οι επιχειρήσεις την προωθούν ούτε οι εργαζόμενοι τη θέλουν.

Η συνειδητοποίηση εσχάτως ότι το αποκούμπι που λέγεται κράτος δεν υπάρχει πια, έχει ψυχολογικές επιπτώσεις στον πληθυσμό.

Μακάρι να αποκαλυφθούν όλα, και ας είναι για τα επιμέρους κομματικά συμφέροντα.

Κάθε μεταρρύθμιση δεν έχει μόνο τριβές, χρειάζεται και χρόνο ωρίμασης.

Αν γίνεται τόση φασαρία για τα 100.000 του ΕΚΕΜΕΛ πόση πρέπει να γίνει για τα 10 δισ. περικοπών που προβλέπει συνολικά το Πρόγραμμα Σταθερότητας;

Πως ο μπαρμπα-Μήτσος βρέθηκε στο Σύνταγμα να βρίζει τους πολιτικούς, επειδή του έκαναν τα χατίρια.

H Αριστερά επειδή ξέμεινε από επιχειρήματα προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή με ατάκες.

Και το κεφάλαιο πληρώνει την κρίση. Μόνο που δεν ακούγεται στις διαδηλώσεις.