Η χώρα διψά για σοβαρές λύσεις. Πρέπει να έχει πρωθυπουργό που θα μπορεί να σταθεί στα διεθνή φόρα, όπου κρίνονται 240 δισ. ευρώ.
The left’s all-or-nothing policy has historically left it with nothing. Worse, the left is pushing itself out of the institutions and onto the fringe. It gives the impression that all it can do is make noise. It’s a shame. The country needs the left. The fertile left, not the spasmodic nihilists.
Ιστορικά αποδείχθηκε ότι η τακτική του «όλα ή τίποτα» σπρώχνει σταδιακά την Αριστερά στο «τίποτα».
Η νέα κυβέρνηση, αν μη τι άλλο, μπορεί να αποτελέσει και διδακτική προς τον πληθυσμό πράξη: η συνεργασία είναι προτιμότερη από τη μεμονωμένη δράση.
Μια πραγματική και μια φανταστική ιστορία επενδύσεων σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Η παραμονή στο ευρώ δεν εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις· οι τελευταίες απλώς μπορούν να επιταχύνουν την έξοδο. Χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση της οικονομίας.
Η χώρα χρειάζεται ένα -έστω μικρής διάρκειας- πολιτικό μορατόριουμ. Να συμμαζέψουμε τη συζήτηση και να συμμαζευτούν κάποια πράγματα.
Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτωβρίου βρήκαν τον μαγικό τους συμβολισμό. Το έθνος γιόρταζε το «όχι» κατά των εισβολέων Ιταλών, ενώ ο αστερισμός των καθολικώς διαμαρτυρόμενων το μετέφρασε -με διάφορες ιστορικές προσθαφαιρέσεις- σε «όχι» κατά των χρηματοδοτών Γερμανών.
Αν -όπως λέγεται κυνικά- στόχος και των δύο είναι η καρέκλα ο Γ. Παπανδρέου θυσιάζει 19 μήνες (τυπικά) βέβαιης πρωθυπουργίας και ο Α. Σαμαράς 4 μήνες (τυπικά) πιθανής πρωθυπουργίας. Συνεπώς δεν «φταίνε (εξίσου) και οι δύο».
Είναι δύσκολο να ζητήσει κάποιος ψυχραιμία σε μια κατάσταση που τα πάντα στροβιλίζονται, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ’ αυτά που ζούμε και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα πετυχαίνουμε όλα.
Δεν αρκεί ο όρκος πίστης στο ευρώ ακόμη και δοθεί από το 100% του πληθυσμού. Πρέπει να αλλάξουν κι όλα τ’ άλλα που κάνουν μια χώρα πραγματικό μέλος του ευρώ.
Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι ο διάλογος είναι είτε τυπικά είτε οιονεί ποινικοποιημένος.
Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο σταυροδρόμι της αποδοχής ή απόρριψης του «κουρέματος». Είναι ακόμη στον μονόδρομο της μείωσης των ελλειμμάτων.
Υπό την θολή σκέπη των αγανακτισμένων αρχίζουν και κρύβονται αλλότριες της αγανάκτησης ατζέντες.
Πώς μπορεί να γίνει μια δημοκρατική αναμέτρηση μέσα σ’ αυτό το κλίμα;
Η οικονομική διακυβέρνηση δεν έχει μόνο ένα σκέλος. Δεν είναι μόνο αλληλεγγύη των χωρών-μελών, έχει και τις υποχρεώσεις· επιπλέον αυτών που συμφωνήσαμε στο Μάαστριχτ και δεν τηρήσαμε.
Τα άφθονα δανεικά που εισέρρεαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι ο τομέας των εσωτερικών υπηρεσιών μπορεί να διογκώνεται εσαεί χωρίς να χρειάζεται κανείς να παράγει είτε πραγματικά προϊόντα είτε υπηρεσίες προς εξαγωγή.
Τα κομμουνιστικά κόμματα ζουν σε ένα διαρκές «1984».
Σε μια χώρα όπου όποιος περνάει έξω από ένα υπουργείο μπορεί ανεμπόδιστα να το καταλάβει, κάποιοι είδαν στην κατάσχεση του πανό την απόδειξη ότι ζούμε σε «χούντα».
Η τρόικα επιμένει για την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών. Λόγω της επιτήρησης οι έλληνες καταναλωτές θα γλιτώσουν δεκάδες ή και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
