Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς μετά τη συμφωνία. Θα συνεχίσουμε να παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε, σπαταλώντας εκατομμύρια εργατοώρες καθημερινά στις πλατείες ή θα κοιτάξουμε να ανατάξουμε την οικονομία προς πιο παραγωγική κατεύθυνση;
Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για την κρίση. Οχι μόνο για την οικονομική αλλά για την ολοκληρωτική κατάρρευση ενός μοντέλου που λειτουργούσε διογκούμενο τα τελευταία 60 χρόνια.
Ακόμη και αν τα αδικήματα των πολιτικών δεν παραγράφονται ποτέ, θα προλαβαίνει η Δικαιοσύνη να δικάζει τους υπόπτους εν ζωή; Διότι, με τον ρυθμό που σωρεύονται οι υποθέσεις στα δικαστήρια και με τους ρυθμούς που λειτουργεί η Δικαιοσύνη, η αλλαγή του άρθρου 86 θα είναι δώρον άδωρον.
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το πέταγμα μιας πεταλούδας στη Γουλ Στριτ δημιουργεί καταιγίδα στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή η χώρα είναι πλήρως εξαρτημένη από τον εξωτερικό δανεισμό.
Μεταρρυθμίσεις που δεν συζητούνται σε βάθος στην κοινωνία, μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν πείσει για την αναγκαιότητά τους είναι μεταρρυθμίσεις που χωλαίνουν στην εφαρμογή.
Πώς μπορεί να είναι ελλειμματική η ΕΡΤ; Μόλις παρουσιαστούν ζημίες, οι Ελληνες καλούνται υποχρεωτικώς να τις αναλάβουν.
Θα συμφωνήσουμε ότι η πολιτική χρειάζεται τους θεατρινισμούς της. Μόνο που πίσω από τη ρητορεία πρέπει να υπάρχει και πολιτική ουσία.
Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι η συρρίκνωση του Δημοσίου ήταν κάτι που ολόκληρο το σύστημα -πολιτικό, μιντιακό, οικονομικό κ.λπ.- δεν θέλησε ποτέ να κουβεντιάσει.
Το χειροκρότημα των δικαστών και εισαγγελέων στην προαναγγελία μιας παρανομίας είναι το τελευταίο βήμα αποσύνθεσης του συμβολαίου που διέπει όλες τις κοινωνίες.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι θέλουμε όλο το δημόσιο να γίνει κράτος πρόνοιας και ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ούτε κράτος, ούτε πρόνοια.
Η υπαρκτή φτώχεια χρησιμοποιείται ως εμπροσθοφυλακή ή και βιτρίνα. Στόχος είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης του κράτους κατά ριπάς.
Την μείωση των δαπανών του κράτους δεν την επιβάλει η τρόικα, την απαιτεί η ίδια η ζωή και οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Οι δήμαρχοι πρέπει να θυμηθούν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Οφείλουν να πράξουν το σωστό, αφού δεν έχουν απομείνει άλλες λάθος επιλογές να υιοθετήσουν.
Η «Αγωνιστική Συνεργασία Πανεπιστημιακών Αιγαίου» δεν ανησυχεί για τη στοχοποίηση καθηγητών, αλλά ότι «η επιλογή της καταγγελίας των φοιτητικών κινητοποιήσεων δεν λειτουργεί προς την κατεύθυνση της ενότητας της πανεπιστημιακής κοινότητας».
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε στο τέλος του μήνα πόσο κόστισαν οι καταλήψεις στους απεργούς και πόσο στους φορολογούμενους.
Μια ομάδα «επαναστατών» από αυτούς που ενδημούν στα ΑΕΙ έβγαλε λίστα προγραφών εκείνων των διδασκόντων που αντιστάθηκαν -ρητορικώς έστω- στην παρανομία τους.
Στην Ελλάδα η ανομία προϋπήρχε της κρίσης. Τα κατειλημμένα σχολειά και πανεπιστήμια ήταν στη διάταξη κάθε φθινόπωρο.
Σύμφωνα με μια παλαιοαριστερή ρητορική, όποιος δηλώνει ότι αγωνίζεται μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. «Νόμος είναι το δίκιο του» και σ’ αυτό δεν πρέπει να παραμερίζουν μόνο οι νόμοι που ψήφισε το κοινοβούλιο ούτε μόνο η λογική.
Αν είναι λίγοι εκείνοι που βγάζουν το κακό όνομα σε κάθε επάγγελμα, τότε πρέπει να είναι πολλοί αυτοί που τους ανέχονται.
Το έκτακτο τέλος στα ακίνητα έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι το Δημόσιο είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας.
