Μοναδικό κριτήριο της κυβέρνησης για τη στελέχωση του Δημοσίου είναι ο διαμοιρασμός των ιματίων όποιου κράτους απέμεινε.
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, μία είναι η σταθερά του κοινού μας βίου: οι μισθοί και οι παροχές των υπαλλήλων της κεντρικής κυβέρνησης αθροίζουν πάντα ποσοστό περί το 7% του παραγόμενου πλούτου της χώρας.
… the steady percentage of produced wealth that goes to salaries and benefits for state sector workers.
Η απελευθέρωση της ελληνικής οικονομίας είναι το μεγάλο έλλειμμα στην τρίχρονη προσπάθεια ανάταξης της χώρας.
Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ των αυτοκτονιών στην Παναγία των Παρισίων και στην Πλατεία Συντάγματος.
Η κυβέρνηση δεν ντράπηκε να εξυπηρετήσει τους προμηθευτές και τα στελέχη του Δημοσίου που έκαναν τις παράνομες συμβάσεις και οι βουλευτές -ειδικώς του ΠΑΣΟΚ- δεν ντράπηκαν να ψηφίσουν μια διάταξη η οποία αναιρούσε όσα ψήφισαν το 2011.
Για κάθε νόμο στην μεταπολίτευση αντιστοιχούσαν κατά μέσο όρο 6 προεδρικά διατάγματα και 34 υπουργικές αποφάσεις, χώρια οι ερμηνευτικές εγκύκλιοι.
Η Βουλή παρήγαγε ένα νόμο κάθε τρεις ημέρες (χωρίς να υπολογίζουμε τις διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού). Πότε προλαβαίνουν να τους διαβάσουν, να τους σκεφτούν, να τους συζητήσουν και να τους ψηφίσουν είναι ένα ερώτημα.
Δυστυχώς σ’ αυτή τη χώρα δεν θέλουμε να λύνουμε προβλήματα, προτιμούμε να τα αποσιωπούμε.
Το πρόβλημα με τον Λαλάκη δεν συνίσταται στο γεγονός ότι είναι «εισαγόμενος». Συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είναι «εξαγόμενος». Καταλήγει στο ταμείο ανεργίας όχι γιατί φοράει «πουκαμισάκι εισαγωγής», αλλά γιατί δεν πούλησε μήλα, κρόκο, κρασί, φάβα Σαντορίνης, software στο εξωτερικό.
Η ηθική απαξία του ρατσισμού είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη να καταπολεμήσει το φαινόμενο.
Το πρόβλημα με τον λόγο είναι ότι ποτέ κανείς δεν ξέρει από τι μυαλά θα περάσει.
Οι ίδιες ομιλούσες κεφαλές που μας έπεισαν ότι οι Αλβανοί έσφαζαν τους Σέρβους στο Κόσοβο μάς πείθουν τώρα (τουλάχιστον σε ποσοστό 56%, που είναι διπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρώπης) ότι μόνο εδώ κατοικούν οι γνήσιοι απόγονοι του Κέινς.
Σήμερα οι μαθητές διδάσκονται τοις πράγμασι ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν θέλει κόπο, θέλει «αγωνιστικό» τρόπο.
Δυο συμπληρωματικά βιβλία για τον λαϊκισμό, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, και μια από τις δημοφιλείς σημερινές εκδοχές του, τον εθνικο-λαϊκισμό, μόλις κυκλοφόρησαν στην ελληνική αγορά. Μεταξύ άλλων, και τα δύο επιχειρούν να δώσουν έναν όσο το δυνατόν πιο αναλυτικό ορισμό του όρου. Και τα δύο, επίσης, αναλύουν τις ομοιότητες και τις διαφορές του λαϊκισμού των άκρων. Γιατί ωστόσο δεν είναι νομοτέλεια η επικράτηση των λαϊκιστικών ιδεών; Και πώς οι πολιτικές δυνάμεις της λογικής μπορούν να οδηγήσουν το ανερχόμενο εθνικολαϊκιστικό μέτωπο σε Ελλάδα και Ευρώπη στην ήττα
Το κομματικό κράτος επελαύνει και συγκυβερνώντες λαϊκίζουν με «κόκκινες γραμμές» των απολύσεων στο Δημόσιο, αντί να τις θέτουν εκεί που πρέπει, δηλαδή στην αναβίωση του κομματικού κράτους.
Είναι δύσκολη η δουλειά του αστυνομικού στο καμίνι μιας διαδήλωσης. Μακροχρόνια όμως θα γίνει απείρως πιο εύκολη αν η αστυνομία διδάξει λόγω και έργω τη νομιμότητα και τη λογική.
Η απελευθέρωση της οικονομίας, η θέσπιση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων δεν θα βοηθήσουν μόνο την ανάκαμψη. Θα ενισχύσουν και τη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας.
Απαιτείται ένα νέο θεωρητικό μοντέλο, αλλά αυτό δεν μπορεί να βγει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Τίποτε δεν είναι προφανές στην Ελλάδα. Ούτε καν ότι «Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες». Τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Ούτε καν ότι νόμος είναι αυτό που ψηφίζει η Βουλή.
