Όταν ο Τζορτζ Σόρος θέλει να βοηθήσει και οι βουλευτές αντιστέκονται…
Το βασικό πρόβλημα και αυτής της κυβέρνησης είναι ότι επειδή δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα, κοσκινίζει την υπάρχουσα κατάσταση.
Κάθε τοπικός άρχοντας χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων του. Ανάπτυξη θεωρείται να έχουμε περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές για να νοικιάζουμε διαμερίσματα και να λειτουργούν οι ταβέρνες της περιοχής.
Μ’ αυτές τις καθυστερήσεις κι αυτές τις υπαναχωρήσεις η χώρα θα βρεθεί πάλι σε κατάσταση νευρικού σοκ κατά την επίσκεψη της τρόικας.
Οι γενιές της βολής και της αριστεροδεξιάς συντήρησης έφτιαξαν ένα σύστημα που αντί να εξάγει προϊόντα εξάγει παραγωγούς.
Kάποια στιγμή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να ξεπεράσουμε τα κουτσομπολιά και τις συνωμοσίες και να συζητήσουμε πολιτικά.
Η κατάσταση το 1990, έπειτα από το σκάνδαλο Κοσκωτά και την περιπέτεια των συγκυβερνήσεων, ήταν περίπου όπως το 2009. Δημοσιονομικός εκτροχιασμός απαξίωση της χώρας στο εξωτερικό και τεράστιο έλλειμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που εξελέγη το 1990 και κυβέρνησε με την εύθραυστη ισορροπία μιας ψήφου, πέτυχε να αποκαταστήσει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα μεγάλων μεταρρυθμίσεων. Αλλά έπεσε θύμα του βαθιού κομματικού μηχανισμού. Όπως και άλλα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα.
Στην εποχή μας, πρέπει να τα ξαναδούμε όλα με βάση την αποτελεσματικότητα.
Κάποια στιγμή ο ελληνικός λαός πρέπει να κάνει τους λογαριασμούς του με τους υποκριτές του αίματος, του γένους και άλλων μεταφυσικών εννοιών, τις οποίες εμπορεύονται για να κερδίζουν ψήφους.
Σε ένα κόσμο που η τεχνολογία κάνει περισσότερο διασυνδεδεμένο, οι χώρες πρέπει να επιτυγχάνουν τα βέλτιστα παραγωγικά αποτελέσματα.
Μπορούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην Ελλάδα να κρατήσουν στη μακρά διάρκεια;
Οι μόνες επενδύσεις που θεωρούνται οικολογικά αποδεκτές και εργασιακά ανεκτές είναι η δημιουργία νέων κρατικών οργανισμών.
Οι κεϊνσιανές πολιτικές που κατά καιρούς διατυπώνονται ακούγονται πολύ ευχάριστα, μόνο που κάποιος πρέπει να τις πληρώνει.
PASOK’s biggest problem in the past was that it had too many conflicting political theories that often resulted in the paralysis of the party. The biggest problem today is that it has none.
Ολα «συμβολικά» γίνονται στην Ελλάδα. Το πρόβλημα, όμως, είναι στον χώρο του πραγματικού και των επιπτώσεων σε τρίτους…
Σε κάθε πορεία, όλα είναι τα ίδια…
Το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν ήταν πως είχε πολλές πολιτικές θεωρίες που συγκρούονταν, με αποτέλεσμα πολλές φορές να ακινητοποιείται. Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν έχει καμία.
Το εθνικό σχέδιο για την οικονομία που όλοι ονειρευόμαστε δεν μπορεί να είναι τίποτε περισσότερο από την «καμήλα» του σερ Αλεκ Ισιγκόνις.
Ο τόπος χρειάζεται δημιουργική -έστω δια των αντιρρήσεων- αντιπολίτευση και όχι φωνακλάδικη σαν αυτή που συνηθίσαμε.
Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ταΐζοντας τις παλιές αντιπαραγωγικές δομές. Χρειάζονται νέες, αυτές που οι βολεμένοι του συστήματος (επιχειρηματίες, συντεχνίες, πολιτικοί κ.λπ.) δεν αφήνουν να δημιουργηθούν.
