Είναι τσάμπα κόπος και τσάμπα λόγος όσα θρυλούνται περί συνεργασίας των δεξιών δυνάμεων σε μια προσπάθεια να διατηρήσει η Ελλάδα την ευρωπαϊκή επιλογή.

    Δεν εκτελείται κάποιο μεγάλο σχέδιο που κρατά την Ελλάδα στάσιμη. Υπάρχουν μόνο μικρά κατεστημένα, μικρές φιλοδοξίες, μικρές ίντριγκες, που σε διάφορους τομείς κλείνουν τον δρόμο στους νέους προς όφελος εκείνων που κατέχουν τα πόστα.

      Έτσι «ξαφνικά» προκύπουν όλα τα θέματα στην χώρα γι’ αυτό και ο δημόσιος διάλογος δεν έχει καμιά ελπίδα να γίνει επαρκής.

      Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ εμφανίζουν τις γεροντικές ασθένειες του πολιτικού συστήματος.

    Στη χώρα μας το τρομοκρατικό φαινόμενο επιζεί· ακόμη και σήμερα είναι ενεργές τρομοκρατικές ομάδες: «Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τόσο μακρά και συνεχής παράδοση ένοπλης δράσης από οργανώσεις της Ακρας Αριστεράς».

    28.000 λέξεις έχει το ν/σ για την Β/βάθμια εκπαίδευση. Και θέλει να τα ρυθμίσει όλα…

 Οι χώροι του Πολυτεχνείου σε ποιον ανήκουν; Δηλαδή, η έννοια «σαν κλέφτης» προϋποθέτει την έννοια «σαν ιδιοκτησία». Οι συγκεκριμένοι χώροι ήταν κάτι «σαν ιδιοκτησία» εκείνων που τους κατέλαβαν;

    Αν παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος -όλου του πολιτικού συστήματος: συμπολιτευόμενων κι αντιπολιτευόμενων- επιχειρηματιών, συνδικαλιστών, ΜΜΕ, ακόμη και των μπαχαλάκηδων θα δούμε τις παλιές πρακτικές σε ένα εντελώς νέο τοπίο.

    Το πρόβλημα είναι οι υπουργοί σαν τον κ. Αβραμόπουλο, που αντί να εξορθολογίζουν το κράτος, το παίζουν φιλολαϊκοί, έχοντας κατά νουν την πολιτική τους καριέρα.

    Εκτός από το σκέλος των παροχών (για το οποίο μάς χορταίνει υποσχέσεις κάθε αντιπολίτευση) πρέπει να μπει στη συζήτηση και το σκέλος των δαπανών.

    Οι μέτοχοι του Οργανισμού που διοικούσε ο κ. Στέλιος Σταυρίδης -δηλαδή ο ελληνικός λαός- έχουν καεί πολλάκις στον χυλό, με αποτέλεσμα να φυσάνε δικαιολογημένα και το γιαούρτι.

    Το τραγικό περιστατικό στο Περιστέρι ανέδειξε στον δημόσιο διάλογο λυρισμό, θυμό, ύβρεις, και δύο προτάσεις: «Ξύλο στους ελεγκτές», «δωρεάν μετακίνηση επιβατών»  

  …Θυμήθηκε οικογενειακές παροχές προ δεκαεπταετίας (από 1/1/1996) κάτι που μάς κάνει να ελπίζουμε ότι θα θυμηθεί και τις επιστροφές ΦΠΑ προ πενταμήνου.

  In a world that is already complicated, a progressive, reformist agenda promises to make things even more complicated.

Για μία ακόμη φορά τα δύο κόμματα εξουσίας στέλνουν το σήμα, ότι οι παλαιοκομματικές τους συνήθειες δεν πεθαίνουν.

    Αντε και κλείνουν οι χώροι κράτησης σαν την Αμυγδαλέζα! Πού θα πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Θα προστεθούν σε μια αγορά εργασίας μες 1,3 εκατ. ανέργους;

      Διάσπαρτα στις πόλεις υπάρχουν πτώματα καλών προθέσεων, τα οποία μετά από πολλά ταρατατζούμ άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο.

      Με 12+1 παραμύθια πολιτικής οικονομίας ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά θρυμματίζει τους κυρίαρχους μύθους του …«σύγχρονου» ελληνικού δημόσιου διαλόγου.

    Δεν θα ήταν πιο χρήσιμο (πολιτικά) να χρεώνεται η βρωμιά μιας πόλης στον δήμαρχό της, όπως γίνεται τώρα, αντί να είναι αρμοδιότητα π.χ. του υπουργού Περιβάλλοντος.

  Πού βρίσκεται η θρυλούμενη σοφία του λαού -και δη του ελληνικού- όταν εκλέγει βουλευτές που δεν ντρέπονται να έχουν τατουάζ στο μπράτσο τους τον αγκυλωτό σταυρό;