Αν είχαμε εθνικό σχέδιο για την αναδιάρθρωση του κράτους, η κινητικότητα θα ήταν αντίστροφη.

Το πρόβλημα με την ατιμωρησία δεν είναι ότι μένουν κάποιοι ατιμώρητοι για τα κρίματά τους. Δεν είναι καν ότι δεν σωφρονίζονται· ότι σωφρονισμός δεν μπορεί να υπάρξει με ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα σαν το ελληνικό.

In reaction-happy Greece, preventing a meeting of a democratically elected body because the left doesn’t like it is an everyday occurrence.

Εδώ που τα λέμε, έχουν ένα δίκιο τα αριστερά blogs για τον τρόπο που μετέδωσαν την είδηση περί επέμβασης της αστυνομίας στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    Όσο προσπαθούμε να συντηρήσουμε το παλιό μοντέλο τόσο αυτό θα προσαρμόζεται στα παραγωγικά κυβικά του.

Υπάρχει ο τρόπος της αποκέντρωσης για να έχει κάθε πανεπιστημιακό τμήμα, έστω κατά προσέγγιση, τους εισακτέους που θέλει. Να αποφασίζουν τα ΑΕΙ σε ποια μαθήματα θα εξετάζονται όσοι θέλουν να εισαχθούν σ’ αυτά.

  Το ελληνικό κράτος δεν απέτυχε μόνο επειδή είναι μεγάλο. Απέτυχε κυρίως διότι είναι συγκεντρωτικό.

  Μπαίνει στο ζύγι του δημοκρατικού κανόνα το Κρυφό Σχολειό ή ο Χορός του Ζάλογγου; Μήπως να ψηφίσουμε για να απαντηθεί οριστικώς το ερώτημα αν το πραξικόπημα του 1967 το έκαναν Αμερικανοί ή Eλληνες αξιωματικοί; Γενικώς η Iστορία γράφεται με το τι πιστεύει ή το τι θέλει ο κόσμος;

Κατέγραψε πολλά «παράδοξα των ελληνικών πανεπιστημίων», το περασμένο Σάββατο («Καθημερινή» 29.6.2013), ο συνάδελφος Απόστολος Λακασάς:

Κι όμως! Η μεγαλύτερη φορολογική μεταρρύθμιση της Mεταπολίτευσης έγινε στα χρόνια του Ανδρέα. Ο ΦΠΑ και οι ταμειακές μηχανές μπήκαν στη ζωή μας το 1987.

Το ευτύχημα είναι ότι ο Γιάννης από του Ζωγράφου, φεύγει για να μεγαλουργήσει στην αλλοδαπή χωρίς την πίκρα του Οδυσσέα από τη Νέα Μηχανιώνα.

Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων, τα οποία πριν από ένα χρόνο συνέπτυξαν τη συγκυβέρνηση, είχε την τύχη των προεκλογικών προγραμμάτων.

Πνιγμένοι στη δική μας κρίση, δυστυχώς παραβλέπουμε τη μεγάλη κρίση της δυτικής δημοκρατίας και την επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της οι μυστικές υπηρεσίες ΗΠΑ και Βρετανίας.

Οι θεσμοί διαβούλευσης των κυβερνητικών αποφάσεων ήταν πρωθύστερες για μια χώρα που σαράντα σχεδόν χρόνια μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας δεν έμαθε να διαλέγεται.

      Παρά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που μια κυβέρνηση συνεργασίας –κομμάτων με διαφορετική πολιτική καταγωγή και φιλοσοφία– κρατάει τόσο καιρό.

Ήταν αμφίθυμες οι αντιδράσεις των πολιτών στο άκουσμα της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά για να ξεμπερδεύουμε: χρειάζεται δημόσια ραδιοτηλεόραση η Ελλάδα;

      Πολλοί λένε ότι η μεγάλη διαφορά της χώρας σε σχέση με τη Δύση είναι ότι η Ελλάδα δεν έζησε τις μεγάλες επαναστάσεις της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού.

Στη σφαίρα του ιδανικού χρειάζονται μέχρι και οι εννιά υπάλληλοι του Οργανισμού της Κωπαϊδας.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από κακούς χειρισμούς. Και καταστροφές. Αυτές συνήθως ξεκινούν από τα μικρά για να καταλήξουν στα χείριστα.