Με 12+1 παραμύθια πολιτικής οικονομίας ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά θρυμματίζει τους κυρίαρχους μύθους του …«σύγχρονου» ελληνικού δημόσιου διαλόγου.
Δεν θα ήταν πιο χρήσιμο (πολιτικά) να χρεώνεται η βρωμιά μιας πόλης στον δήμαρχό της, όπως γίνεται τώρα, αντί να είναι αρμοδιότητα π.χ. του υπουργού Περιβάλλοντος.
Πού βρίσκεται η θρυλούμενη σοφία του λαού -και δη του ελληνικού- όταν εκλέγει βουλευτές που δεν ντρέπονται να έχουν τατουάζ στο μπράτσο τους τον αγκυλωτό σταυρό;
Στην Ελλάδα κάθε μεγάλος πολιτικός χώρος ήταν συντηρητικός για τους δικούς του λόγους.
Where is the much-heralded wisdom of the people when they elect deputies who are not ashamed of having a swastika tattooed on their arm?
Ας ελπίσουμε ότι η Αριστερά εν τω συνόλω αντί να λέει εξυπνάδες του στυλ «902, δεξιά στα FM», θα διδαχθεί από το απλό μάθημα αριθμητικής που έκανε το ΚΚΕ και αποφάσισε να πουλήσει την επιχείρηση.
Η πολυδιαφημισμένη, ως παραδειγματική, νίκη κατά της φοροδιαφυγής δεν ήρθε.
Η στροφή στην εκλογίκευση που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ σκοντάφτει στην ανεδαφική αντιμνημονιακή ρητορεία του.
Πολλοί πιστεύουν ότι ο φιλελευθερισμός είναι στον αντίποδα του σοσιαλισμού. Όχι λέει ο Κάρλο Ροσέλι, αν και υπάρχει η σύγκρουση ελευθερίας και ισότητας, η οποία έχει βαθύτερες ρίζες.
Οι υπουργοί θεωρητικώς εποπτεύουν τα πάντα: από τις τοπικές βιβλιοθήκες κάθε πόλης και χωριού, μέχρι το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης μελών ΤΕΕ, και μέχρι τον σύνδεσμο ύδρευσης «Αγιος Φλώρος» κάπου στη Μεσσήνη.
Η χρεοκοπία του κράτους ήταν ένα τραυματικό σοκ. Νιώσαμε την απώλεια που βιώνει ένα παιδί όταν χάνει τον πατέρα του.
Δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές διαφορές που καθυστερούν την εκταμίευση της δόσης…
Το σοκ από εκφράσεις των καταγωγίων, π.χ. «η πρεζού», δεν μας επιτρέπει να δούμε τη Χρυσή Αυγή όπως είναι. Μικροί, αγράμματοι και χυδαίοι αντάμα.
Η μετατόπιση αρμοδιοτήτων φορολόγησης από το κεντρικό κράτος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μοιάζει δύσκολη. Αλλά δεν είναι.
Υπάρχουν πολλοί ΟΤΑ στην Ελλάδα που με περιορισμένους πόρους παράγουν εντυπωσιακά αποτελέσματα, τα οποία περνούν απαρατήρητα από τα ραντάρ των -επίσης κρατικοκεντρικών- ΜΜΕ.
Ενώ στον υπόλοιπο κόσμο υπουργοί γίνονται πρόεδροι πανεπιστημίων, στα δικά μας αξιοσέβαστοι καθηγητές των Συμβουλίων Ιδρυμάτων πρέπει να συνεδριάζουν κυνηγημένοι από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο.
Στην μεγαλόνησο δεν ακούς κλαψουρίσματα γι’ αυτά που χάθηκαν, μόνο σκέψεις και ιδέες για αυτά που πρέπει να κερδηθούν.
Το μοντέλο του συγκεντρωτικού κράτους που μας χρεοκόπησε δεν μπορεί να μάς βγάλει από την κρίση.
Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να προσφέρουν κάποια θεωρία για τα προβλήματα της χώρας τον 21ο αιώνα και γι’ αυτό καταφεύγουν σε τσιτάτα και χαρακτηρισμούς εκτός τόπου και χρόνου.
Τι δουλειά έχει ένας υπουργός να διορίζει τον καλλιτεχνικό διευθυντή ενός θεάτρου, ακόμη κι αν μιλάμε για το Εθνικό;
