Aν και ο κ. Πετρουλάκης υπήρξε πολλά χρόνια εμβληματικός σκιτσογράφος της «Αυγής», ουδείς (αριθμός: 0) από τον ΣΥΡΙΖΑ είπε μια κουβέντα προς υπεράσπισή του.
Όταν οι άλλοι ανακάλυπταν την μετα-αλήθεια, στην Ελλάδα ήδη λιποθυμούσαν παιδάκια από την πείνα.
Στις 6 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου, κάποιοι δεν εκφράζουν τη θλίψη τους για την απώλεια ενός παιδιού. Αντιθέτως, γιορτάζουν! Οι πορείες γίνονται για να επαναληφθούν τα προηγούμενα κατορθώματά τους, δηλαδή η καταστροφή του κέντρου της Αθήνας εκείνες τις δύσκολες μέρες.
Υπό τον φόβο του «ηλικιακού ρατσισμού» οι νομοθέτες στην Καλιφόρνια απαγορεύουν την δημοσίευση του έτους γέννησης των ηθοποιών!
Μια ακόμη επίθεση κουκουλοφόρων σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα…
Μεταμοντέρνα στρέβλωση των δικαιωμάτων: Το «δικαίωμα στη λήθη» σε βάρος του δικαιώματος στην ενημέρωση.
Όταν ένα Μέσο περιορίζει τον πολιτικό λόγο, για εξαιρετικά σύνθετα θέματα, στα 2 λεπτά τότε αντικειμενικώς ευνοείται αυτός που έχει να πει λιγότερα. Αυτός που θα πει τις πιο γαργαλιστικές ατάκες· που θα απλοποιήσει την πραγματικότητα σε βαθμό κατακρεούργησης της· που θα συμπυκνώσει τους φόβους σε διχαστικά συνθήματα του στιλ «Ή εμείς, ή αυτοί».
Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι πορεύεται χωρίς αρχές και σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα πάει με τις μόδες.
Πρέπει να απαξιώνεται ο ρατσιστικός και ομοφοβικός λόγος όχι όμως να απαγορευτεί.
Η πρώτη καταδίκη για τα σεμινάρια του ΔΝΤ που τάχα συμμετείχαν Έλληνες δημοσιογράφοι.
Μόνο μία εφημερίδα αναπαρήγαγε –και μάλιστα εικονογραφημένα– τα αποσπάσματα από την ιδιωτική αλληλογραφία του δικαστή του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Μετά τον Λεβέντη και ο Καμμένος υπέρ της «ρύθμισης» των δημοσκοπήσεων…
Μια μέρα μετά τον θόρυβο ο κ. Λεβέντης «διευκρίνισε» ότι «αλλοιώθηκαν τα λεγόμενά μου» για τις δημοσκοπήσεις.
Μόνο η Αυγή Α.Ε. έκανε όλα -μα όλα!- όσα ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί τα ΜΜΕ.
Μιας ανοησίας στα ραδιοτηλεοπτικά μύριες έπονται.
Το βασικό ήταν να πάει ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη με κάτι.
… και οι περιπέτειες του κ. Νίκου Παππά
Οσο περισσότερο μεταδίδονται ή αναμεταδίδονται τα πολιτιστικά προϊόντα των δημόσιων μέσων, τόσο περισσότερο τόπο πιάνουν τα λεφτά των φορολογουμένων.
Οι μεν είναι κατηγορούμενοι, τα δικαιώματα των οποίων χρήζουν προστασίας, οι άλλοι είναι απλώς «λαμόγια» και συνεπώς πρέπει με συνοπτικές διαδικασίες να ριχθούν στην πυρά.
Οποιοι δηλώνουν «αναρχικοί» ή, γενικώς, πικραμένοι από τη ζωή και το «σύστημα» μπορούν να τους καταλαμβάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν και το μέγεθος των ζημιών αφήνεται στην αγαθή τους προαίρεση.
