Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο νόμος που απαγορεύει τις καταλήψεις είναι άδικος και ότι πρέπει να τροποποιηθεί. Οφείλει όμως να προπαγανδίσει την άποψή του, να την κάνει πλειοψηφική για να αλλάξει τον νόμο. Οσο όμως ισχύει ο παλιός νόμος, κάθε πολίτης οφείλει να τον εφαρμόζει.

Η παραμονή στο ευρώ δεν εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις· οι τελευταίες απλώς μπορούν να επιταχύνουν την έξοδο. Χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση της οικονομίας.

Η οικονομική διακυβέρνηση δεν έχει μόνο ένα σκέλος. Δεν είναι μόνο αλληλεγγύη των χωρών-μελών, έχει και τις υποχρεώσεις· επιπλέον αυτών που συμφωνήσαμε στο Μάαστριχτ και δεν τηρήσαμε.

Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για την κρίση. Οχι μόνο για την οικονομική αλλά για την ολοκληρωτική κατάρρευση ενός μοντέλου που λειτουργούσε διογκούμενο τα τελευταία 60 χρόνια.

Ακόμη και αν τα αδικήματα των πολιτικών δεν παραγράφονται ποτέ, θα προλαβαίνει η Δικαιοσύνη να δικάζει τους υπόπτους εν ζωή; Διότι, με τον ρυθμό που σωρεύονται οι υποθέσεις στα δικαστήρια και με τους ρυθμούς που λειτουργεί η Δικαιοσύνη, η αλλαγή του άρθρου 86 θα είναι δώρον άδωρον.

Το χειροκρότημα των δικαστών και εισαγγελέων στην προαναγγελία μιας παρανομίας είναι το τελευταίο βήμα αποσύνθεσης του συμβολαίου που διέπει όλες τις κοινωνίες.

Η «Αγωνιστική Συνεργασία Πανεπιστημιακών Αιγαίου» δεν ανησυχεί για τη στοχοποίηση καθηγητών, αλλά ότι «η επιλογή της καταγγελίας των φοιτητικών κινητοποιήσεων δεν λειτουργεί προς την κατεύθυνση της ενότητας της πανεπιστημιακής κοινότητας».

Μια ομάδα «επαναστατών» από αυτούς που ενδημούν στα ΑΕΙ έβγαλε λίστα προγραφών εκείνων των διδασκόντων που αντιστάθηκαν -ρητορικώς έστω- στην παρανομία τους.

Τι απάντησε ο Ιησούς για τους φόρους και τι ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος;

Oι φοιτητοπατέρες συγκρότησαν με την ανοχή όλων μας (αλλά πρωτίστως της πολιτείας και των ακαδημαϊκών αρχών) ένα παρακράτος εντός των ΑΕΙ.

Οταν λαλούν τρία υπουργεία, φυσικό είναι να αργούν οι μαθητές να δουν βιβλία.

Μια ομάδα ανένταχτων και οργανωμένων μόνο μέσω Διαδικτύου φοιτητών, βγάζει γλώσσα στους φοιτητοπατέρες και στις παρέες τους, που ονομάζονται «παρατάξεις».

Αν έπρεπε να αλλάξει ο τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων είναι γιατί πρέπει να υπάρξει διοίκηση των πανεπιστημίων.

Παραμυθιάσαμε την νέα γενιά ότι κάνουμε αντίσταση στον καπιταλισμό δαπανώντας, ενώ τους κλέβαμε τα λεφτά και το μέλλον τους.

Aν οι πρυτάνεις μας ξόδευαν τον μισό χρόνο στην εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων από αυτόν που ξοδεύουν για να υπερασπιστούν την υπάρχουσα κατάσταση, τα ελληνικά ΑΕΙ θα ήταν πολλές βαθμίδες πάνω στις διεθνείς κατατάξεις.

Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής δεν προέρχεται από το άγχος της επιβίωσης, γεννάται από το έλλειμμα ευκαιριών που νιώθουν ότι έχουν κάποιοι άνθρωποι.

Στην Αγγλία μετά τις λεηλασίες και τις καταστροφές εμφανίστηκαν στους δρόμους άνθρωποι που ήθελαν να προσφέρουν κάτι στην κοινότητά τους.

Η αξιολόγηση των ΑΕΙ είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Γίνεται παντού, αλλά μόνο στην Ελλάδα ξεσηκώνει τόσες γκρίνιες.

Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η αισθητική ούτε η επανάσταση. Είναι η Δημοκρατία. Ποιος διαχειρίζεται και με ποιους όρους τα κοινά αγαθά, όπως είναι οι δημόσιοι χώροι.

Στην λογική του «πάρε τα λεφτά και τρέχα» γίνεται και η συζήτηση για την αλλαγή του πλαισίου διοίκησης των ΑΕΙ.