Οταν ο πιο αδύναμος μιας κοινωνίας νιώθει ασφαλής, τότε θα νιώσουμε ασφάλεια όλοι μας.
Τα πογκρόμ κατά των μεταναστών που πληθαίνουν είναι μόνο η πρώτη από τις δευτερογενείς κοινωνικές επιπτώσεις της κατάρρευσης. Έρχονται κι άλλες.
Οι ταραχές που βλέπουμε συχνά πυκνά στα υποβαθμισμένα προάστια των δυτικών πρωτευουσών οφείλονται σε μια διάχυτη δυσαρέσκεια όσων νιώθουν αποκλεισμένοι από το μέλλον.
Οι αυτάρεσκοι μύθοι έγιναν συνθήματα και τώρα εκδικούνται.
Πολλοί λένε ότι η προκοπή μιας χώρας οφείλεται στην παιδεία της. Το ίδιο και το χάλι της…
Ίσως πρέπει να αλλάξουμε ρότα απέναντι στο φαινόμενο του ρατσισμού. Να το αντιμετωπίσουμε όπως ακριβώς είναι: μια γελοία θεωρία.
Οι μεταρρυθμίσεις χτίζονται σιγά σιγά και οι ευεργετικές επιπτώσεις τους -αν και καθολικές- αργούν να φανούν. Η οπισθοδρόμηση πάλι μπορεί να γίνει ταχύτατα και οι ευεργεσίες προς κάποιους πληρώνονται άμεσα.
Πρόβλημα δεν είναι μόνο οι χουλιγκάνοι στα γήπεδα. Είναι η διάχυτη ανομία και η άρνησή μας να της αντιπαρατεθούμε.
Αφού ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν καταγγέλλει την ποινικοποίηση του αγώνα του, να το κάνουμε εμείς.
Tο ανώτατο όργανο ενός πανεπιστημίου λέει ότι στην παραβίαση των νόμων η πολιτεία οφείλει να μείνει αδρανής μην τυχόν διαταραχθεί η «ακαδημαϊκή ειρήνη».
Η πρόθεση περιορισμού των επιλογών που θα έχουν τα εκλεκτορικά σώματα αναδεικνύει μια λογική συγκεντρωτικού κρατικοπαρεμβατισμού, αυτού που χαντάκωσε τα ελληνικά ΑΕΙ.
Το 2009 ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Ευτυχώς φέτος το Σ.τ.Ε. διόρθωσε.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Μαρκοπούλου, η «αγανάκτηση» διαφόρων μικρών ομάδων δεν επιτρέπει να γίνει ούτε διάλογος για το αποτεφρωτήριο νεκρών.
Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως «δίκαιη οργή», κάτι σαν αντίδωρο σε όσους πλήττονται από την κρίση.
Το ανοργάνωτο σύστημα υγείας στοιχίζει λεφτά και δεν σώζει ζωές.
Το δίκαιο του δίκαννου, η ισχύς των νόμων και οι επαναστατικές ερμηνείες του Συντάγματος.
Εχουμε παρεξηγήσει πολλά πράγματα σ’ αυτή τη χώρα, με πρώτο το «δίκιο του αγώνα».
Η παγκόσμια προοπτική αποτυγχάνει διότι οι άνθρωποι και οι θεσμοί δεν μπορούν να χειριστούν με τον κατάλληλο τρόπο τις ψυχολογικές και θεσμικές συνέπειες του διασυνδεδεμένου κόσμου.
Το στοίχημα είναι πώς θα αφαιρέσουμε εμπόδια από την επιχειρηματικότητα ώστε να προκόψουν οι επιχειρήσεις και μαζί τους να προκόψει ο τόπος. Αλλιώς το μόνο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα έχουμε θα είναι οι μισθοί.
Η κρίση τα αλλάζει όλα. Κυρίως την αντίληψή μας για το κοινωνικό γίγνεσθαι.
