Οι κυβερνήσεις πέφτουν, μα οι φοιτητικές εστίες μένουν στο ίδιο χάλι.
Κυριακές, εκλογές και σχόλη να’ ταν η ζωή τους όλη…
Το «Ας κρατήσουν οι χοροί» αναδεικνύει την εκπληκτική ικανότητα του Νιόνιου να κάνει μεγάλη τέχνη, ό,τι σκέφτηκε ή αισθάνθηκε, αλλά δεν λέει τίποτε περί της Επιτροπής ή του τελικού αποτελέσματος.
Η θωράκιση της δημοκρατίας δεν τελειώνει με μια δικαστική απόφαση, ούτε με τον εγκλεισμό κάποιων εγκληματιών στη φυλακή. Είναι μια διαρκής διαδικασία ισχυροποίησης των θεσμών της, η υπεράσπιση του κράτους δικαίου ανεξαρτήτως της συγκυρίας.
Από πού προέκυψε η συντονιστική επιτροπή καταλήψεων; Ποιος εξουσιοδότησε αυτούς τους μαθητές από τα 180 (στρογγυλός αριθμός) σχολεία για να εκπροσωπήσουν το γυμνάσιο ή το λύκειό τους;
Ούτε ψύλλος στον κόρφο της κυβέρνησης, αν υπάρξει κρούσμα υπερμετάδοσης στα πολυπληθή σχολικά τμήματα…
Με την αμέλεια των εισαγγελέων να ελέγξουν το βάσιμο κάθε κατηγορητηρίου και την αβελτηρία του συστήματος να αποδώσει δικαιοσύνη σε εύλογο χρόνο, κάθε κατεργάρης έχει ένα ισχυρό σύμμαχο για να καλύπτει τις ανομίες του, την λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Η κυβέρνηση αυτοαιχμαλωτίστηκε στην ακροδεξιά συνωμοσιολογία περί ΜΚΟ που διακινεί ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κώστας Μουτζούρης.
Το «ρεύμα της αμφισβήτησης» (των πάντων και ειδικώς της πολιτικής) απλώθηκε την περασμένη δεκαετία σαν γλίτσα και βρήκε νέα προβλήματα για να εκφραστεί ως δήθεν λύση.
«Η υπουργός Πολιτισμού αποκάλεσε με θράσος τους ανάπηρους και εμποδιζόμενους συμπολίτες μας “ανθρώπους με προβλήματα”….»
Δεν υπάρχουν στο τζόκερ μαγικοί αριθμοί, ούτε στη ζωή μαγικές λύσεις. Δεν υπάρχει καν μαγικός κανόνας πώς θα πρέπει να λειτουργούν όλα τα ΑΕΙ, όλα τα δημοτικά σχολεία, όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια, ασχέτως αν τον ανακαλύπτουν κάθε χρόνο στο Μαρούσι.
Αν εξαιρέσουμε τις μάσκες, τίποτε δεν αλλάζει στην σχολική χρονιά…
T.S. Eliot: «Πού είναι η σοφία που χάσαμε στη γνώση; Πού είναι η γνώση που χάσαμε στην πληροφορία;»
Όπως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς τα άτομα, έτσι και η κοινωνική ευθύνη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα ατομικών συμπεριφορών.
Στην σοβιετικού τύπου παιδεία το ελληνικό κράτος προσποιείται ότι εποπτεύει την εκπαίδευση (ενώ επί της ουσίας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε τομέα) και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν.
Τα προηγούμενα χρόνια τα μεγάλα αστικά κέντρα έμοιαζαν με την Καλκούτα από τις πολύχρωμες και τεράστιες φωτεινές ταμπέλες που καραδοκούσαν σε κάθε γωνιά του δρόμου.
Μπορεί οι οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές -μπορεί να μην είναι καν οι περισσότεροι- αλλά αρκεί και μια μειοψηφία για να υπάρχει ρατσιστικό φαινόμενο στην χώρα.
Δύο προσφυγές στο Σ.τ.Ε. κατά της κατεύθυνσης ισλαμικών σπουδών στο ΑΠΘ (μία από Χριστιανούς θεολόγους και η άλλη από μουσουλμάνο) με πολλά κοινά στοιχεία.
Ποιος και με τι όρους κρίνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία ενός τμήματος Ανώτατης Εκπαίδευσης;
Δεν υπάρχει Σωτήρης Τσιόδρας των συγκοινωνιολόγων για να εξηγήσει με μειλίχιο και πειστικό τρόπο τα θετικά αποτελέσματα που πιθανώς θα έχει ο «Μεγάλος Περίπατος».
