Η διεκδίκηση «να περαστούν τα μαθήματα χωρίς εξετάσεις» είναι συνέχεια του παναριστερού αιτήματος που έλεγε «όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών».

Πόσο «επιστημονικές» είναι οι απόψεις (όπως δήλωσε ο υπουργός Μετανάστευσης) που λένε «Οσο και αν προσπαθείς να εντάξεις κάποιον που είναι μουσουλμάνος, κατά τη γνώμη μου, δεν θα καταφέρεις κάτι»;

Μπορεί κάποιοι από τους λαϊκιστές –έχει πολλούς από δαύτους κι εκεί πάνω– να διαμορφώσουν καταλλήλως το ερώτημα…

Οι δρόμοι των πόλεων δεν κυριαρχούνται σήμερα από τις ωραίες δημιουργίες κάποιων καλλιτεχνών, πήζουν από κουτσουλιές με σπρέι.

Να προλαβαίνουμε τις επιδημίες πριν αυτές γίνουν πανδημίες και για αυτόν τον λόγο πρέπει «να σκεφτόμαστε οικουμενικώς και να δρούμε τοπικώς».

Η υιοθέτηση κάθε νέας τεχνολογίας αλλάζει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, με τους άλλους ανθρώπους, με το κοινωνικό σύνολο. Οταν λέμε «αλλάζει», επί της ουσίας σημαίνει ότι κάτι χάνεται και κάτι κατακτάται.

Σε τι χρησιμεύει –όχι η αξιολόγηση της διαγωγής , που είναι αναγκαίο εσωτερικό εργαλείο για την καλή λειτουργία του σχολείου, αλλά– η αναγραφή της στα πιστοποιητικά σπουδών για μετά το σχολείο;

Κάθε συλλογικότητα μπορεί να αφορίζει, να διαγράφει, να διώχνει τα μέλη της. Το πρόβλημα με την Εκκλησία είναι ότι παραμένει ΝΠΔΔ.

Η Ιεραρχία ξέρει ότι ο αφορισμός είναι σαν το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρησιμεύει μόνο όσο δεν χρησιμοποιείται. 

Η πιο γλυκερή τακτική της στασιμότητας είναι ο λυρισμός: τα πουλάκια που κελαηδούν, η φύση που οργιάζει, οι κορμοράνοι του Βοτανικού που χάνονται, «η κιμωλία και ο πίνακας… [οι οποίοι] ακόμη κι αν –ή επειδή– είναι κακής ποιότητας και λερώνουν» είναι απαραίτητα συστατικά της Παιδείας, ενώ «προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν, τείνοντας τελικά να την καταργήσουν».

Με τις συνδικαλιστικές τους πρακτικές διδάσκουν το ήθος του κακού πολίτη, εκείνου που δεν σέβεται ούτε τους νόμους. Προάγουν την αντίληψη της ισοπέδωσης, και μάλιστα χωρίς λόγο.

Ποίων τα «μορφωτικά δικαιώματα» παραβιάζονται; Εκείνων που –λόγω ιού– δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο; Ή των καθηγητών που διαδήλωναν; 

Αν έχεις την επικοινωνιακή υπεροχή του «ηθικού πλεονεκτήματος» μπορείς να ορίσεις πού τελειώνει το χιούμορ και πού αρχίζει ο σεξισμός.

ΟΛΜΕ και ΣΥΡΙΖΑ κατά της βιντεοσκόπησης και διαδικτυακής μετάδοσης των μαθημάτων…

Η μόνη λογική απάντηση είναι «γρήγορη διάγνωση, έγκαιρη αντιμετώπιση», να παρεμβαίνει ταχύτατα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, όπου υπάρχει υποψία επιδημίας, και να σταματάει το κακό πριν εξαπλωθεί.

Ο συνωστισμός εκατοντάδων πολιτών –οι οποίοι κατά κανόνα ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες– εντός των ναών δεν είναι το ίδιο με τη «στενή επαφή» δύο ανθρώπων, όπως του κομμωτή και του πελάτη.

Η μόνη χρησιμότητα αυτών των σχεδίων για την Παιδεία είναι για να φωνασκεί η αντιπολίτευση, να εκδίδει ψηφίσματα η καθολικώς διαμαρτυρόμενη (ακόμη και για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση) ΟΛΜΕ.

Τα τείχη, όπως και τα σύνορα, έχουν πεπερασμένη στον χρόνο χρησιμότητα.

Μετά το πρώτο σοκ και τις πρώτες ανεδαφικές υποσχέσεις αρχίζει με δειλά βήματα η παγκοσμιοποίηση και της πολιτικής, είτε με τη μορφή παγκόσμιων συμφωνιών είτε με τη μορφή ευρύτερων συσσωματώσεων των εθνικών κρατών όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στην εξάπλωση των ιών, το πρόβλημα δεν είναι η ταχύτητα εξάπλωσής τους, αλλά η σχετική βραδύτητα αντιμετώπισης του φαινομένου από τις πολιτικές ηγεσίες.