Στην πολιτική τίποτε δεν πάει χαμένο. Ούτε οι χυδαιότητες των υπουργών, αλλά ούτε η συνηγορία των υπολοίπων του ΣΥΡΙΖΑ· «έλα μωρέ τώρα! Κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του».

Αν δεν είναι ο κ. Πολλάκης που ηχογράφησε και κοινοποίησε το περιεχόμενο της συνομιλίας, τότε ποιος το έκανε; Δεν πρέπει η Δικαιοσύνη να ελέγξει την πηγή της διαρροής;

Οι τζάμπα πατριωτικές κορώνες του κ. Τζιτζικώστα δεν είναι απλώς αντιπαραγωγικές, υπονομεύουν και τον ρόλο που πρέπει να έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Φυσιολογικά ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να καλεί τον κ. Μητσοτάκη να υπερψηφίσει για Πρόεδρο κάποιον αριστερό. Τόση αξιοπιστία έχει το «κεντροαριστερό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ»; Στον αγώνα ενωμένοι αλλά στην Προεδρία χώρια;

Δεν υπάρχει πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που θα κρατούσε υπουργό καταδικασθέντα για εξύβριση νεκρού, έναν άνθρωπο που με 38 νεκρούς στη βάρδια του θα δήλωνε «δεν είναι και καμιά καταστροφή, μην τρελαθούμε τώρα».

Είναι εντυπωσιακό πόσοι συνασπίζονται κατά της συμμετοχής των ιδιωτών σε οποιονδήποτε τομέα.

Θα γελάσει κάθε πικραμένος αν το κόμμα που πολέμησε με νύχια και με δόντια τη μείωση του ελλείμματος 15,1%, συνομολόγησε στα εξωφρενικά πλεονάσματα 3,5%, αντιδράσει στην ελάφρυνση του άχθους που μας φόρτωσε.

Αργά, αλλά σταθερά, αυτή η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα σε νέα χρεοκοπία. Αναπαράγει διογκωμένες όλες τις παθογένειες του «παλιού πολιτικού συστήματος», σκορπάει λεφτά για μικροπολιτικούς λόγους.

…οι 4 «ανεξάρτητοι» που αρραβωνιάστηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ και οι 2 δισυπόστατοι βουλευτές.

Με δεδομένο ότι οι φορολογούμενοι πλήρωσαν ένα πανάκριβο σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (560.000 ευρώ), γιατί να είναι χρονοβόρες οι «συνεχείς ονομαστικές ψηφοφορίες»;

Ο πρωθυπουργός, όπως έπαιξε με το δημοψήφισμα για να διασώσει το κόμμα του, έτσι παίζει με τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς για να διασώσει την κυβέρνησή του.

Δεν έχει ματαγίνει τέτοιος ευτελισμός της Βουλής, σαν αυτόν που επέτυχαν η κυβέρνηση μαζί με τους έξι. 

Πριν κατακτήσουμε την ανεξαρτησία της Βουλής και τον εποπτικό της ρόλο στην κυβέρνηση (διαχρονικό πρόβλημα), πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που αυτό το κιγκλίδωμα της δημοκρατίας άντεξε.

Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα άντεξε σε αυτόν τον τόπο γιατί κάποιοι σεβάστηκαν τα αξιώματα που τους έδωσε –έστω για λίγο– ο ελληνικός λαός.

Είναι αναγκαία η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι για να βγάλουν κάποιοι το γινάτι τους αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει με άλλους όρους η σύγκλιση του «ισχυρού προοδευτικού μετώπου».

Ο κ. Καμίνης είναι ένα από τα πολλά στελέχη της Κεντροαριστεράς που συκοφαντήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια δεν υπήρξε στέλεχος του χώρου που δεν υβρίστηκε.

Ποια εθνικά συμφέροντα εξυπηρετεί η θετική στάση της κυβέρνησης στο αιματοβαμμένο καθεστώς Μαδούρο;

Οι ύβρεις προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι θλιβερό φαινόμενο και πρέπει ομοθυμαδόν να καταδικάζονται πολιτικώς.

Η απώλεια των «Μακεδονικών ροδάκινων» είναι ένας από τους ανύπαρκτους εθνικούς κινδύνους που εισάγονται στον δημόσιο διάλογο, επαναλαμβάνονται πολλές φορές και γίνονται σκληρό δόγμα.

Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα βαθιά διχαστικό κόμμα, που σαν τον σκορπιό του μύθου δεν μπορεί να απαρνηθεί τη φύση του.