Να πούμε «πάλι καλά» που η αντιπρόεδρος της Βουλής δεν πήγε στο Στρασβούργο για να καταγγείλει και την οικογενειοκρατία.

Πόσος σχεδιασμός χρειάστηκε για να καταλήξουμε στο φιάσκο Novartis; Όσος χρειάστηκε για να καταλήξει ο ΣΥΡΙΖΑ στον «υποψήφιο που δεν χάνει» κ. Νάσο Ηλιόπουλο ή στην «πλατιά απεύθυνση», η οποία απέφερε τον κ. Στέφανο Τζουμάκα.

Καθένας μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα στα Εξάρχεια αρκεί να μην έχει άσπρο κράνος, να μη μοιάζει με «μπάτσο», δημοσιογράφο ή «δεν ξέρω ποιον!».

Μια τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε για χάρη του κ. Μανώλη Πετσίτη και για τα μάτια του κόσμου. 

Χάπενινγκ για μια προεκλογική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Ο Ερντογάν τα έδωσε όλα για να κερδίσει τις δημοτικές εκλογές και τις έχασε, λόγω της οικονομίας…

Ετσι προχωράμε από «μεγάλο σχέδιο» σε «μεγαλύτερο σχέδιο» για την αρχιτεκτονική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και από μικρές ρουσφετολογικές διευθετήσεις σε ακόμη μικρότερες.

Σε κάθε τομέα η κατάσταση χειροτερεύει και όλοι ασχολούμαστε με το αν θα δώσει η κυβέρνηση δώρο Πάσχα.

Είναι πολύ χυδαία η χρήση των διπλών μέτρων και σταθμών που χρησιμοποιεί αυτή η Αριστερά σε ό,τι αφορά τους δικούς της και τους αντιπάλους της.

Οι βουλευτές που είναι υποψήφιοι ευρωβουλευτές έχουν πληρωμένα γραφεία, προσωπικό, αυτοκίνητα, τηλέφωνα κ.λπ. προνόμια που δεν έχουν οι υπόλοιποι.

Στην πιο ανόητη ερώτηση «πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ;», «παντού και πουθενά» είναι η απάντηση. 

Πως φτιάχτηκε, χωρίς πολλά ταρατατζούμ και «απευθύνσεις πλατιών καλεσμάτων», ευρύτατο δημοκρατικό μέτωπο ενάντια στον φασισμό.

Οι χοντροκοπιές έχουν γίνει επιδημία σε κάθε επίπεδο της κυβέρνησης.

Μιλούν καθόλου οι γεφυροποιοί με τα κυβερνητικά στελέχη για τα μέτρα που θεσπίζονται ή αποτελούν απλώς ντεκόρ στο πρότζεκτ «διάλογος χωρίς ηγεμονισμούς με την Κεντροαριστερά»;

Πώς μπορεί να γίνει συζήτηση για το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον φόβο από το πάθος όσων έχουν κάνει στόχο της ζωής τους την αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ;

Το τετραπλό φονικό στην «Κ. Μαρούσης» το 1991 έσβησε από την συλλογική μνήμη επιτρέποντας να γίνει το τριπλό φονικό στην  Marfin.

Μνημονεύουν κάθε θάνατο σε κάποιο χωριό της Αλαμπάμα κατά τη δεκαετία του ’60, αλλά δεν θυμούνται το τριπλό φονικό της Μαρφίν.

Οι δήμαρχοι που θα διαχειριστούν την καθημερινότητά μας δεν μπορούν να χαράξουν στρατηγική πριν από τις εκλογές και δεν θα μπορούν να διοικήσουν μετά τις εκλογές.

Γιατί επιμένουν κάποιοι τώρα, πάνω στην προεκλογική τούρλα, για μια συνεργασία που μόνο μετεκλογικώς μπορεί να γίνει;

Ποιοι είναι οι «δισταγμοί και ολιγωρίες που μπλοκάρουν τον θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας»; Ποιος «θολώνει το πολιτικό στίγμα της διακυβέρνησης», που λέει το κάλεσμα της «Πρωτοβουλίας Προοδευτικών Πολιτών – Γέφυρα»;