Στους ασύμμετρους πολέμους, όπως ήταν αυτός στον Λίβανο, δύσκολα ανακαλύπτονται οι νικητές. Οι μόνοι γνωστοί είναι οι ηττημένοι.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή.

Είναι πολλοί οι νεκροί στους πολέμους της Μέσης Ανατολής, αλλά σαφώς είναι λιγότεροι από παλιότερες συγκρούσεις.

Στην Μέση Ανατολή πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες ώστε για κάποιον νέο να αξίζει περισσότερο να ζει, από το να πεθάνει.

Οι νεοσυντηρητικοί αποφάσισαν να εξάγουν την εργαλειοθήκη της Δημοκρατίας αντί την Δημοκρατία καθ’ αυτή.

Διεθνής δύναμη (έστω του ΝΑΤΟ) δεν πρόκειται να αναπτυχθεί στην εμπόλεμη περιοχή, κι αν αναπτυχθεί δεν θα ξέρει τι να κάνει.

Καλά είναι να θυμόμαστε τα υπαρκτά εγκλήματα του Ισραήλ, αλλά να μην ξεχνάμε τα επίσης υπαρκτά εγκλήματα της Χεσμπολάχ.

Στη κυρίαρχη εν Ελλάδι θεώρηση της νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή λείπει η ανάλυση και περισσεύει η οργή.

Η ασύμμετρη απάντηση του Ισραήλ δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πολιτικά, αλλά μπορεί να εξηγηθεί ψυχολογικά.

Στο Λίβανο σήμερα οι θύτες είναι δύο. Πέρα από τον ισραηλινό στρατό, υπάρχουν και οι μουλάδες της «Χεσμπολά»…

Ο κύκλος του αίματος στην Μέση Ανατολή μας μαθαίνει πως το «τζίνι του μίσους» δύσκολα μπαίνει στο μπουκάλι.

Η απειλή του Ιράν, σε αντίθεση με το Ιράκ, είναι υπαρκτή. Ας ευχηθούμε το καλύτερο, αλλά πρέπει να βρούμε θέση και για το χειρότερο…

Eίναι γελοίο και συνάμα επικίνδυνο στην Ευρώπη του 21ου αιώνα να δικάζεται κάποιος για κάποιες δηλώσεις, ασχέτως του χρόνου που τις έκανε

Η ισορροπία μεταξύ δημοκρατίας και αποτελεσματικότητας…

Σήμερα 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας των 2 δολαρίων ημερησίως. Ζουν, δηλαδή, με λιγότερα λεφτά απ’ όσα επιδοτεί κάθε γελάδι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση από ‘δώ και πέρα πρέπει να βρει όραμα. Όχι το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» που εννοεί η Αριστερά, αλλά κάτι ουσιαστικό…

Όσο «πλαταίνει και βαθαίνει η Δημοκρατία», τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται. Και όσο αυξάνει η πολυπλοκότητά της τόσο πιο ευάλωτη είναι στους κάθε είδους απλοποιητικούς λαϊκισμούς

Πως και γιατί ο Τόνι Μπλερ κέρδισε την τρίτη κατά σειρά εκλογική του νίκη…

Η σπίθα που δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1990 για την ύπαρξη δικαιοσύνης διεθνώς είναι ακόμη αναμμένη, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των ακροδεξιών που κυβερνούν τις ΗΠΑ και των ακροαριστερών που φωνασκούν στην Ευρώπη.

Όσο βαθαίνει και πλαταίνει η Δημοκρατία, όσο περισσότερα δικαιώματα έχει να σταθμίσει, τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται και εξ αυτού τόσο πιο ευάλωτη σε δημαγωγούς.