Η άνοδος των εθνικοσοσιαλιστών…
Οι πολιτικοί έφτιαχναν κόμματα, συνεργάζονταν, διαφωνούσαν, αποχωρούσαν κ.λπ. αντί να διαφωτίζουν τον πληθυσμό για τις προκλήσεις που είχε η Γερμανία αλλά και η Δημοκρατία.
Kαι με δύο εκατομμύρια νεκρούς από λιμό μπορεί κάποιος να έχει έναν καλό λόγο από το ΚΚΕ.
Το δημοψήφισμα και τα προβλήματα της άμεσης δημοκρατίας.
Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένας Σαρλ Ντε Γκόλ, ένας Τζον Κένεντι, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ή ένας Ζακ Ντελόρ;
Το ντοκιμαντέρ που ξεσήκωσε την μήνη του ΚΚΕ είναι πολιτικά χρωματισμένο, αλλά έχει και πολλά στοιχεία.
Σκόρπιες αυτές μαρτυρίες εβραίων που είχαν απομείνει από την ναζιστική φρίκη και αγωνιζόταν για μια πατρίδα στην Παλαιστίνη.
Πως μια δημοκρατία μπορεί να συρθεί στον βούρκο από ένα λαϊκιστή…
Πως είναι δυνατόν να εκλέγεται ο Μπερλουσκόνι πρωθυπουργός;
Σε ένα άρθρο καταπέλτη ο εβραϊκής καταγωγής Λίον Γουάισελτερ προσπαθεί να αντικρούσει τον εθνικό πανικό των αμερικανοεβραίων μετά τις απανωτές τρομοκρατικές ενέργειες στο Iσραήλ.
Το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια, αλλά τόσοι πρόθυμοι θύτες της αλήθειας για το μεσανατολικό, που υπάρχουν στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν ούτε στα παλαιστινιακά εδάφη.
Aυτοί που μπήγουν τις γοερότερες κραυγές για τη σκληρή πολιτική του Ισραήλ είναι οι κήρυκες της σκληρής πολιτικής απέναντι στον «Δαβίδ» της δικής μας διαμάχης, απέναντι στην ακατονόμαστη βόρειο γείτονά μας.
Με τη συκοφαντημένη εν Ελλάδι συμμετοχική δημοκρατία, κερδήθηκε η πρώτη μάχη, κι ένας άσημος αφροαμερικανός γερουσιαστής κατέκτησε την προεδρία των ΗΠΑ.
Ποιός θυμάται τις «ακρότητες» της εσωκομματικής διαδικασίας στο Δημοκρατικό Κόμμα, που θα υπονόμευαν την εκλογή Ομπάμα;
Σε μεγάλα και πολύπλοκα συστήματα όπως των ΗΠΑ, οι στροφές μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολες, έχουν όμως μακροχρόνια μεγάλο αντίκτυπο.
Ο προηγούμενος συντηρητισμός -όσο κι αν τον απεχθάνονται κάποιοι- ήταν συνεπής. Ηταν συντηρητισμός εντός κι εκτός της οικίας των οπαδών του. Ο νέος συντηρητισμός, είναι συντηρητισμός ευκαιρίας.
Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή.
Είτε υπάρξει τιμωρία για τα εγκλήματα στον Καύκασο είτε όχι, και παρά την οδύνη που ένας πόλεμος προκαλεί, δεν μπορούμε παρά να δούμε κάποια ελπιδοφόρα σημάδια για το μέλλον των ενόπλων συρράξεων.
Η απονομή του διεθνούς δικαίου είναι ατελής. Η προσέγγιση όμως του «όλα ή τίποτε» βοηθάει μόνο όσους πασχίζουν για το «τίποτε». Δηλαδή τους πρώην, νυν και μελλοντικούς εγκληματίες.
Είναι δύσκολη η απονομή του δικαίου διεθνώς γιατί με κάθε πράξη παράγεται και δεν εφαρμόζεται υπάρχον δίκαιο.
