Τέσσερα χρόνια μετά οι διώξεις με βάση την εθνοτική ταυτότητα δεν έχουν σταματήσει στο Κόσοβο. Μόνο που τώρα θύματα είναι οι λίγοι Σέρβοι που έμειναν στις εστίες τους, καθώς και οι μειονοτικές ομάδες Βοσνιομουσουλμάνων, των Γκοράνι, των Ρομά, των Ασκάλι και των Αιγκυπτιάνι.
Θα ήταν ευχής έργο αν για το Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με το οποίο δυστυχώς στην Ελλάδα ελάχιστα ασχολούμαστε) γινόταν η συζήτηση για το τι σημαίνει τακτικός Ευρωπαϊκός Στρατός. Μπορεί να αποτελέσει απειλή για τις Δημοκρατίες μας;
«Το γράμμα του νόμου που αφορά την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας και οικονομίας στην Κούβα, επιτρέπει στις αρχές της χώρας μου να με φυλακίσουν για τη μόνη ανεξάρτητη πράξη που έκανα: να γράφω χωρίς να μου υπαγορεύει κανείς τι θα γράψω.» Ραούλ Ριβέρο Καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση από το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο.
“Ούτε τα θύματα, ούτε οι ύποπτοι αυτού του πολέμου πρέπει να έχουν απονομή δικαιοσύνης δεύτερης διαλογής”, λέει η διεθνής Αμνηστία.
Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια επιτυχή έκφραση: «Αν είσαι σφυρί, βλέπεις όλο τον κόσμο σαν καρφιά». Πόσο μάλλον αν είσαι ερευνητής του διαβόητου «American Enterprise Institute for Public Policy Research»…
Το πρόβλημα όμως είναι ότι εκτός από «χωροφύλακα» χρειάζεται και «δικαστής» στο παγκόσμιο σύστημα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας με τη σημερινή του μορφή αδυνατεί να παίξει αυτό το ρόλο. Αποδείχθηκε στην τωρινή κρίση. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχε διαφορετική εξέλιξη, η ψήφος της Γαλλίας θα έκανε τον πόλεμο δίκαιο;
Χαράματα στην Ουάσιγκτον οι δημοσιογράφοι όλου του κόσμου τρέχουν να ενημερωθούν για τον πόλεμο. Όχι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά για τα επόμενα βήματα της πολιτικής. Δεν πάνε σε κυβερνητικά κτίρια αλλά συμμετέχουν σε «μπρίφιγκ» που κάνουν ειδήμονες σε διάφορες δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον.
Η ρήξη μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ είναι υπαρκτή και τα αποτελέσματά της θα είναι πολύ πιο μακροχρόνια από όσα προβλέπουν οι αντιαμερικανικοί τσαμπουκάδες στις σελίδες του ελληνικού τύπου.
Πως θα ξέρουμε λοιπόν ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στον ανορθόδοξο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των «Νιου Γιόρκ Τάιμς» Τόμας Φρίντμαν έχει έξι ιδέες για το τι μπορεί να θεωρήσει ως νίκη η αγγλοαμερικανική συμμαχία.
Το «στρατόπεδο Δέλτα» θα μείνει στη συνείδηση όλου δημοκρατικού κόσμου ως το θλιβερό, το φασίζον πρόσωπο των ΗΠΑ…
Η απάντηση στο ερώτημα «αν νίκησε ο Λάντεν» είναι «όχι ακόμα, αλλά ας μην ησυχάζουμε. Ο Τζούνιορ και η ακροδεξιά παρέα του θα κυβερνά για ακόμη 1,5 χρόνο τις ΗΠΑ…»
Μέχρι η Ευρώπη να αποδείξει ότι υποστηρίζει κάτι θετικό και συνεκτικό η διαρκής αντίθεση στις ΗΠΑ θα εκλαμβάνεται ως κυνικός πολιτικός υπολογισμός.
Οι Αμερικανοί ζουν υπό το κράτος πανικού τους τελευταίους 18 μήνες.
Αν η 12η Σεπτεμβρίου είναι η επόμενη της 11ης, τότε ο σκοταδισμός του Οσάμα Μπιν Λάντεν που πολεμά την ανθρώπινη ζωή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την δικαιοσύνη, θα νικήσει…
Ο βρώμικος πόλεμος των ΗΠΑ κατά της τρομοκρατίας…
Πατώντας στον δικαιολογημένο τρόμο που δημιούργησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, το ακροδεξιό λόμπι που κυβερνά σήμερα τις ΗΠΑ έφτιαξε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου μέσα κρατείται άγνωστος αριθμός υπόπτων αγνώστων στοιχείων.
O ιταλός υπουργός Aμυνας κ. Αντόνιο Μαρτίνο προέβλεψε ότι «θα υπάρξει τρομοκρατική επίθεση μεγάλης έκτασης … αργά ή γρήγορα». Σα να λέμε ότι «θα βρέξει αργά ή γρήγορα», ή ότι «ο Πάπας θα πεθάνει. Αργά ή γρήγορα.»
Eννιά μήνες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου οι μόνοι που δείχνουν να είναι πανικόβλητοι στις HΠA είναι οι πολιτικοί και τα MME.
Φράνσις Φουκογιάμα: «Η πτώση των νεοφιλελεύθερων: Η 11η Σεπτεμβρίου μπορεί να κατέστρεψε κι ένα πολιτικό κίνημα»
Tο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής σήμερα είναι η διαρκής επιτάχυνση των κοινωνικών διεργασιών και η διαχείριση των επιπτώσεων της παγκοσμιότητας.
