Στην κοινωνία του θεάματος και οι διαδηλώσεις πρέπει να έχουν θέαμα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον αρχισυντακτών και τηλεθεατών.
Eπειδή πολλά πρωτοποριακά έργα απορρίφθηκαν κατά τη γένεσή τους, ό,τι απορρίπτεται είναι πρωτοποριακό;
Όλες οι κυβερνήσεις θέλησαν να επηρεάσουν, να ενισχύσουν, να διαβάλουν τα ΜΜΕ. Καμιά δεν δεν προσπάθησε να τα ελέγξει σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιον τρόπο, όσο και όπως η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Πώς θα ζούσαμε αν δεν νομοθετούσε το ελληνικό κράτος ότι «ερασιτέχνης αλιέας είναι το φυσικό πρόσωπο που ασκεί ερασιτεχνική αλιεία»;
«Άλλο ο “Επιτάφιος” και άλλο το “Για να μη σ’ τα χρωστάω”. Αλλο Γιάννης Ρίτσος κι άλλο Μιθριδάτης»…
Ανεμογεννήτριες δεν πρέπει να μπουν σε βουνά ή κατοικημένα νησιά διότι ενοχλούνται οι άνθρωποι. Δεν πρέπει να μπαίνουν σε ακατοίκητα νησιά διότι ενοχλούνται τα ερπετά και πτηνά…
Τμήματα ΑΕΙ και νοσοκομεία αδειανά μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικοί παραγοντίσκοι…
Η κρατική αεροπειρατεία που διέταξε ο Αλεξάντερ Λουκασένκο δείχνει ότι οι δικτάτορες δεν είναι απειλή κατά των ανθρώπων μόνο εντός των συνόρων. Μπορούν να είναι απειλή και στην Αθήνα.
Εκτός από τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, υπάρχουν και τα δικαιώματα εκείνων που τους πληρώνουν.
Ακόμη κι εκείνοι που διατυμπάνιζαν ότι «το κράτος δεν είναι η λύση, το κράτος είναι το πρόβλημα» παρήγαγαν θηριώδη ελλείμματα.
Greece+ marks a step forward. OK, it’s neither full nor perfect. But like all proposed plans, it serves as a platform for debate.
Ποια ακριβώς μπορεί να είναι η αίσθηση απειλής, όταν μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει;
Σύμφωνοι! Να μπουν πρόστιμα και να μαλώσουμε τους νέους για τα κορωνοπάρτι. Οι κορωνοσυνάξεις των σεβασμιωτάτων υπόκεινται σε άλλο νόμο;
Το ««Ελλάδα +» είναι ένα βήμα μπροστά. Δεν είναι τέλειο, ούτε πλήρες. Οπως όλα τα προγράμματα αποτελεί πρόταση προς συζήτηση…
Εκεί, «στου φεγγαριού τη χάση» συγκρούονται τα οράματα της Αριστεράς με την πραγματικότητα των εργαζομένων που λέει ότι υπερασπίζεται.
Η Ιστορία φτιάχνεται κυρίως με αποτυχίες, ασχέτως αν γράφεται με τις επιτυχίες.
Η θλιβερή πραγματικότητα για τον εμβολιασμό των υγειονομικών δεν χρειάζεται στατιστικούς καλλωπισμούς από την πολιτική ηγεσία.
Η οριακή χρησιμότητα της αυστηρότητας των ποινών βαίνει μειούμενη κι από ένα σημείο και μετά γίνεται μηδενική.
Το να δηλώσει ένας πολιτικός ότι ο αντίπαλος σε κάποιο θέμα είχε δίκιο, αποτελεί πρόοδο για τη χώρα.
Δυστυχώς δεν έχει ξεκινήσει ακόμη η συζήτηση για να διαμορφωθεί κάποια θεωρία δικαιωμάτων, υγειονομικού –ας πούμε– τύπου.
