Το αποκαλυπτικό και με πολλά ντοκουμέντα ρεπορτάζ της «Αυγής», όχι μόνο δεν αποδεικνύει ότι ο κ. Φουρθιώτης ήταν «αγαπημένο παιδί του Μαξίμου», αλλά δείχνει το ακριβώς αντίθετο.
Δεν πρέπει να συγχέουμε τη μειούμενη αξιοπιστία με την καλλιεργούμενη εχθρότητα προς τα ΜΜΕ, κάτι που είδαμε στις ΗΠΑ επί Τραμπ και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα ζήτημα αυτονόμησης της γραφειοκρατίας σε σχέση με τις πολιτικές επιλογές.
Πώς φτάσαμε σε σημείο να δολοφονούνται ή να απειλείται η ζωή δημοσιογράφων;
Στα θέματα υγείας και περίθαλψης, η χώρα μας παρουσιάζει διαχρονικές στρεβλώσεις.
Γιατί παραπονιόμαστε για την τυπολατρία και γραφειοκρατία στο Δημόσιο αν οι λειτουργοί του είναι δικαστικώς υπόλογοι για «γνώμη και ψήφο»;
Μια τέτοια παράλογη διάταξη πρέπει να υπάρχει διότι η περιστολή της ελευθερίας του λόγου έχει πολλά ποδάρια, με μεγαλύτερο αυτών τη Δικαιοσύνη.
Η επιστημονική απάντηση στις επιδημίες είναι το «εύκολο» κομμάτι.Οι μεγαλύτερες δυσκολίες που υπάρχουν είναι να δοθεί η κοινωνική απάντηση στο αναπόφευκτο κακό.
Είναι εντυπωσιακό ότι σε μια χώρα με το υψηλότερο ποσοστό καπνιστών στην Ευρώπη να συζητείται σοβαρά η πιθανότητα θρόμβωσης που εμφανίστηκε μία φορά σε κάθε εκατομμύριο εμβολιασμών.
Όταν η ανυπακοή, διακηρυγμένη ή μουλωχτή, γίνεται κανόνας, δεν υπάρχει κυβερνητικό μέτρο που μπορεί να την ανακόψει.
Είναι απορίας άξιον πώς, με τόση διδαχή περί κοινωνίας, εμφανίζεται τέτοιο μέγεθος γαϊδουριάς ως προς τους πιο ευάλωτους.
Από τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας, τα Συντάγματα κ.ά., προκύπτει ότι η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν απλώς φιλελεύθερη, ήταν ριζοσπαστική φιλελεύθερη.
Τα tweets της κυβερνητικής εκπροσώπου αποδεικνύουν ότι δεν χαριζόταν σε κανέναν· ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε στη Ν.Δ.
Η Αριστερά και τα επικοινωνιακά της παραφερνάλια όχι μόνο δεν αλλάζουν γνώμη, αλλά ούτε καν θέμα.
Πανδημία έχουμε και είναι η χαρά του πολιτικού συστήματος να ξοδεύει ό,τι έχουμε και προπαντός όσα δεν έχουμε και θα φορτώσουμε στο χρέος.
Μεταφυσικά/συναισθηματικά χαρακτηριστικά έχουν αποκτήσει και οι ποικιλώνυμοι «αγώνες» κι ας μην έχουν τη δισχιλιετή παράδοση της χριστιανικής θρησκείας.
Η ελληνική πολιτεία πρέπει να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, ότι η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι για συμμορίες.
Ο ιδιότυπος, διά της λάσπης, εκβιασμός που συνεχίζει να κάνει στους δημοσιογράφους το «σύστημα Κουμουνδούρου».
Ένα εντυπωσιακό στοιχείο είναι το γεγονός ότι η εμπρηστική διαμαρτυρία σώπασε μόνον ένα μήνα μετά τον θάνατο τριών ανθρώπων στις 5 Μαΐου του 2010.
Ο Σαρλ Μισέλ θα μπορούσε να ακολουθήσει την παλιά («σεξιστική», λένε κάποιες τώρα) δυτική παράδοση που θέλει να κάθονται πρώτα οι κυρίες και μετά οι άνδρες.
