Προς τι, λοιπόν, το πυροτέχνημα περί «δημοσιονομικού κόφτη»; Και αν υπερψηφιζόταν, πώς θα λειτουργούσε αυτός;

Ο υπουργός Μετανάστευσης εκτός από πορίσματα χωρίς στοιχεία, εκδίδει και δικαστικές αποφάσεις δίχως δίκη;

Το σόου στην Άγκυρα ήταν χρήσιμο διότι, κατά κάποιον τρόπο, οπτικοποιήθηκε η σύνθετη πραγματικότητα που διέπει τις διεθνείς σχέσεις.

Πέρασαν τέσσερις αναθεωρήσεις, πάμε για την πέμπτη και μπορεί στην εκατοστή να ξυπνήσουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις για να ζητήσουν την αναθεώρησή του.

Ο εκνευρισμός μάλλον οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση συνελήφθη (για μία ακόμη φορά) ψευδόμενη σχετικώς με το τραγικό δυστύχημα στη Χίο.

Δεν υπάρχει το δίλημμα «ή υπουργικό συμβούλιο ή πλήρως αυτονομημένη από τη λαϊκή κυριαρχία Δικαιοσύνη».

Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η συναίνεση είναι σαν την εμπιστοσύνη. Δεν παραδίδεται, κερδίζεται.

Aπό πότε χρειάζεται «πρόσκληση» για να επισκεφθεί οιοσδήποτε, οποιονδήποτε σε ελληνικό νοσοκομείο, ώστε να πάνε «απρόσκλητα» τα μέλη της ΜΚΟ στην Χίο;

Οπως «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» (Σάμιουελ Τζόνσον), έτσι και το Λιμενικό αποτελεί σε αυτές τις περιπτώσεις «το τελευταίο καταφύγιο των ανεπαρκών».

Το θέμα δεν είναι να περάσουμε από την ελεγχόμενη από κάθε κυβέρνηση σε ανέλεγκτη από κάθε θεσμό Δικαιοσύνη.

Οι περιορισμοί του χρόνου παραμονής ενός προσώπου στην εξουσία δεν γίνονται για λόγους κύρους των θεσμών, αλλά υπό τον φόβο της κατάχρησης εξουσίας.

Ο πρωθυπουργός νιώθει τον αχό της κοινωνίας, η οποία οργίζεται διότι, ενώ αυστηροποιούνται όλες οι ποινές για τυχόν μικροαδικήματα των πολιτών, για τα πιθανά μεγάλα αδικήματα των πολιτικών η Δικαιοσύνη είναι ανίσχυρη να επιβάλει ακόμη και ελαφρές ποινές.

«Και ο άγιος αντιπολίτευση θέλει». Οι θεσμικές εκτροπές του παρελθόντος φρέναραν από μια συγκροτημένη αντιπολίτευση, από τη Δικαιοσύνη που έκανε το καθήκον της, και ΜΜΕ που είχαν φωνή.

Πως το άρθρο 74 του Συντάγματος πάει διά της πλαγίας στον κάλαθο των αχρήστων, η καλή νομοθέτηση περίπατο και όλοι ψάχνουμε τι στην ευχή ψηφίστηκε.

«Το κεντρικό κράτος δεν είναι η λύση, αλλά είναι το πρόβλημα».

Το σκανδαλώδες άρθρο 109, που στα μουλωχτά εμβόλισε ο κ. Φλωρίδης για την συνεπιμέλεια δεν ετέθη ποτέ προς διαβούλευση.

Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: η βαθιά περιφρόνηση της κυβέρνησης στο δίκαιο και στους θεσμούς ή το επικοινωνιακό παίγνιο με το οποίο καλύπτεται η περιφρόνηση.

Γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη;

Κάθε λαϊκισμός λειτουργεί σαν μαύρη τρύπα στο πολιτικό σύστημα, που ελκύει όλα όσα περιστρέφονται γύρω του.

Τα συστήματα ελέγχου –και στην πολιτική– έχουν ένα εύρος λειτουργίας. Είναι φτιαγμένα για να αντιδρούν σε μικρές παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό.