Το κράτος δεν επιστρέφει, επειδή δεν έφυγε ποτέ. Ηταν εδώ και διογκωνόταν.

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι η επιστροφή σε ένα παρωχημένο παρελθόν με την απόσυρσησ του βιβλίου της κ. Έρσης Σωτηροπούλου «Ζικ – ζακ στις νερατζιές». Είναι η έλλειψη λογικής που διέπει μια δικαστική απόφαση.

Οι ελληνικές υποθέσεις ντόπινγκ δεν διακρίνονται μόνο από το θράσος που τις συνοδεύει, σαν αποκαλύπτονται. Διακρίνονται και από την ιδεολογική ντόπα που τις στηρίζει. Μια εθνικολαϊκή αντίληψη που θέλει τη μικρή (για το τίμια το συζητάμε) Ελλάδα να πρωταγωνιστεί στα γήπεδα της οικουμένης.

Βαδίζουμε λοιπόν σε ένα ιδιότυπο «σοσιαλισμό της γνώσης», όπου ο καθένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και θα παίρνει σύμφωνα με τις ανάγκες του;

Κάνει ένα μεγάλο λάθος στην τακτική της η Αριστερά. Τρομάζει τους λαούς. Με τις μεσσιανικές της προφητείες περί κατάρρευσης των πάντων φοβίζει τους πολίτες. Με αποτέλεσμα αυτοί να καταφεύγουν στον συντηρητισμό.

Η οικολογία για πολλούς είναι μια μόδα που οφείλουν να την ακολουθούν άλλοι.

The strange thing isn’t the revival of myths about Henry Kissinger and the Greek language referred to by Pantelis Boukalas (commentary of April 15 in Kathimerini). What is even stranger is the ease with which they are revived, not only in coffee houses but in the major media, and even in…

Στην Ελλάδα οι μύθοι παραμένουν ζωντανοί όχι μόνο διότι αναπαράγονται χωρίς έλεγχο. Κυρίως διότι δεν υποβάλλονται σε ένα στοιχειώδες τεστ λογικής. Oλα γίνονται πρόχειρα. Ακομη και ο δημόσιος διάλογος…

H συνομωσιολογία του ΚΚΕ με τις μειονότητες…

Οι περισσότεροι που μίλησαν στην κεντρική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισαν να είναι ευχάριστοι και γι’ αυτό αδιάφοροι για το μέλλον της κυβέρνησης και του τόπου. Ο κ. Πέτρος Τατούλης αποφάσισε να είναι χρήσιμος.

Oι πεινασμένοι των πρώην κομμουνιστικών χωρών απέκτησαν πλούτο κι έχουν πλέον ένα κομμάτι ψωμί να φάνε. Ακόμη χειρότερα: καταναλώνουν και κρέας μια φορά την εβδομάδαμε αποτέλεσμα να αυξάνονται οι τιμές των τροφίμων.

Στην Ευρώπη των 25 το κράτος μεγαλώνει. Δεν μικραίνει όπως θέλουν οι θεωρίες περί του «καταραμένου νεοφιλελευθερισμού».

Η λογική της απαγόρευσης είναι διάχυτη σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δεν αρέσει στον ΛΑΟΣ να τον αποκαλούν «ακροδεξιό», απειλεί διά δικαστικών μηνύσεων. Δεν αρέσει στις άλλες φοιτητικές παρατάξεις να κατεβαίνει η νεολαία του ΛΑΟΣ σε εκλογές, απαγορεύουν «δημοκρατικά» την κάθοδο του ΦΟΣ στις εκλογές.

Το υλικό που συγκεντρώνει το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο είναι πολύτιμο. Τόσο πολύτιμο που πρέπει να εφεύρουμε τρόπους για να χρησιμοποιηθεί, όσο το δυνατόν περισσότερο. Πρέπει να το παραδώσουμε χωρίς εμπόδια στη νέα γενιά.

Το πρόβλημα στην λειτουργία των ΜΜΕ σήμερα δεν είναι η ελευθερία τους, αλλά η θεσμισμένη λογοκρισία. Αυτή επιτρέπει την αναπαραγωγή της κατεστημένης ασυδοσίας, αλλά πνίγει και τις νέες ιδέες και αντιλήψεις που αναγκαστικά όλες ξεκινούν ως περιθωριακές και πολλές φορές αιρετικές.

Η ελευθερία διακίνησης των επιστημονικών ιδεών κινδυνεύει. Οχι από την αστυνομία, όπως φοβούνται κάποιοι, αλλά από τα άκρα του πολιτικού συστήματος.

Για τους νεοσυντηρητικούς ισχύει στο ακέραιο αυτό που κάποτε ειπώθηκε για τον Ρίτσαρντ Νίξον: «Αν δύο λάθη δεν κάνουν το σωστό, δοκιμάζουν τα τρία».

Θα περισσέψουν οι οιμωγές για το ντόπινγκ. Θα ακούσουμε υπουργούς και τον πρωθυπουργό να μας λένε ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» και τελικά δεν θα γίνει τίποτε. Πού το ξέρουμε; Κοιτάμε τέσσερα χρόνια πίσω…

Αυτή τη στιγμή μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος κατά των χρηστών πνευματικών έργων από αδηφάγες εταιρείες που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Ποινικοποιούν κάθε χρήση πνευματικών έργων, σ’ αυτή τη φάση για να δώσουν το παράδειγμα κι αργότερα για να πληρώνονται.

Γιατί στην Ελλάδα εθνικό θέμα είναι μόνο ό,τι συνιστά απειλή, ή ό,τι κατασκευάζεται ως απειλή και όχι π.χ. το άνοιγμα της οδού Λήδρας;