Οι αμυντικές δαπάνες είναι μια μαύρη τρύπα της οικονομίας αλλά και του δημοκρατικού ελέγχου. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης μερικά δισ. ευρώ τα χρειάζονται όλοι. Πρώτοι απ’ όλους, όμως, εμείς.
Η νομιμότητα, δεν είναι συνάρτηση του πολιτικού κλίματος. Πρέπει να επιβάλλεται ανεξαρτήτως συνθηκών.
Η ανομία τροφοδοτείται από το δόγμα δεν πειράζουμε κανένα, ακόμη και αν σπάει, ακόμη και αν καίει, τροφοδοτείται και από το αντίθετό του: Ξυλοκοπούμε αδιακρίτως και ειδικά τους συλληφθέντες.
Η εσχατολογία έχει γίνει μόνιμη επωδός των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οχι μόνο των ελληνικών…
Πρόβλημα ελεύθερης διακίνησης των ιδεών δεν υπάρχει ούτε εκτός των πανεπιστημίων. Το μόνο πρόβλημα που έχουμε είναι η ελεύθερη μετακίνηση των κουκουλοφόρων εντός και εκτός πανεπιστημίων.
Το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια, αλλά τόσοι πρόθυμοι θύτες της αλήθειας για το μεσανατολικό, που υπάρχουν στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν ούτε στα παλαιστινιακά εδάφη.
Aυτοί που μπήγουν τις γοερότερες κραυγές για τη σκληρή πολιτική του Ισραήλ είναι οι κήρυκες της σκληρής πολιτικής απέναντι στον «Δαβίδ» της δικής μας διαμάχης, απέναντι στην ακατονόμαστη βόρειο γείτονά μας.
Diamantis Mantzounis, 21 years old, a rookie policeman. As you read these words, he is fighting for his life. All he probably wanted to do was get through his shift and get some rest, go out with his friends, see his girlfriend and check in with his parents to say that he was OK. Instead, he is…
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από περίτεχνες ανακοινώσεις και μεγάλα λόγια. Υπάρχει ιδεολογικό μερτικό στην ευθύνη γι’ αυτήν την δολοφονική απόπειρα.
Greece’s problem is not an absence of leaders who offer magical solutions, it is the weakness of its democracy to teach society how best to learn from crisis.
Αν μια χώρα θεωρείται δυστυχισμένη επειδή χρειάζεται ήρωες, τότε τι είναι μια χώρα που χρειάζεται ηγέτες;
Πώς γίνεται να είναι ωριμότερος ο λαός των 10.000-100.000 ανθρώπων που κατεβαίνουν στους δρόμους από τα 2-3 εκατομμύρια που ψηφίζουν κάποιο γόνο πολιτικής οικογένειας;
Mε αγώνες κατακτώνται τα δικαιώματα, αλλά με αγώνες που αλλάζουν τους νόμους και όχι με αγώνες που επιλεκτικά τους καταπατούν.
Eπείγει η διατύπωση του αιτήματος. Οι νεφελώδεις και αλατισμένες με ποίηση διακηρύξεις για την «λάβα της οργής των νέων» είναι χρήσιμες στη λογοτεχνία, αλλά δεν βοηθούν την πολιτική, η οποία πάντα καταλήγει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων.
«Εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές» γράφουν κάποια πανό, και αυτό το σύνθημα μεταμφιέζεται σε επιχείρημα στον δημόσιο διάλογο. Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσει κάποιος είναι, γιατί το ένα να αποκλείει το άλλο.
Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα.
Υπάρχει μια σχιζοφρενική στάση της διαμαρτυρίας σε σχέση με τις δημόσιες υποδομές. Από τη μια διαμαρτυρόμαστε (και ορθώς) ότι δεν είναι αρκετές και από την άλλη, καταστρέφουμε εκείνες τις λίγες που υπάρχουν.
Ακομη και η εξέγερση ενάντια σε άδικους νόμους πρέπει να έχει τους κανόνες της.
Συγκλονιζόμαστε πολύ και κανείς δεν έχει τον χρόνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Αν αλλάζαμε λίγο κάθε φορά που συγκλονιζόμαστε πολύ, σίγουρα δεν θα φτάναμε ώς εδώ.
Η ελληνική κοινωνία είναι σε φάση μετάβασης, όπως θα έγραφε ο Τόμας Κουν, σε φάση «κλονισμού της φυσιολογικής δραστηριότητας» αφήγησης του κόσμου. Γι’ αυτό κάθε εξήγηση είναι δεκτή. Αλλά ταυτοχρόνως πρόωρη και μερική.
