Στον ΣΥΡΙΖΑ επένδυσαν μόνο στην ανερμάτιστη γκρίνια χωρίς να επεξεργαστούν πότε προτάσεις για τη λύση των προβλημάτων.
Στην Ελλάδα αιρετικό θα ήταν να ανεβάσει το Εθνικό ένα έργο για τα θύματα του Σ. Ξηρού.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνθηματολογική τύφλα, που οδηγεί τη χώρα από καταστροφή σε καταστροφή.
Είναι εκπληκτικό ότι το τελετουργικό των γενικών απεργιών (2-3 γίνονται κάθε χρόνο) είναι σαν τη Θεία Λειτουργία. Δεν αλλάζει σχεδόν στο παραμικρό.
Ακόμη κι αν αποφασίσει κάποιος να βάλει τα λεφτά του στη χώρα, πάντα θα υπάρχει ένας Σκουρλέτης ή ένας Γαλιατσάτος για να τον διώξει.
Η κυβέρνηση δεν θέλει να καταπολεμήσει τη διαπλοκή αλλά να την κάνει δική της και να αυξήσει τα ανταλλάγματα.
Ο πολλαπλασιασμός των μηχανισμών αναδιανομής αυξάνει το κόστος της διά της γραφειοκρατίας.
Ζενέ, κρατικές επιχορηγήσεις, πρωτοποριακή τέχνη.
Τάσος Γιαννίτσης: Ανάπτυξη χωρίς λύση του ασφαλιστικού δεν υπάρχει.
Η πολιτική του «άστο γι’ αργότερα» και του «έλα μωρέ τώρα» στην οικονομική και την προσφυγική κρίση.
Το πρόβλημα με το Εθνικό δεν είναι ότι ανέβασε κείμενα του Σάββα Ξηρού, αλλά πως τα ανέβασε…
… και τα εμέσματα της Κουμουνδούρου στο Ταε-Κβο-Ντο.
Ο εθνικολαϊκισμός βρίσκει πάντα τρόπους να τραυματίζει την δημοκρατία…
Από την εποχή της δημοκρατικής ευγένειας του αείμνηστου Γεωργίου Ράλλη που δεν ήθελε «ου» για τον μεγάλο του πολιτικό αντίπαλο Ανδρέα Παπανδρέου, περάσαμε στην εποχή που ένα κόμμα ρίχνει στην βορά των αφιονισμένων δημοσιογράφους για να τους γιουχάρουν.
Είναι καιρός να λειτουργήσει η Δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα.
Ουδείς αντιπολιτεύτηκε τόσο πρόχειρα -σαν να μην υπάρχει αύριο- και ίσως γι’ αυτό κανείς δεν κυβέρνησε τόσο καταστροφικά.
Ο κατάλογος των αιτημάτων τους εμπεριέχει άδικα που καρπώνονται εκβιάζοντας το κοινωνικό σύνολο.
…οι τραμπούκοι που διέλυσαν για δεύτερη φορά τον διάλογο για την Παιδεία του Νίκου Φίλη.
Αυτό που άλλαξε δραματικά το πολιτικό σκηνικό ήταν η βάση της Νέας Δημοκρατίας.
Είναι πολλά χρόνια τώρα που η Αριστερά εγκατέλειψε την πολιτική και το έριξε σε μια κοσμικού τύπου θεολογία.
