Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει το παραμικρό σχέδιο οικονομικής πολιτικής· παλαιάς ή νέας.

Εκατομμύρια χαμένες εργατοώρες για την απλή κατάθεση πινακίδων…

Με τον φόρο στις συναλλαγές η κυβέρνηση εμφανίζεται και πάλι όμηρος των συνθημάτων της.

Η κυβέρνηση από τη μία ποινικοποιεί τον απεχθή πολιτικό λόγο και από την άλλη αποποινικοποιεί πράξεις που –ενδεχομένως– έχουν πολιτικά κίνητρα.

Από το υβρίδιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφυγαν οι ιδεοληπτικοί και κυριάρχησαν οι ρουσφετολόγοι.

Μετά 11 μήνες και 50 δισ. κόστος ανακάλυψε (επιτέλους) την συνέργεια κράτους-επιχειρήσεων.

Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς που σβήνει μέσα σε χαρακτηρισμούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει πάλι την φάμπρικα των επιδομάτων στο Δημόσιο…

Νεοδημοκράτες που αναπαράγουν την άλογη προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Φαίνονται καθαρά τα δύο μεγάλα μέτωπα, τα οποία προϋπήρχαν στην ΝΔ: το συντηρητικό, που θα εκφράσει ο κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης, και το φιλελεύθερο, εκσυγχρονιστικό που εκφράζει ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης.

Το «παράλληλο πρόγραμμα» της κυβέρνησης ήταν ένα μάτσο διευθετήσεις.

Και τα μεγάλα ψέματα της κυβέρνησης για το PSI.

Αφού το Ελληνικό δεν μπόρεσε να αξιοποιηθεί θα γίνει καταυλισμός προσφύγων.

Σε μια δημοκρατία μόνο οι απαγορεύσεις του κράτους χρειάζονται αιτιολόγηση.

Καλοδεχούμενη η αυτοκριτική του Α. Τσίπρα για το πρώτο 7μηνο, αρκεί να μην αργήσει η επόμενη…

…μπορεί να τα υπονομεύει το Κίνημα.

Πάντα υπάρχουν αντιδράσεις για τους μικροκομματικούς διορισμούς που κάνουν οι κυβερνήσεις.

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η αριστεροσύνη της. Δεν είναι καν οι δεξιές εθνικολαϊκιστικές αποχρώσεις που δίνει ο μικρότερος εταίρος της. Είναι ότι πορεύεται χωρίς σχέδιο σε όλα.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει τον αντιδημοκρατικό του κατήφορο και στην Ειδομένη.

Άλλα τα μάτια του δημοσίου και άλλα του ιδιωτικού…