Από την εποχή της δημοκρατικής ευγένειας του αείμνηστου Γεωργίου Ράλλη που δεν ήθελε «ου» για τον μεγάλο του πολιτικό αντίπαλο Ανδρέα Παπανδρέου, περάσαμε στην εποχή που ένα κόμμα ρίχνει στην βορά των αφιονισμένων δημοσιογράφους για να τους γιουχάρουν.

Είναι καιρός να λειτουργήσει η Δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα.

Ουδείς αντιπολιτεύτηκε τόσο πρόχειρα -σαν να μην υπάρχει αύριο- και ίσως γι’ αυτό κανείς δεν κυβέρνησε τόσο καταστροφικά.

Ο κατάλογος των αιτημάτων τους εμπεριέχει άδικα που καρπώνονται εκβιάζοντας το κοινωνικό σύνολο.

…οι τραμπούκοι που διέλυσαν για δεύτερη φορά τον διάλογο για την Παιδεία του Νίκου Φίλη.

Αυτό που άλλαξε δραματικά το πολιτικό σκηνικό ήταν η βάση της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι πολλά χρόνια τώρα που η Αριστερά εγκατέλειψε την πολιτική και το έριξε σε μια κοσμικού τύπου θεολογία.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν καμιά ανάγκη να διαβάσουν, να επεξεργαστούν θέσεις, να εκτείνουν έστω τη μαρξιστική ανάλυση στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Η χώρα έχει πικρή εμπειρία από έκτακτες νομοθεσίες για αντιμετώπιση διαφόρων κινδύνων.

Η εκλογή από την βάση -κι αυτό έχει σημασία- του εγγράμματου και κοσμοπολίτη κ. Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ένα πρώτο σημάδι της αλλαγής πορείας που κάνει η ελληνική κοινωνία.

Δεν είναι μόνο η έλλειψη εμπειρίας διοίκησης, ούτε η ακόρεστη πείνα για εξουσία, που οδηγεί τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε υπερσυγκεντρωτισμό.

Ομως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το 2015 ήταν έτος βίαιης ωρίμανσης· όχι του ΣΥΡΙΖΑ που ήλπιζε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αλλά της ελληνικής κοινωνίας.

Τα «καλά μυαλά» είναι τα σύγχρονα μυαλά και ουχί τα σκουριασμένα.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει το παραμικρό σχέδιο οικονομικής πολιτικής· παλαιάς ή νέας.

Εκατομμύρια χαμένες εργατοώρες για την απλή κατάθεση πινακίδων…

Με τον φόρο στις συναλλαγές η κυβέρνηση εμφανίζεται και πάλι όμηρος των συνθημάτων της.

Η κυβέρνηση από τη μία ποινικοποιεί τον απεχθή πολιτικό λόγο και από την άλλη αποποινικοποιεί πράξεις που –ενδεχομένως– έχουν πολιτικά κίνητρα.

Από το υβρίδιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφυγαν οι ιδεοληπτικοί και κυριάρχησαν οι ρουσφετολόγοι.

Μετά 11 μήνες και 50 δισ. κόστος ανακάλυψε (επιτέλους) την συνέργεια κράτους-επιχειρήσεων.

Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς που σβήνει μέσα σε χαρακτηρισμούς.