Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χάθηκε και το κεκτημένο της στοιχειώδους σοβαρότητας στην εξωτερική πολιτική.
Ας ευχηθούμε πως στην Ουάσιγκτον κατάλαβαν την γελοιότητα αυτής της κυβέρνησης, όμως εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά και σε θεσμικό και σε διπλωματικό επίπεδο.
Πώς δεν θα «αναπαραχθεί το αναποτελεσματικό και πελατειακό κράτος» αν δεν αξιολογηθεί το υπάρχον Δημόσιο, για να δούμε ποιες από τις διαδικασίες είναι αναποτελεσματικές και έχουν στόχο τους πελάτες;
Βουνά απορριμμάτων, δυσωδία, και πυρκαγιές στην Κέρκυρα, όπου ο αντιμνημονιακός δήμαρχος «θα μάζευε τα σκουπίδια αλλιώς».
Τίποτε στη ζωή δεν είναι ακίνδυνο και τίποτε δεν είναι τσάμπα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτα οικολόγοι και οικολογούντες που μετατρέπουν το κίνημα σε μια στείρα άρνηση κάθε οικονομικής προόδου.
… αφορά τις συντάξεις. Οι μόνοι που δεν μιλούν είναι αυτοί που θα πληρώσουν. Οι νέοι μοιάζει να μην ενδιαφέρονται και οι πιο αδύναμοι δεν έχουν φωνή.
Σε έναν άλλο κόσμο που δεν έγινε εφικτός, δεν θα υπήρχαν κερδοσκόποι. Οι επενδυτές θα έτρεχαν να χάσουν τα λεφτά τους μόλις άκουγαν για κρατικιστικά οράματα και σοσιαλιστικές φαντασιώσεις.
Είναι τόσο ανάλγητοι, που δεν εκτίμησαν ότι ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης ανέλαβε την εποπτεία των τραπεζών.
Η διπλωματία είναι μονοπώλιο της κυβέρνησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε μυστική ούτε φανερή. Μπορούν να λένε τις απόψεις τους σε καφετέριες ή μπαλκόνια, αλλά μέχρι εκεί.
Κόσμος μπαινοβγαίνει στην Επιτροπή Πόθεν Έσχες στην οποία καταθέτει δηλώσεις το 2% του ελληνικού πληθυσμού.
Η τοπική διαφθορά δεν τιμωρείται τοπικά όχι επειδή χάνεται σε γραφειοκρατικά γρανάζια, όπως γίνεται στα υπουργεία, αλλά διότι οι πολίτες ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τα λεφτά των άλλων.
Η αβαθής Αριστερά, που έγινε κυρίαρχη σε αυτόν τον τόπο, απαντά στα υπαρκτά προβλήματα με φανταστικούς ταξικούς πολέμους.
Αντίβαρο στη φαντασιακή θέσμιση του κράτους, όπου όλα τα προβλήματα λύνονται πατώντας κάποια νομικά κουμπιά, είναι τα εργαλεία της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου.
Όσο για τα δικά μας δημοψηφίσματα, ας δείξουμε λίγο συγκράτηση. Ή έστω ας διδαχθούμε κάτι από το τελευταίο…
Στο «Ταμείο Συνοχής» για τους μειονεκτικούς Δήμους υπάρχει πεδίον αντιπαράθεσης λαμπρόν μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, όχι για το αυτονόητο που το έχει κάνει όλη η Ευρώπη.
Dejà vu… Ένα ακόμη άχρηστο οργανισμό του Δημοσίου φτιάχνει η κυβέρνηση.
Μια ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ με ύφος ιδιοκτήτη…
Η υπερπατριωτική παρέα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στρίμωξε τη χώρα αλλά και τη Νέα Δημοκρατία στη γωνιά του Μακεδονικού, όπως ακριβώς έκανε και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
…ήταν απλώς ο ανίδεος υπουργός που νόμιζε ότι από το κέντρο της Αθήνας ήλεγχε όσα γίνονταν στην Πλατανιά.
Ενα δίκαιο και παραγωγικό φορολογικό σύστημα θα μηδενίσει την υπερφορολόγηση των πρωτογενών κερδών και από κει και πέρα άπαντες θα είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και στην εφορία.
