Όταν ήμασταν υποψήφιοι θεωρήσαμε την ανάληψη των «Ολυμπιακών Αγώνων» εθνική υπόθεση. Έχουμε το κακό χούι σ’ αυτή τη χώρα να μην συζητούμε ποτέ τις εθνικές υποθέσεις. Ή έστω εκείνες που βαφτίζονται ως τέτοιες.
Η χώρα διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα βελούδινο αυταρχισμό. Όλο και περισσότερα πράγματα απαγορεύονται. Έτσι, χωρίς σκέψη και προηγούμενη συζήτηση. Χειρότερα: χωρίς αντιστάσεις.
Αποδείχθηκε ότι τα συμπαρομαρτούντα των απαγορεύσεων κοστίζουν πολύ περισσότερο στο σύνολο, απ’ ότι η ελεύθερη επιλογή.
Σε μια χώρα όπου βρίζουμε το δημόσιο ανησυχούμε για τον ιδιωτικό τομέα. Ενώ μας ληστεύουν στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ, ανησυχούμε για τις υπερβολές της ιδιωτικής ασφάλισης.
Ο όρος «κάποιος» πρέπει να βρίσκεται ψηλά στο «τόπ – 10» των πλέον χρησιμοποιούμενων λέξεων στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ειδικά όταν συνοδεύεται από τη λέξη «κέντρο»
Αυτή η χώρα έχει άλλο μέλλον από κείνο που έδειξε η έρευνα του ΕΚΚΕ. Αρκεί να βάλουμε όλοι το λιθαράκι μας και να φτιάξουμε αυτό το μέλλον…
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά ασθενεί βαρύτατα. Η ασθένεια της έχει να κάνει με τα δύο μέτρα και σταθμά που ακολουθούμε σε όλα τα θέματα. Θέλουμε τα πάντα, χωρίς το κόστος τους.
Νόμος είναι το δίκιο των εργαζόμενων στην «Ολυμπιακή», οι οποίοι φέτος υπέστησαν την φοβερή θυσία να μην πάρουν την ετήσια άδειά τους τον Αύγουστο!
H χώρα μας κατέχει την θλιβερή τρίτη θέση στην Eυρώπη σε κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών από εφήβους.
Στην Ελλάδα πετύχαμε το μεγαλειώδες. Την εξάλειψη του δόλου…
Μια χώρα που θα χάσει τα επόμενα χρόνια και την μόνη εναπομείνασα βιομηχανία -εκείνη του τουρισμού- και θα μείνει με την απορία «μα, τι κάνει τελικά το κράτος;»
Η δημοσκόπηση της V-PRC αποκαλύπτει ότι ελάχιστοι πολίτες ζητούν από την κυβέρνηση να θέσει σε προτεραιότητα αυτά που είναι βασική δουλειά του κράτους. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών ζητά προστασία…
Χθες, το τραγικό για τη χώρα ήταν τα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Σήμερα, το τρομαχτικό είναι η διαπίστωση πως αύριο θα ξεχάσουμε.
Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν και τα τροχαία. Και καλά ήταν τα περί «εθνικής ανεξαρτησίας», αλλά αν έφτιαχναν και καμιά «εθνική οδό», θα ήταν καλύτερα…
Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…
Στην Ελλάδα η «δημόσια ανυπακοή» σημαίνει να είναι «δημόσια», να είναι «ανυπακοή», αλλά ουδείς από τους ασκούντες να πληρώσει το τίμημα.
Η εγκληματικότητα αποτελεί μάστιγα για κάθε σύγχρονη κοινωνία. Είναι ίσως ένα από τα τιμήματα που πληρώνει κάθε κοινωνία που αρχίζει να ευημερεί.
Οι εκκλήσεις για απαγορεύσεις προκύπτουν από παντού. Όλοι ζητούν να απαγορευτεί κάτι -καθείς ανάλογα με τα γούστα του- και κάποιοι μάλιστα το πετυχαίνουν.
Πιθανότατα να έχουν γίνει οξύτερα τα καιρικά και τα γεωλογικά φαινόμενα, αλλά πρέπει να μπουν στις σωστές τους διαστάσεις. Και κυρίως να θυμηθούμε κάποιους άλλους παράγοντες οι οποίοι διογκώνουν το φαίνεσθαι της πραγματικότητας.
Η Ελλάδα που φοβάται («αντιστέκεται», το ονομάτισαν οι αριστεριστές) συρρικνώνεται ταχύτατα. Η Αριστερή δαιμονοποίηση κάθε διεθνούς θεσμού -φυσικά μόνο εκείνων που δεν ανήκαν στο ανατολικό μπλοκ- υποχωρεί σε βαθμό γραφικότητας.
