Πως θα αντιδρούσε το σύστημα αν σε ένα από τα πολλά νυχτερινά κέντρα που λειτουργούν χωρίς άδεια συνέβαινε μια τραγωδία;

Η Ελλάδα ευνοήθηκε από τις αλλαγές που ο δεξιός και αριστερός συντηρητισμός ελεεινολογούσε.

Σ’ αυτή τη χώρα που πνίγεται από τον κρατισμό όλοι ανησυχούν για τα δεινά του ανύπαρκτου νεοφιλελευθερισμού.

Οι καταλήψεις έχουν καταντήσει η τυραννία ενεργητικών μειοψηφιών σε βάρος της αδιάφορης πλειοψηφίας.

Το χρονικό της Εθνικής Οδού: Πως με μια βροχή κόβεται η χώρα στη μέση.

Υπάρχει ένα δέος στην ελληνική κοινωνία σχετικά με τις κινητοποιήσεις για κάθε αίτημα. Κάθε αντίδραση θεωρείται περίπου ιερή.

Τα κινήματα στην Ελλάδα παλεύουν για όσα έχουν επιλυθεί. Απαντούν ακόμη στις προκλήσεις της μεταδικτατορικής εποχής.

Η μεγάλη ζήτηση και η χαμηλή νόμιμη προσφορά γης δημιουργεί υπεραξίες και ευκαιρίες διαφθοράς.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νόμου που να τιμωρεί τη «σεξουαλική παρενόχληση» ή τη «συζυγική βία», αλλά η μη εφαρμογή όλων των προηγούμενων νόμων που τιμωρεί τις πράξεις. Ασχετα αν αυτές δεν έχουν καινοφανή και μεταμοντέρνα ονόματα.

Κάθε φορά που ιδιώτες πατούν τα «ιερά χώματα του δημοσίου» υπάρχει ανακλαστική άρνηση που είναι τελικά ζημιογόνα.

Όσοι αντιδρούν στην κατεδάφιση των εργοστασίων της «Κολούμπια» προβάλλουν την ιστορία, ενώ το πρόβλημα είναι η γεωγραφία.

Οι εύκολες λύσεις δεν είναι πάντα οι καλύτερες. Μερικές φορές δεν αποτελούν καν λύση, αλλά είναι μεταμφιεσμένα προβλήματα. Αυτό ισχύει και για τις απαγορεύσεις που στοιχειώνουν στους νομικούς μας κώδικες.

Η εργασία είναι δικαίωμα, το ίδιο και η άρνησή της. Υπό κανονικές συνθήκες (δηλαδή όταν δεν υπάρχει πόλεμος, λιμός, λοιμός, σεισμός, καταποντισμός), το δικαίωμα στην απεργία υπερέχει του δικαιώματος κάποιου άλλου να εξυπηρετηθεί.

Φυσικό κι επόμενο ήταν να διαταραχθεί η ομαλή κοινωνική και οικονομική ζωή από την κακοκαιρία σε μια χώρα που δεν είναι συνηθισμένη σε κακοκαιρίες.

Κι αυτός ο θάνατος των αστυνομικών ήταν άδικος. Μπορεί ο Ρώσος να τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά η αδιαφορία για την τήρηση των κανονισμών έκανε το έγκλημα εφικτό.

Στο επίκεντρο της αριστερής ιδεολογίας είναι η υπεράσπιση των κοινόκτητων, των δημόσιων χώρων. Όχι μόνον η υπεράσπισή τους αλλά και η διεύρυνσή τους. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε αφήσει βορά όλα τα δημόσια αγαθά στα μικρά και μεσαία συμφέροντα της χώρας.

Ζούμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία, όπου κάθε παρέμβαση του κράτους απαντά τη δυσπιστία των πολιτών…

Οι πιο χουβαρντάδες με τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων ήταν οι Έλληνες. Εδώ ακούστηκαν οι πιο γοερές κραυγές του στιλ «σα δεν ντρέπεστε, τσιγκούνηδες των λαών, Αμερικάνοι!». Σε μια χώρα που έδωσε μόλις 300.000 ευρώ οι εφημερίδες της έχυσαν τα περισσότερα δάκρυα για τα 35 εκατομμύρια δολάρια των Αμερικανών.

Η προχθεσινή διαχείριση της κρίσης στη λεωφόρο Μαραθώνος έγινε σύμφωνα με τα εγχειρίδια των Αμερικανών κι άλλων φονιάδων των λαών, οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση του άθεου και εμπειριστικού Διαφωτισμού έκαναν γνώση τις προηγούμενες κρίσεις, τις μελέτησαν και κατέληξαν σε κανόνες για την μεγιστοποίηση του ωφέλιμου αποτελέσματος.

Πως γνωρίζουμε ότι το νερό που πίνουμε και έχει πιστοποιηθεί ασφαλές, είναι πραγματικά ακίνδυνο; Ποιος ελέγχει αν κάνουν καλά ή όχι την δουλειά τους οι ελεγκτές;