Προχειρότητα χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης. Δόγμα της το ό,τι φανεί του Λωλοστεφανή. Ο ένας ξεκίνησε να αλλάξει την Ευρωζώνη και χρεοκόπησε την Ελλάδα, ο άλλος επαναχαράσσει τα Βαλκάνια.

Μετά τους «αεροψεκασμούς» και «τα εμβόλια που βλάπτουν την υγεία» εισάγεται από επίσημα χείλη στο ανώτατο κυβερνητικό όργανο η συνωμοσιολογία του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν.

Το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας για να μην πλακώνονται στους δρόμους τα ρωμαλέα κινήματα φοιτητών, καταπατητών, αναρχικών, χρυσαυγιτών και δεν συμμαζεύεται.

Υπάρχει περίπτωση οι απογοητευμένοι του ΣΥΡΙΖΑ να φουντώσουν την ακροδεξιά; Εξαρτάται από το πότε θα γίνουν οι εκλογές…

Εκτοξεύοντας αστοιχείωτες καταγγελίες περί χρηματισμού όσων στήριξαν τον φίλο του πρωθυπουργού κ. Ζόραν Ζάεφ, παγιώνεται η ακροδεξιά αντίληψη ότι η πολιτική είναι υπόθεση σκοτεινών συμφερόντων που εξαγοράζουν πολιτικούς.

Μυρίζει άσχημα η υπόθεση της επιστολής Κοτζιά και μοιάζει μια παρτίδα πόκερ που αντί μπλόφες έχει εκβιασμούς.

Εφτιαξαν στο Μαξίμου την καρικατούρα μιας «ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας» για να αποστρέψουν το βλέμμα των δικών τους οπαδών από τη συνεργασία με την άλλη Ακροδεξιά.

Είναι παλιά τέχνη της Αριστεράς να πανηγυρίζει συμβολικές νίκες και να κλείνει τα μάτια στις μεγάλες ήττες.

Η κατρακύλα –όχι αξιών, αλλά ακόμη και προσχημάτων– που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2015 συνεχίζεται.

Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χάθηκε και το κεκτημένο της στοιχειώδους σοβαρότητας στην εξωτερική πολιτική.

Ας ευχηθούμε πως στην Ουάσιγκτον κατάλαβαν την γελοιότητα αυτής της κυβέρνησης, όμως εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά και σε θεσμικό και σε διπλωματικό επίπεδο.

Βουνά απορριμμάτων, δυσωδία, και πυρκαγιές στην Κέρκυρα, όπου ο αντιμνημονιακός δήμαρχος «θα μάζευε τα σκουπίδια αλλιώς».

Η διπλωματία είναι μονοπώλιο της κυβέρνησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε μυστική ούτε φανερή. Μπορούν να λένε τις απόψεις τους σε καφετέριες ή μπαλκόνια, αλλά μέχρι εκεί.

Η τοπική διαφθορά δεν τιμωρείται τοπικά όχι επειδή χάνεται σε γραφειοκρατικά γρανάζια, όπως γίνεται στα υπουργεία, αλλά διότι οι πολίτες ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τα λεφτά των άλλων.

Η αβαθής Αριστερά,  που έγινε κυρίαρχη σε αυτόν τον τόπο, απαντά στα υπαρκτά προβλήματα με φανταστικούς ταξικούς πολέμους.

Όσο για τα δικά μας δημοψηφίσματα, ας δείξουμε λίγο συγκράτηση. Ή έστω ας διδαχθούμε κάτι από το τελευταίο…

Στο «Ταμείο Συνοχής» για τους μειονεκτικούς Δήμους υπάρχει πεδίον αντιπαράθεσης λαμπρόν μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, όχι για το αυτονόητο που το έχει κάνει όλη η Ευρώπη.

Dejà vu… Ένα ακόμη άχρηστο οργανισμό του Δημοσίου φτιάχνει η κυβέρνηση.

Η υπερπατριωτική παρέα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στρίμωξε τη χώρα αλλά και τη Νέα Δημοκρατία στη γωνιά του Μακεδονικού, όπως ακριβώς έκανε και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

…ήταν απλώς ο ανίδεος υπουργός που νόμιζε ότι από το κέντρο της Αθήνας ήλεγχε όσα γίνονταν στην Πλατανιά.