Η κατρακύλα –όχι αξιών, αλλά ακόμη και προσχημάτων– που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2015 συνεχίζεται.
Στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χάθηκε και το κεκτημένο της στοιχειώδους σοβαρότητας στην εξωτερική πολιτική.
Ας ευχηθούμε πως στην Ουάσιγκτον κατάλαβαν την γελοιότητα αυτής της κυβέρνησης, όμως εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά και σε θεσμικό και σε διπλωματικό επίπεδο.
Βουνά απορριμμάτων, δυσωδία, και πυρκαγιές στην Κέρκυρα, όπου ο αντιμνημονιακός δήμαρχος «θα μάζευε τα σκουπίδια αλλιώς».
Η διπλωματία είναι μονοπώλιο της κυβέρνησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε μυστική ούτε φανερή. Μπορούν να λένε τις απόψεις τους σε καφετέριες ή μπαλκόνια, αλλά μέχρι εκεί.
Η τοπική διαφθορά δεν τιμωρείται τοπικά όχι επειδή χάνεται σε γραφειοκρατικά γρανάζια, όπως γίνεται στα υπουργεία, αλλά διότι οι πολίτες ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τα λεφτά των άλλων.
Η αβαθής Αριστερά, που έγινε κυρίαρχη σε αυτόν τον τόπο, απαντά στα υπαρκτά προβλήματα με φανταστικούς ταξικούς πολέμους.
Όσο για τα δικά μας δημοψηφίσματα, ας δείξουμε λίγο συγκράτηση. Ή έστω ας διδαχθούμε κάτι από το τελευταίο…
Στο «Ταμείο Συνοχής» για τους μειονεκτικούς Δήμους υπάρχει πεδίον αντιπαράθεσης λαμπρόν μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, όχι για το αυτονόητο που το έχει κάνει όλη η Ευρώπη.
Dejà vu… Ένα ακόμη άχρηστο οργανισμό του Δημοσίου φτιάχνει η κυβέρνηση.
Η υπερπατριωτική παρέα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στρίμωξε τη χώρα αλλά και τη Νέα Δημοκρατία στη γωνιά του Μακεδονικού, όπως ακριβώς έκανε και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
…ήταν απλώς ο ανίδεος υπουργός που νόμιζε ότι από το κέντρο της Αθήνας ήλεγχε όσα γίνονταν στην Πλατανιά.
Ο ΕΝΦΙΑ μετονομάστηκε σε φόρο το 2013, ενώ ξεκίνησε ως «έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών».
Το σημαντικότερο στοιχείο της ομιλίας και της συνέντευξης του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ είναι το γεγονός πως «μπορούν να ειπωθούν πολλά», ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε επί του πραγματικού.
Το πρόβλημα δεν είναι η προπαγανδιζόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ ακροδεξιά στροφή της Ν.Δ. Αυτή είναι υπαρκτή στο σύνολο και της ελληνικής κοινωνίας.
Mε μισές αλήθειες κι ολόκληρα ψέματα ξεδιπλώνεται τώρα η προπαγάνδα κατά του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης.
Το σύστημα των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης δεν το εφάρμοσε πρώτος ο Πινοσέτ, αλλά υπήρχε και υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Να ψεύδεται ένας πρωθυπουργός για τους αριθμούς –οι οποίοι πρέπει είναι κοινός τόπος στον δημόσιο διάλογο– ή να μην αντιλαμβάνεται σε ποιο οικονομικό περιβάλλον πρέπει να λειτουργήσει;
Δεν είναι ντροπή να δουλέψει κάποια ως καθαρίστρια, αλλά –μην τρελαθούμε κιόλας!– δεν αποτελεί και κάποια τιμή, όπως δεν είναι τιμή η άσκηση οποιουδήποτε επαγγέλματος.
Οι συσσωρευμένες παθογένειες κάνουν τη «στραβή» πιο εύκολη, πιο πιθανή, πιο συχνή. Η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού αυξάνει τρομαχτικά τις πιθανότητες να μεταμορφωθεί η «στραβή» σε καταστροφή.
