Ο υπαρκτός λαϊκισμός είναι ιστορικά ο πιο ύπουλος φίλος της αντιπολίτευσης. Η άκριτη (ρητή ή άρρητη) υιοθέτηση όλων των κοινωνικών αιτημάτων μπορεί να κάνει ένα κόμμα κυβέρνηση, δεν του επιτρέπει όμως να κυβερνήσει.

Ο κ. Κώστας Σημίτης κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ελληνική ιστορία. Ήταν ο «λογιστής» που έγινε αναμορφωτής της σύγχρονης Ελλάδας.

Στο φάσμα της κοινωνικής ιεραρχίας υπήρχαν δύο άκρα. Από την μια υπήρχαν οι μποέμ, λόγιοι και καλλιτέχνες. Από την άλλη οι μπουρζουάδες. Ήταν οι καταξιωμένοι επιχειρηματίες. Η νέα χιλιετία έφερε, όμως, στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί μίγμα των δύο. Είναι οι μποέμ-μπουρζουάδες, ή «Μπόμπος»

Απελευθέρωση διαδικασιών, αποκέντρωση εξουσίας πρέπει να είναι το ζητούμενο.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτές οι νέες ιδέες -στις οποίες σχεδόν βίαια ο κ. Παπανδρέου εκθέτει τον ελληνικό λαό- θα επιβιώσουν την βάσανο της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ αν δεν τις δοκιμάσουμε.

Όποιο κόμμα κι αν χάσει θα έχει να αντιμετωπίσει την επόμενη μέρα τον καθρέφτη του. Ταυτόχρονα όμως οι εσωκομματικές εξελίξεις στον ηττημένο δεν θα αφήσουν αλώβητο τον νικητή. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε…

Γιατί δεν είναι έκπληξη η μετάλλαξη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας

Το βασικό ερώτημα είναι απλό: πόση Aμεση Δημοκρατία αντέχει ένα κοινωνικό σύνολο; Ή αλλιώς: πόση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία πρέπει να υπάρχει για να μην αλλοιώνεται η θέληση της πλειοψηφίας;

Όλες οι κινήσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου ανασυνθέτουν μακροχρόνια το πολιτικό σκηνικό.

Είναι πολλοί από το ΠΑΣΟΚ που έπαθαν σοκ από την αμφίπλευρη διεύρυνση που έκανε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Χθες ενέταξε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τα πλέον μισητά για το ΠΑΣΟΚ πρόσωπα.

Αυτό που απέδειξε η προηγούμενη εμπειρία είναι ότι πρώτα αποκεντρώνονται τα προβλήματα της κεντρικής διοίκησης και κατόπιν οι όποιες αρετές της.

Από το πώς θα χάσει το ΠΑΣΟΚ θα εξαρτηθεί η επόμενη μέρα της νίκης της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν βαρέθηκαν τα πρόσωπα οι πολίτες. Βαρέθηκαν τις αναχρονιστικές και αδιέξοδες πολιτικές που αυτοί υπηρέτησαν, και στο τέλος χαρακτηρίστηκαν απ’ αυτές.

Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να προβάλει πλέον την δική της πρόταση. Ριζοσπαστική και φιλελεύθερη. Γι’ αυτό θα κριθεί και όχι για το πόσο επιτυχημένη είναι στο σχολιασμό όσων γίνονται στο ΠΑΣΟΚ…

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης περιόδου που ήθελε τα κόμματα πολιορκητικούς κριούς του κράτους.

Άσχετα από τις προθέσεις του κ. Σημίτη για τη διαδοχή, υπάρχουν κάποια απτά αποτελέσματα. Αυτή καθαυτή η διαδικασία βάζει κάποια νέα δεδομένα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Μόλις σβήσουν τα φώτα της διαδοχής θα βγουν στον αέρα όλες οι δομικές αντιφάσεις που κουβαλά το ΠΑΣΟΚ.

Φτάνουμε στο εξής παράδοξο: να υβρίζουν οι πολιτικοί τις εφημερίδες -καλυπτόμενοι από την βουλευτική ασυλία- και να μην μπορούν να απαντήσουν οι δημοσιογράφοι.

Η έννοια της κρίσης ακούγεται αρνητικά. Έχει εντάσεις εκνευρισμούς και πάθη. Προέρχεται όμως από την λέξη κρίνω. Και η «κρίση» εκ του «κρίνω» είναι θετική. Πιθανώς για ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Aκόμη λοιπόν και με ίσους όρους να ξεκινούσαν τα δύο κόμματα η κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα στην πορεία: τα πάντα στη χώρα λειτουργούν οριακά. Aρκούν μικρές και τυχαίες μεταβολές -μια βροχή, ένα χιόνι, ή ένας καύσωνας- για να γίνει το «έλα να δεις».