Στα χρόνια του εκσυγχρονισμού οι κοινωνικές δαπάνες ανέβηκαν ραγδαία. Απλώς δεν έπιασαν τόπο.

H διαχειριστική ανεπάρκεια των κ.κ. Kαραμανλή και Παπανδρέου μετατοπίζει τον ιδεολογικό άξονα της ελληνικής κοινωνίας στις απλοϊκές, λαϊκιστικές πεποιθήσεις του παρελθόντος.

Θα είναι κρίμα η πρώτη καινοτομία στο πολιτικό σύστημα από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν να χαθεί σε κοκορομαχίες και καταγγελίες.

Το πρόβλημα λοιπόν σήμερα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα πάει δεξιά ή αριστερά. Η μόνη σωτηρία του είναι να πάει λογικά…

Τελικά το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει ούτε δεξιό, ούτε αριστερό. Μετατρέπεται ταχύτατα στο «κόμμα του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”»

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχασε λόγω των ριζοσπαστικών τομών που πρότεινε, έχασε υιοθετώντας τον «παλαιοπασοκισμό». Καταψηφίστηκε, δηλαδή, σαν Ευάγγελος Βενιζέλος στις θέσεις και σαν Γιώργος Παπανδρέου στην ρητορική δεινότητα.

H συναισθηματική προσέγγιση των πολιτικών πραγμάτων δημιουργεί στρατόπεδα χωρίς ιδεολογική συνοχή, κερκίδες υπέρ του ενός ή του άλλου αρχηγού.

Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ του 2007 έχει κοινά στοιχεία αλλά είναι και διαφορετικό από το πρόβλημα του 2004.

Οι μηχανισμοί και των δύο μεγάλων κομμάτων ζουν και δουλεύουν για το έπαθλο. Γι’ αυτό και προς το παρόν δεν διασπώνται. Μια διάσπαση μειώνει δραματικά τις πιθανότητες κατάκτησης του κράτους.

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει τώρα μόνο ένα επιτυχές παράδειγμα να επιδείξει. Τους Βρετανούς Εργατικούς.

Ο κ. Παπανδρέου έχασε για δεύτερη φορά εθνικές εκλογές. Θα συμφωνήσουμε μαζί του ότι ο πολιτικο-επικοινωνιακός γιαλός ήταν στραβός. Οι καπετάνιοι, όμως, δεν κρίνονται από το σχήμα του γιαλού. Μόνο από το αρμένισμα.

O κ. Βενιζέλος μπορεί; Κι αν μπορεί, τι ακριβώς μπορεί;

Η χώρα διά των Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου έχασε μια μεγάλη ευκαιρία. Την πολιτική και ιδεολογική ανανέωση του πολιτικού της σκηνικού.

Σε πολύπλοκα συστήματα ένα μικρό ελάττωμα μπορεί να δημιουργήσει σωρευτικά πολύ μεγάλα προβλήματα.

Η εκσυγχρονιστική προσέγγιση οραματιζόταν ένα άλλο, πιο ευρωπαϊκό, πιο ηθικό και λιγότερο κομματικό κράτος, αλλά ήταν η περεστρόικα του ελληνικού κρατισμού.

Κάνουμε λάθος να αναλύουμε το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. με καθαρά ιδεολογικούς όρους. Οχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά με τόσο κράτος, το δέλεαρ της ενότητας των αντιθέτων με σκοπό την εξουσία είναι μεγαλύτερο από την ανάγκη σαφούς ιδεολογικής συγγένειας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός το 1975 που αντέδρασε στο κρατικό μονοπώλιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Η κριτική που γίνεται στον κ. Γ. Παπανδρέου είναι αυστηρή και δίκαιη. Μόνο που όταν είναι αυστηρή δεν είναι δίκαιη και όταν είναι δίκαιη δεν είναι αυστηρή.

Το επικοινωνιακό πρόβλημα της κεντροαριστεράς είναι το παράδοξο της Δημοκρατίας. Όπως, συμβαίνει με την Δημοκρατία (όσο βαθαίνει και πλαταίνει, τόσο περισσότεροι παίκτες συμμετέχουν, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων, άρα είναι και πιο ευάλωτη σε απλοποιητικούς λαϊκισμούς), έτσι και η πρόταση της κεντροαριστεράς κινδυνεύει από την πολυπλοκότητά της.

Υπάρχει μια συνομοταξία ΠΑΣΟΚων, που πιστεύει ότι η κυβέρνηση όφειλε να παραιτηθεί άμα τη ορκωμοσία της.